vrijdag 29 juni 2007

Krassen in de loodslab

Beppe / handen


Krassen in de loodslab.

Een artikel voor about:blank

Vrijdagmiddag.
Harde wind.
Enorme luchten.
Jules doet stom.
Lamsvlees.
Ik ben bezig met het artikel voor about:blank en ik zit even helemaal vast.
Doodmoe word ik van mezelf.
Plus ik snak naar een sigaret.
Maar dat gaat niet, want ik ben gestopt.
(Derde dag.)

De uitzenddatum voor Flick Radio is nog niet bepaald.
Het Radio Atelier wil het niet hebben, omdat die geen hoorspelen uitzendt. Past niet binnen de formule.
Ik dacht dat het een grap was toen ik het hoorde.
Zij hebben de ether gereserveerd voor de echte werkelijkheid: de documentaire. Verzinsels komen er niet in.
Maar Flick Radio is helemaal geen verzinsel!
Het is echt.
Vormgegeven, dat wel, maar echt.
Maandag nog maar eens nader informeren.
Hier is sprake van een misverstand.
Rare kerk.

(Maak me soms zorgen over het bereik van dit werklog.
Van RVU Collega's krijgen ik amper reaktie.
Ik maak me daar zorgen om.
Als ik het Mediapark in Hilversum niet eens weet te bereiken, hoe dan de rest van Nederland, Europa, De Wereld, Het Heelal. Ik bedoel, zeg eens wat in die microfoon!)

Het artikel moet dus een artikel worden over de zin en onzin van loggen.
En wat je er allemaal mee kunt doen.
Over eerlijkheid en leugens.
Over persoonlijk durven zijn. (Op een weblog ben je het produkt zelf.)
En over de ongeschreven regels van Het Loggen.

1. Op een weblog wordt niet gelogen en op een werklog al helemaal niet.
Hier is alles echt.
Wat dat betreft is het net een documentaire.

2. Als je een werklog bijhoudt moet je een beetje verliefd zijn op de wereld en op je werk. Je moet van geven houden. Dan werkt de internetmachine het best. Je geeft en deelt. Met dank aan de techniek. Hier wordt gecommuniceerd.
Maar aan droog gorte non teksten hebben we niets. Emoties zijn belangrijk.
Maar emoties op een werklog... zijn moeilijk.
Je kunt het daar beter zakelijk houden.
Dat voorkomt negativiteit.

3. Het moet dus een persoonlijk artikel worden. Lekker om te lezen.
Niet klagen. Geen miskende of ontevreden geluiden. Positief. Wervend.
Humor is aan te bevelen, ernst stoot af.
En er moet na lezing iets blijven hangen, iets belangrijks, of grappigs.
Een zin, een anekdote, een feit, een emotie zou ook mooi zijn, maar welke?
Niet alleen hoe maar ook wat communiceer je?

4. De eerst log die ik plaatste bestond uit dagboekaantekeningen.
Niet bedoeld voor publicatie.
Het is 19 maart 2006 en ik besluit een projectlog bij te houden rond Screened, de geluidswandeling voor twee personen, waarin de luisteraar de hoofdrol speelde.
(Ook een Stifoproduktie.)
Het motto was: Het plot, dat ben jezelf!

Terwijl ik schreef, hield ik de log op slot.
Read-only. Not ready for the internet, zoals dat heet.
Ik vond reakties meer iets voor gevorderde loggers.

5. Op de Screened werklog plaatste ik berichten over opnamesessie en montage-uren, maar ook binnengekomen emails. En roddels.
Dat laatste moet je dus nooit doen, want dat geeft scheve gezichten.
Je kan wel heel eerlijk alles zeggen wat je denkt en voelt.

6. Werkloggen werd een tweede natuur.
Ik had geen voorbeeld.
Ik deed maar wat.
En eigenlijk doe ik dat nog steeds.
Het gaat mij om het schrijven, het noteren, het documenteren van het proces.
Ik deed dit altijd al in schriftjes en documenten, en vanaf maart 2006 in het openbaar.
Dat ik op die manier een nieuw medium onderzoek is eigenlijk puur toeval.

7. Als je niet van schrijven houdt, moet je niet gaan loggen.
Het ziet er niet uit en het slaat ook nergens op. Waarom zou je?
Tenzij je in ernstige nood verkeert.
Dan zijn alle middelen geheiligd.
Message in a bottle.

8. Laatst was ik op mijn oude kamer, in het huis van mijn ouders.
Daar, net onder het kozijn van het raam, kraste ik vroeger teksten in een loden strip. Dakafdekking. De loodslab.
Ik noteerde data, tijdstippen, weersomstandigheden, etc.
Terwijl ik als puber met een scherp voorwerp, een schaar of een spijker, de gegevens kraste in het lood, had ik het idee dat ik dat moment, die dag, bijzonder maakte.
Anders dan alle andere dagen en momenten.
Het stond immers genoteerd.
Groot geheim. Ik zei het tegen niemand. Waarom zou ik?
Mijn eerste dagboek. Ik was dertien.

Dus ik liep naar de kamer van mijn moeder, deed het raam open, keek, en zag
dat sommige teksten nog half leesbaar waren.

27 februari 1978.
Het heeft een beetje gesneeuwd.
De zon schijnt.
Beppe is er.


Een werklog is niets anders dan een loodslab.
Ik kras en leg vast.
Ik communiceer en creeer tegelijk.
(Rara wat ben ik?)

Alleen mijn Beppe leeft niet meer.
Ik fotografeerde haar handen, ooit.
Iedereen kan meekijken en lezen.
Ik zeg, kan.
Want je weet het niet.
En zo hoort het ook.

9. Ik moet geloof ik even informeren hoe lang het artikel mag worden.

Moment.

9 opmerkingen:

Marco Raaphorst zei

Mijn regel: schrijf iets waar je zelf tevreden over bent. Schrijf het juist voor jezelf. Naar anderen kijken, leidt enorm af.

Marketeer Seth Godin zegt het mooi: do the never. Doe wat niemand doet. Niet dat het noodzakelijk is, maar dat biedt wel goeie mogelijkheden. Jouw blog is uniek. En dan bovendien van iemand die bij de Publieke Omroep werkt. Die openheid zijn veel mensen niet gewend. Dus dat is helemaal goed naar mijn idee.

Als collega's niet lezen, dat is hun keuze. Laat je niet afleiden, collega's kun je niet veranderen. Schrijf wat je wilt schrijven. En geef het de tijd. Voordat er een actieve groep is die je blog volgt: dat kost de nodige tijd. Ik denk al snel 1 jaar of meer.

Kortom: de lezers, of je verdiepen in de lezers kan enorm afleiden. Schrijf wat je wilt schrijven. Hoe minder bevestiging je nodig hebt van het publiek hoe beter, al is het natuurlijk wel handig (duwtje in de rug). Maar als je het als uitgangspunt neemt kan je daar een negatief gevoel aan overhouden. Het effect blijkt meestal pas op langere duur.

Even het hoofd leegmaken en dan schrijven. En dat later editen. Je kunt het prima, het zal vast een persoonlijk en verrassend artikel worden. Succes, doen!

b.kommerij zei

Dank je Marco.

"Do the never."
Prachtig!

Ja, altijd schrijven waar je zelf tevreden over bent.
Iets anders bestaat niet, heeft geen zin.
Eigenlijk is loggen net zoiets als radiomaken.
Je plaatst iets, en iedereen KAN het lezen. De mogelijkheid bestaat.
Dat.

En met de collega's komt het ook vast goed.

Ga ik nu mijn hoofd leegmaken!

Merci!
Bert.

Anoniem zei

Hallo Bert,

Zo, nu heeft je buurman je ook op het wereldwijde web gevonden! Vanaf nu kan ik mijn Internet wijsheden rechtstreeks op je blog plaatsen.

Aangezien we heel vaak met elkaar gesproken hebben zonder onze namen te delen, geef ik je ook hierbij mijn naam: Jona Burgdorffer. Een ezelsbruggetje om mijn naam te onthouden: mijn naam betekent letterlijk "duif uit een dorp waar een kasteel is".

Je idee van Flick radio intrigeert me wel. Ik zal het blijven volgen..

Groet,

Jona

b.kommerij zei

Dag Jona,

Ik ben erg benieuwd naar al je internet ins en outs.

Misschien een eigen rubriekje?

Leuk!!

Groet, Bert.

Habaneros zei

Mensen zijn bang, het is nieuw waarom doe ze het niet, omdat het niet echt is ? omdat ze het niet durven denk ik. Maar goed soms zien mensen alleen dingen die ze kennen, en willen ze geen dingen in het loodgekrast zien staan. want het staat maar in het lood, als het geen boek is lees ik het niet zo iet's, hun beperking denk ik.
Veel succes, en ik weet zeker dat het mooi word, het is het al want het bestaat al, toch ?

b.kommerij zei

Dank je Habaneros,
Ja, daar zal het ook mee te maken hebben. Angst en het onbekende.
Onverschilldigheid misschien ook. Plus iedereen heeft het natuurlijk druk met zn eigen ding.
Net als ik.

(Eigenlijk is loggen soms een heel eenzaam gebeuren, maar daar hoor je nauwelijks iets over.)

Het wordt schitterend!!

Irene zei

De manier waarop je schrijft is heel bijzonder Bert.Het ligt tegen poëzie aan en meer ingetogen vormen van schrijven. Op het internet is dat niet zo'n gangbare vorm. Men is erg spreektaal of zelfs schreeuwerig. En kort kort kort en bondig. Schrijf snel en zeg waar het om gaat. Zakelijk, strak. Jij zoekt, speelt, verkent en haalt de schoonheid van het oude binnen het nieuwe. Want de handen van Beppe zijn van een waanzinnige organische, aardse schoonheid. Het leven,liefde. Kracht, vergankelijkheid. Alles zit in de handen van Beppe. En dan digitaal gemaakt, in een virtuele wereld gezet. Prachtig Bert. Ga zo door!

b.kommerij zei

Dank je Irene!

(Afdeling late reacties....)

Jouw zin: "Aandacht is de nieuwe schaarstë," spookt rond in mijn hoofd, vanaf het moment dat ik hem las. Ik wil een keer iets over die ene zin schrijven. Hij laat me niet los.

By the way, De manier hoe jij schrijft over internet vind ik, op mijn beurt, heel inspirerend.
Kernachtig, cut the crab en zeer toegankelijk.
We gaan door!

Groet.
B.

Anoniem zei

De handen van jouw Beppe...
Waar stond ie foto ook alweer...
Ik herinner mij vaag op de schouw.
Of was het op tafel?
Of stond die foto voor het raam, 3 hoog te Amsterdam...Of was het 2 hoog?
De handen van jouw Beppe, ze zijn me altijd bijgebleven...
Mooie handen waar o.a. de jouwe uit zijn voort gekomen!