Trailer

Flick Radio op TV

Watching Flick Radio on National Television.
19 mei 2009, Nederland 2, 00.20

Watchting Flick Radio on the internet:

Archive.org. (Reccomended. Best Quality. Quicktime.)

YouTube.

Uitzending gemist. (Mediaplayer.)

At this moment I'm working on a new project: Media Me, you're in my story.

Update.

Het nieuwe nu.

Lezing Flick Radio, gehouden in het Auditorium van het Graphic Design Museum tijdens het International Filmfestival Breda, programma Crossing Borders.

Het nieuwe nu.

Het is twee jaar geleden dat het script van Flick Radio geschreven werd.
De film beslaat in totaal een periode van een paar weken.
Van de rvu kreeg ik de opdracht een project te realiseren op het internet rond het thema: Grip.
"Hoe houden mensen grip op het verhaal van hun bestaan?"
Ik koos de fotocommunity flickr als open arena.
Hier zou het verhaal zich gaan afspelen.
Wat het ook ging worden.

Ik ontdekte de fotocommunity tijdens het maken van Screened, een geluidswandeling voor twee personen door Amsterdam.
Rond dit project hield ik mijn eerste werklog bij.
Omdat ik ook afbeeldingen wilde toevoegen zocht ik een betrouwbare en neutrale omgeving voor het uploaden van foto's.
Ik ontving mijn eerste comment van een vrouw uit Berlijn, een paar maanden later.
Onder een foto van mijn ouders die elkaar innig omhelzen op een bospad schreef ene Maya: Lucky You.
Toen wist ik: Hier is meer aan de hand dan alleen het plaatsen van foto's.

Het credo van het werklog waarmee flickradio.nl begon op 7 januari 2007, en waarop het hele proces vanaf dat moment is bijgehouden was: Openheid.
De ontstaangeschiedenis van Flick Radio staat online.
Van subsidie aanvragen tot reacties tot dialogen, teksten, uitzendperikelen.

Openheid is een vaak terugkerend woord op internet. Er zijn predikers voor openheid: De Believers.
Zij zeggen: openheid is de enige manier om het internet optimaal te laten werken. Als een onuitgesproken verplichting aan het medium, en aan je nieuwe, aankomende vrienden op internet.
Het wemelt op het internet van de marketeers en coaches die deze boodschap verkondigen.
Zij tonen en delen hun leven en werk in woord en beeld, roepen op tot openheid, delen en participatie.
Meedoen is goed. Lurken is fout.
Zij zien enkel voordelen.

En er zijn critici. Zij die met grote argwaan en afwachtendheid aan de zijlijn toekijken hoe massa's hun ziel en zaligheid online zetten, zonder na te denken over de eventuele concequenties, of betekenis. De critici zien bestaande machtstructuren wankelen en weten zich geen raad.
Deze laatste groep heeft het vaak over gevaren, onbetrouwbaarheid, oppervlakkigheid, privacy, anarchie, verveling en narcisme.
Zij zijn het die hun tong uitsteken tegen een spiegel en dan zeggen: die spiegel deugt niet, want wat ik zie bevalt me niet.
(Maar daar kan de spiegel niets aan doen.)

Schrijven over mijn belevenissen op flickr op een open werklog, leverde vanaf het begin een aantal bijzondere verhalen op, die samengevoegd, al snel op een fictie begonnen te lijken.
Als ik deze teksten kon verdelen over verschillende personages, er SCRIPT boven zetten en ik zou de juiste muziek kunnen vinden, dan zou het verhaal zich op een heel natuurlijke wijze vertellen.
Het was belangrijk om door te schrijven, wat er ook gebeurde.

"Dus je bent een personage."

Een man uit Moskou, Klaus Gena, noemde mij op zijn log een fanaat, een freak.
Dit stimuleerde me.
Iedere overdrijving inspireerde me en deed recht aan mijn nieuwe "ontdekkingsreis."
Het maakte dingen duidelijker, dramatischer.
Een uiterst serieuze en naieve benadering van mij als verteller zorgde op het zelfde moment voor een vervreemdend effect.
Ik groeide in mijn rol.
Ik gaf mijzelf en anderen vorm.
Juist het niet ingrijpen in de gang van zaken, werkte het beste.

Ik maakte een keuze uit de verschillende verhalen en lichte mijn personages in: "Je zit in een script."
De Portugees met de cactussen, de reislustige Engelsman, de Sissy en de Fransman met zijn landschappen, ze bestaan allemaal echt.
Van iedereen kreeg ik toestemming.
Kendra schreef: "This is great. I can't wait what I can make more for the world."

Kendra ontmoette ik in de Addictgroep.
Ik bewonder haar om haar echtheid en haar theatrale houding.
En ze kan schrijven, ze weet waarover ze het heeft.
Ze had een scriptie geschreven over flickr en ik vroeg om inzage.
Even later nodigde ik haar uit om mee te doen aan het verhaal.
"From now on everything can be used as material."
De dialoog die daaropvolgde staat nog steeds online onder een van haar foto's.
Zoals alle dialogen en teksten van de film gefragmenteerd op het internet verspreid liggen. Als brokstukken van een uit elkaar gespat verhaal. Restanten na een explosie.
Logs, comments, messages.

Ik heb overwogen een acteur te benaderen voor mijn rol, maar ik kon niet kiezen wie.
Uiteindelijk kwam ik uit bij mezelf.

Ik betrad een nieuw podium, die van de auto fictie.

Wikipedia zegt: "In het spel, dat in een autofictioneel werk wordt gespeeld, is meer dan in welk ander genre, het concept van willing suspension of disbelief van het grootste belang. Het gaat om de bereidwilligheid van de toeschouwer om de beschreven gebeurtenissen voor waar te willen aannemen, waardoor de grens tussen het feitelijke en het fictieve slechts moeilijk kan worden gedefinieerd."

Dit is voortdurend aan de hand op het internet.
Echt en nep maken gebruik van dezelfde technieken. En wat echt is, wordt al snel nagedaan, waardoor het weer nep wordt, of lijkt.
Het is een wereld van representaties.
Internet nodigt uit tot spelen met heel elementaire zaken als identiteit.
Tegelijkertijd is iedere vorm van controle gedoemd te mislukken.

De opdracht en de vraag: Hoe houdt ik grip op het verhaal van mijn bestaan, veranderde als snel in: Hoe ga ik een grens over?

Met het plaatsen van de eerste foto van Jules passeerde ik een grens, al had ik het niet door.
Daarna volgde het eerste zelfportret.

Tijdens het werken aan Flick Radio groeide ik in mijn rol als believer, een man met een missie, een blijde boodschap, een volleerd reaguurder.
Ik bezocht de ene conferentie na de andere en hoorde vaak dezelfde verhalen.
Ik kreeg een laptop en een iPhone van de zaak.
Ik startte een nieuw project Media Me gebasseerd op een groep op flickr.

In Media Me wordt de digitale revolutie op menselijke maat gedramatiseerd en gepresenteerd.
Een oude verteller, wij noemen hem Pictureman, komt terecht in een nieuwe wereld en probeert zijn weg te vinden.
Hij heeft geen verleden en komt niet buiten. Hij leeft los van ruimte en tijd. Zijn computerscherm is zijn enige realiteit.

Het verdwalen van de man in Flick Radio is peanuts, vergeleken met de overdosis media waarmee de oude verteller in Media Me te maken krijgt.
Op flickr worden foto's verzameld voor de film. De Media Me groep heeft op dit moment 529 leden en in de pool zitten meer dan 4600 foto's.

De groepsomschrijving gaat alsvolgt:
Welcome at Media Me. Here you can find and add pictures about mediaconsumption. How and where do you use media? Computers, tv, mobilephones, radio, cams etc. What does your mediabehaviour look like? Show your liberated e-heaven, or your digital hell. IMPORTANT: The pictures in this pool will be used in a new project called www.MediaMe.nl (100 % Creative Commons)

Er is op dit moment contact met the oneminutes.org voor een nieuwe categorie, waardoor er wereldwijd 1 minuten filmpjes gemaakt zullen worden rond negen thema's die Media Me behandelt: Identiteit, privacy, verslaving, branding, entertainment, mobiel zijn, techniek en manuals, info overload en de toekomst.
Media Me komt tot stand met steun van het Stimuleringsfonds eCulture. We zitten nog steeds in de ontwikkelingsfase. Op een website wordt materiaal verzameld voor de film. Pictureman, de verteller, is een constante. Zijn teksten worden gespeeld door een acteur.

Uit een Amerikaans onderzoek is onlangs gebleken dat Social Media populairder is geworden dan Porno op het internet.
De laptop gaat voor de TV en emailen is ouderwets, want je treft elkaar makkelijker op facebook, twitter of flickr.
Bellen met een mobiel is voor de jongste generatie niet echt interessant meer.
Als je iets te melden hebt zet je het op Hyves.
Webloggen is uit, Twitter is in.

Doordat Flick Radio zowel de naam van een weblog, een hoorspel, als een film is, leverde dit soms wonderlijke discussies op tijdens selectieprocedures van verschillende festivals en platforms.
Het hoorspel werd uitgezonden op Radio 5 en later herhaald op Radio Rijnmond in Wakkere Honden van Jacco van Giessen.
Radio 1 wilde het niet hebben, want zond geen fictie uit.
Toen ik terug schreef dat het allemaal echt was, ontving ik geen antwoord.
Omdat het documentaire platform Holland Doc beschikte over een exclusief YouTube kanaal waarop films langer dan 10 minuten geupload konden worden, klopten we bij hen aan.
Deze film was immers tot stand gekomen op het internet. Van het internet, voor het internet.
HollandDoc toonde interesse, terwijl de RVU, de omroep waarvoor ik Flick Radio maakte, niet in de rij staat van de vaste bespelers: de Human, VPRO, NPS en Ikon.
De eerste cross was een feit.
In de originele productieaanvraag bij het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Mediaprodukties was geen sprake van een film. Het betrof toen nog enkel een hoorspel.
Dit moet nog geevalueerd worden.

Het Idfa wilde Flick Radio niet opnemen in hun programma omdat het teveel neigde naar fictie? (De Idfa website toonde daarentegen wel interesse.)
In het tijdschrift OPEN verscheen een groot artikel, door Geert van de Wetering.
De film werd vertoond tijdens het Picnic festival in Amsterdam.
Al hadden zij liever iets van Media Me laten zien, het nieuwe project, want Flick Radio was alweer een half jaar oud...
Ivo Lochtenberg (Nieuw Akademia) organiseerde een viewing, ter gelegenheid van de opening van zijn boerderij De Walsemaweer in Kantens, noord Groningen.
Tijdens het Festival of the four Screens in Parijs vielen we tussen de categorieen fictie en documentaire in en stond de film zo goed als alleen in de verbeelding van het missiestatement van het festival: aandacht voor de toenemende digitalisering van de samenleving en alle gevolgen van dien. Crosses.
Het discussiepanel in Parijs viel tegen. Zo werd er in een discussie over muziekrechten niet stil gestaan bij alternatieve copyrights volgens Creative Commons en waren de pitches vooral goed uitgevoerde, onpersoonlijke businessplannen. Afdeling marktaandelen.
Bij de nominatieselectie voor de Beeld en Geluid Awards voldeed Flick Radio niet aan alle criteria van de categorie Nieuwe Media.
De film werd niet ingezonden naar de Europese omroepfestivals als De Prix Italia en de Prix Europa omdat men er geen raad mee wist.
Binnen welke categorie valt het? Is het een speelfilm, een hoorspel, een documentaire, een uit de hand gelopen nieuw media concept, een mash up ding, een (on)belangrijke nieuwe vorm van verhalen vertellen?
Van weblog, tot hoorspel, tot film.
Het enige platform dat nog ontbreekt is de TV.
De zendercoordinaten van Nederland 2 en 3 weten tot op heden nog niet op welke zender Flick Radio het beste past.
Het laatste plan is om in het voorjaar te gaan broadcasten.
[update: tv uitzending staat gepland op 19 mei 2009, Ned 2.]


Het totaal aantal views/downloads op internet is inmiddels gestegen tot boven de 10.000.
Al gelden deze cijfers niet voor het Kijk en Luister Onderzoek van de Publieke Omroep want die hanteren hun eigen telsysteem.
Tijdens het NPOX festival werd ik door een jury 'de verpersoonlijking' genoemd, van een nieuwe manier van werken bij de omroep. Mijn onderwerpkeuze: media, zou mijn werk urgentie verlenen zowel voor collega's als publiek.

Totzover de omgeving en het klimaat.

Deze lezing zal gepubliceerd worden op flickradio.nl en vormt een nieuw fragment in het verhaal.
Zo raken op internet verhalen nooit af.
Met iedere klik voeg je iets toe aan je digitale archief en je noemt de eventuele concequenties die dat met zich meebrengt: toeval.
Met het publiceren op internet, foto's en teksten, geef je het toeval een zetje, want je weet maar nooit wat voor reactie je ontvangt en hoe dat de rest van je dag, of je leven gaat bepalen.
Internet tart daarmee het lot.
Je hebt het idee dat je je eigen leven vormgeeft.
De snelheid waarmee dit gebeurt geeft je een gevoel van macht.
De techniek zet je in het midden, altijd weer.
Mijn account, mijn GPS, mijn log, mijn username.
Alles wat je doet heeft geen betekenis zolang je het niet tagged.
Je bent wat je uploadt.

Internet appeleert aan twee peilers van ieder goed drama: hoop en angst.
Het is een exitentiele, maar ook dramatische daad, het op moment dat je voor het eerst online gaat.
Alsof je afscheid neemt van iets ouds en vertrouwds, en ergens instapt waarvan het einddoel nog volstrekt onduidelijk is, maar waarvan je weet: dit verdwijnt nooit meer.
Het is het moment waarop je zegt: hier ben ik, maar toch ook niet.
Ik ben hier, maar ook daar.

Zou je Internet moeten omschrijven aan iemand die het niet kent, dan was het een gedicht, niet met logica te vatten.
De vragen die erbij horen gaan alsvolgt:
Is het een technologische droom, of een nachtmerrie?
Is het een wereld van maskers of kijken we recht in het gezicht van de waarheid?
Kan je samenvallen met een zelfgecreerd, kunstmatig, virtueel, digitaal ik?
Ben je in staat jezelf opnieuw uit te vinden? Kan je naar jezelf kijken, als was je een ander? En als dat lukt, wat levert dat dan op?
Ben je in staat je eigen leven dagelijks te medialiseren, te vatten in foto's, van ondertiteling te voorzien in 140 tekens?
Is er een weg terug?

Ik heb gemerkt dat mensen een psychologische drempel over moeten voor ze comments gaan achterlaten, actief worden.
Als je niet gewend bent om online te publiceren, is het een hele stap, waar veel vragen bij komen kijken.
Het vertrouwde een op een contact ligt ineens op straat, is openbaar.
Teksten kunnen verkeerd geinterpreteerd worden, want je moet wel van schrijven houden. En het kunnen.
(Zoals mensen van praten moeten houden om een telefoongesprek te kunnen voeren.)
Maar staat deze of een andere reactie er over een jaar nog op, en klopt het dan nog wel?
Ben ik wie ik twee jaar geleden was?
Publiceer ik onder mijn eigen naam, of ben ik een letter?
En als ik mezelf reduceer tot een letter kan ik dan alles schrijven wat ik wil?
Wie leest het? 
Heb ik eigenlijk wel zin in een dialoog?
Zeg ik iets anders 'live', dan op een digitaal podium?
Ben ik dan een ander, of juist nog meer 'mezelf'?
Wat doet het er toe?
Het brengt nergens verplichtingen met zich mee...
Of toch?

Openheid kan leiden tot nieuwe relaties, en kan oude relaties verstoren.
Dit schrijf ik maar niet op, want daar komt alleen maar narigheid van.
Het zijn dezelfde regels die gelden in ieder gesprek.
Maar hoe kan het dat ik op internet zo vrolijk doe, terwijl ik me eigenlijk doodongelukkig voel? Of is dat een kwestie van perceptie?

Allemaal vragen die je zelden tot nooit tegenkomt in promotieverhalen over sharen, delen, en open communicatie.
Dat wat het meest wezenlijke is wordt overgeslagen.

Zodra wij het scherm van een iphone of laptop zien verdwijnt de rest van de wereld, worden we blind voor alles om ons heen en zitten we gevangen in een nieuw soort nu.
Je kan niet naar een scherm kijken en toch ook niet.
Het scherm vraagt volledige aandacht.
Het is jouw scherm.
Je komt in een nieuw digitaal nu terecht.
Het is prettig om in een nu te zitten.
Veel mensen hebben er veel voor over.
Ze volgen yogalessen en mediteren.
Andere vluchten voor het nu.

Het maken van een foto plaatst je in het nu.
Het publiceren van dit 'nu', maakt het 'nu' eeuwig, deelbaar en verzendbaar.

Geregeld kom ik in een zwerm fotografen terecht op straat.
Ook de internettende weggebruik vormt een nieuw gevaar.
Relaties en huwelijken krijgen een nieuwe dimensie zodra beide partijen het internet opgaan.
Twittert de een: "Ik lig al in bed."
Twittert de ander: "Ik kom er zo aan."
Een nieuwe taal ontstaat: tweesten, twusten, twafspraak.
In een treincoupee worden ziektes, liefdes en dromen gedeeld.
De straat verandert meer en meer in een huiskamer.
Over vijf jaar gaan we in onze pyama naar het werk.

Tot slot.
Wat is er met alle personages in Flick Radio gebeurt nadat de film af was?

De cactusman uit Portugal heeft zijn oude passie schilderen weer opgepakt. Hij is net vier dagen in Berlijn geweest.
De fransman met de uitzichten hebben we ontmoet in Parijs tijdens het filmfestival of the four screens. Het landschap ligt vlak bij zijn huis.
De laatste keer dat ik contact had met de reislustige Engelsman stond hij op het punt op reis te gaan naar Egypte. Op dit moment fotografeert hij neushoorns in een dierentuin.
De Sissy maakt tegenwoordig jumpshots en Kendra heeft een pup: Een boxer met de naam: Ruby.

Op 19 februari 2006 plaatste ik mijn eerste foto op internet.
Een hond kijkt nieuwsgierig uit het raam.
Op dit moment bestaat mijn fotoalbum uit 3.788 foto’s die werden bekeken door 54,861 mensen.
Jules heeft inmiddels een eigen map gekregen.

Tot zover.

Trailer Media Me, gemaakt ter gelegenheid van het International Filmfestival Breda.

Programma online

Het volledige programma van het Internationaal Filmfestival Breda staat online!

Het nieuwe nu

Speeldata zijn bekend.
Wijzigingen onder voorbehoud.

MustSee Bioscoop, vrijdag 27 maart om 18.45. (Chasseveld.)
Graphic Design Museum, zaterdag 28 maart om 13.30. Crossing Borders.

Ben aan de lezing begonnen voor volgende week zaterdag. Titel: Het nieuwe nu.


Wat is vervelender dan direct na het zien van een film, naar de schrijver, regisseur en verteller van het verhaal te moeten luisteren, die precies het tegenovergestelde zegt van dat, wat jij net zelf ervaren hebt.
Alles wat je dacht gezien en gehoord te hebben wordt aangetast, veranderd, of bevestigd.
De vragen die de film oproept verdwijnen als sneeuw voor de zon en krijgen geen kans een eigen leven te gaan leiden.
De toelichting van de maker achteraf, valt als het goed is, altijd tegen.
Het gaat om de film, niet om het praatje erna.
Tegen de ervaring van de kijker kan geen verhaal op.


Check de website van het festival voor updates.
Programma staat 21 maart online.

Flick Radio op International Filmfestival Breda

Festivaltrailer by Roel Wouters.

In this log an announcement of the upcoming first edition of the International Film Festival Breda and a call for questions about Flick Radio, which will be used and answered in a lecture I'm giving at the Graphic Design Museum on 28 march in Breda.

Op 25 maart aanstaande start het International Film Festival Breda.
Flick Radio is geselecteerd en zal twee keer vertoond worden. Eenmaal in het reguliere programma, op vrijdag 27 maart om 18.45 in de MustSee bioscoop aan het Chasseveld, en eenmaal op zaterdag 28 maart in het Graphic Design Museum tijdens het programmaonderdeel Crossing Borders.

(wijzigingen voorbehouden.)

Uit het programma:

'Project Overgave' van Stijn van Eekelen,'Flick Radio' van Bert Kommerij en 'Ontmoet het schilderij' van Wijdoendingen, worden door International Film Festival Breda gepresenteerd onder de noemer 'Crossing Borders', op zaterdag 28 maart in het auditorium van het Graphic Design Museum. Mieke Gerritzen is daar sinds januari 2009 directeur en is als geen ander bezig met: 'Who sets the standard?'; is het de vorm of de inhoud die het verhaal bepaalt?

14.00 Presentatie Project Overgave
14.45 Vertoning Flick Radio & lezing Bert Kommerij
16.00 Pauze
16.15 Presentatie 'Ontmoet het Schilderij'
17.00 Borrel

Hierna is er naar wens gelegenheid om de 'festivalhap' te nuttigen in het Graphic Design Museum.
Hou de festivalsite in de gaten voor updates.

Ik ga dus een lezing houden. Dit wil ik doen aan de hand van een aantal vragen over de film. Over het onstaan, het hoe, wat en waarom etc.
Dus: Heb je een specifieke vraag over Flick Radio, laat het weten, dan komt ie in de lezing.

bertkommerij[at]planet.nl

Check the better Quicktimeversion of Flick Radio.

Nog meer updates

Flick Radio on Doclab Idfa.

Flick Radio staat op de shortlist voor de nominaties van de Beeld en Geluid Awards 2009, afdeling Multi Media. We zitten bij de laatste vijf, samen met oa De Nieuwe Uri Geller van SBS en de Olypische Spelen van de NOS. Er moeten uiteindelijk drie projecten geselecteerd worden. As dinsdag is de presentatie/pitch, 26 januari worden de prijzen uitgereikt.
(update 1: niet genomineerd. Het voldeed niet aan alle criteria. Olympische Spelen van de Nos, Spangas van de NCRV en Reaction van MTV Networks voldeden wel aan alle criteria. update 2: Spangas won. Van harte!)

Op dit moment ligt de DVD bij zendercoordinator Lennart v/d Meulen van Ned 2 die gaat kijken of Flick Radio TV proof is, en wanneer de film uitgezonden kan worden.
(update: Zendercoordinatoren Lennart v/d Meulen en Roek Lips hebben Flick Radio bekeken en vinden het uitzendbaar. Voorstel: voorjaar 2009, niet op prime-time, maar in de rand van de nacht, voor de liefhebbers.)

Half december wordt bekend of Flick Radio geselecteerd is voor het Rotterdams Film Festival 2009
(update: Not. Reden onbekend.)

Last update: Het internationaal Filmfestival Breda toont belangstelling voor Flick Radio. Wordt vervolgd... [update2] Film word opgenomen in het programma. Uitnodiging voor lezing.




About Doclab.
Doclab is a new programme section, focusing on the relationship between new media and documentary. The main theme this year is data visualisation.

What documentary stories lie buried in the databases of government bodies, market researchers and large companies like Google? What conclusions could we draw about ourselves and our culture, if we trace our footprints on the internet?

Our collective daily comings and goings have, for many years now, been registered in the most diverse ways. The amount of data available is gigantic, and it is becoming ever easier and more tempting to do something with it. We are seeing this particularly in the rise of the phenomenon of “data visualisation” among academics, web designers, media artists and, to an increasing extent, documentary makers.

Within Doclab, IDFA will examine how data visualisations reveal the most absurd, humbling, trivial and unexpected aspects of reality. The programme, which is made up of films, web sites and interactive projects, will show a selection of those data visualisations from recent years that appeal the most to the imagination, and investigate how these relate to contemporary documentary cinema and cross media.

Doclab 2008 is supported by the Mondriaan Foundation, the Netherlands Film Fund and the Netherlands Cultural Broadcasting Fund (Stimuleringsfonds).

Update

picture from Flick Radio with french subtitles: Marco Raaphorst.

No awards in Paris. Flick Radio ended up in the grand finale together with four other films.
The movie was shown in the MK2 complex.
It all looked very bright and clear on the big screen. A complete new experience.
The film the Class by Ilmar Raag won three prizes. Big surprise for everyone. Great film.

Did a lecture during the University of Images. (A serie of debates and workshops which were held at the same time the festival took place.) I talked about the way I work: taking benefits from all new possiblities, seeing the internet as a reality in which you can work and create etc. Personal approach, playing, searching during the proces.

The same evening Piet and I were invited for a so called directors dinner.
Zsuzsa Böszörményi was there. And Catherine Lamour, creative director of the filmfestival.
And a tall man in a dark suik, wearing modern glasses. He said he worked for the Scam, the French Buma Stemra. I said I worked for a Dutch Public Broadcastorganisation and that I publish my work under a Creative Commmons lisence. This disrupted our conversation completely. He made clear the dinner was organized by the Scam and that things like Creative Commons were not on the menu...

Last week, home again, I received a letter. Thanks for your contributions.
One sentence caught my special attention. It says: The lively interest generated by all the debates, show that the questions raised are in the centre of the problematics of every one: audiovisual proffesionals, journalists, students, historians, amators.

I would like change the word "problematics" into "possibilities" for that will open the door to a more creative approach.

During the second viewing on saterday Jean-Pierre Balpe, the Frenchman in Flick Radio, was in the audience, together with his wife. Afterwards we talked about the fiction group, his wonderfull series of views (made near his house) and how to handle six different pseudonimes on the web or ten weblogs at the same time.

To be continued...

Paris in 67 photos: here.

Flick Radio goes Paris

Flick Radio is geselecteerd voor de tweede editie van het 4 Screens European Festival, dat plaatsvindt op 14,15 en 16 november 2008 in de Bibliotheque National in Parijs.

Tijdens het festival staan diverse producties voor tv, internet, mobiel en cinema centraal en zijn er verschillende conferenties en workshops onder de titel "University of Images."
Een belangrijk thema van het festival is de toenemende digitalisering van de samenleving.
Architect Jean Nouvel staat aan het hoofd van de jury.
Er worden in totaal zeven prijzen uitgereikt, waaronder de Golden Screen.

Voor meer informatie over het festival: The Four Screens European Festival

Een versie van Flick Radio is momenteel te zien op Archive.org. (Quicktime.)

Flick Radio goes Picnic08

14.30-17.00 CINEMA DOME

It’s Friday afternoon, and you want to chill, catch a video, and hang out with your new friends? Visit the cinema dome for a delightful audiovisual collection curated by the Submarine team. Including a world premiere of the Infomania documentary on the internet of things, a rare viewing of Flick Radio, the wonderful and hilarious animation movie Bucks Bunny, highlights of Han Hoogerbrugge’s work and the best of Submarine’s own ‘Forget the movie, watch the titles’ channel.

http://www.picnicnetwork.org/

Post uit Berlijn

IFC conference Varna. foto: Willem Davids.

Hello Bert,

My name is Ingo Kottkamp. I am a radio author and -producer from Berlin.
When you took part in the Skype Bonanza with Flick Radio at the IFC in Varna lately, I was one of the 80 people listening to your explanations.
Now I would like to ask you for an interview.

I'm preparing a one-hour-profile on the blogosphere and its inhabitants for the German station www.swr2.de. I'm not so much interested in typical blog questions like 'does it interfere with journalism' or 'is it suitable for commercial succes'. My focus is more on bloggers themselves.
How does sharing things online regularly affect their lives?
And what kind of online personalities inhabitate the blogosphere - can they be typified in some way?

This last question will be the issue of my own blog that will be launched next month. It shall serve to develop 'web characters' which will appear in the fictional part of the SWR-2-feature.

Out of budget reasons, it won't be easy for me to come to Amsterdam. So I thought about sending you a question sheet - and have you record the answers.

The feature (no working title yet) will be aired in december this year.
So, that's the plan - what do you think?
Kind regards, Ingo Kottkamp.

Hello Ingo,
That's a good idea. I will coorporate.
Looking forward to your questionsheet.
Bert.
PS: Do you mind if I put our correspondance on the Flick Radio worklog and my answers to your questions on the Mediame worklog?

Dear Bert,
Since I will use your voice, you may use my texts.
Ingo.

Five Facts.

1. Flick Radio ligt momenteel ter beoordeling bij het Idfa International Documentary Film Festival 2008.
Uitslag uiterlijk 13 oktober. (update: canceled.)

2. Het nieuwe project Media Me ligt ter beoordeling bij het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties afdeling eCulture.
Uitslag 26 augustus. (update: gehonoreerd)

3. Voor de International Feature Conference IFC in Varna (Bulgarije) nam ik deel aan de Skype Bonanza olv Willem Davids. Zittend aan mijn keukentafel sprak ik met een zaal radiodocumentairemakers over Flick Radio en wat internet kan betekenen voor je programma, je werk. De opnames zijn hier te beluisteren. (Ik zit net over de helft en na de presentatie van Holland Doc Radio.)

4. De Flick Radio DVD is klaar, maar kan helaas niet besteld worden. Dit heeft te maken met een regeling tussen de RVU en Beeld en Geluid. Nadere berichten hierover volgen.

5. Gevonden op het web. Een interview gemaakt tijdens het NPOX festival.

Find more videos like this on www.truveo.com.

Fantastic!

Mail from Stanford, California. Lawrence Lessig, founder of Creative Commons, saw Flick Radio and listened to Media Me 2. He wrote: "Fantastic. It inspired me and thanks for sending it!"

In the meanwhile we're producing a DVD. (Made by Jack and Jones.)
Credits of all photographers on the cover will be mentioned on 4 postcards. (Like an inlay.)

The film is now shown here (scroll down the page.)

Good news, bad news.

Bad news. Stage6 is closing (too expensive etc) so we have to look for a new high quality platform to show Flick Radio on internet.
We counted 3.504 total views so far.
On HollandDoc the film still can be seen.

Good News. On this site more news about Flick Radio including interviews about some interesting Creative Commons initiatives. (Check the video. All Dutch...)

Welcome

Working on a new project: Media Me.

Media Me started as a group on Flickr in june 2006, while I was working on Flick Radio.

Group description: Welcome at Media Me. Here you can find and add pictures about mediaconsumption. How and where do you use media? Computers, tv, mobilephones, radio, cams etc. How does your mediabehaviour look like? Using media, consuming media, producing media, mediaspaces, mediatraces and all related actions. Show us your liberated e-heaven, or your digital hell. Media Me is 100% Creative Commons.

The amount of pictures in the pool is still growing and shown in a slide show in public space at the Skor house/ Amsterdam from 1 jan/21 feb 08.

Next step: Media Me will be presentated on 21 februari 2008 during a new Hotspot event. An initiative of the Public Broadcast Company NPO the Netherlands. Location: Beeld en Geluid, Hilversum.

The Media Me group on Flickr is the beating heart of this project. In what it will result no one knows: a festival, a serie of podcasts, a radiodrama, or just another smashing internetmovie: Media Me.

Media Me wants to reflect, entertain and inform. Think with us.

Flick Radio and Media Me are RVU productions.

Flick Radio on air

Vannacht tussen 00.00 en 02.00 wordt Flick Radio herhaald bij Radio Rijnmond.
Ik ben te gast bij Jacco van Giessen in zijn programma Wakkere Honden.
Ik ken Jacco van flickr, maar heb hem nog nooit ontmoet.
Ook zullen er opnames te horen zijn die Jacco heeft gemaakt tijdens een Rotterdamse flickr-meeting.
Het programma is live te beluisteren via de site.

Stand van zaken

CC foto: Lucia Fernandez.

De Media Me werklog is van start gegaan.
Een typisch work in progress.

Media Me gaat niet alleen over hoe wij tegenwoordig omgaan met de media om ons heen, en de invloed die dat heeft, maar ook over het spanningsveld tussen "oude" media en "nieuwe" media.
Waar het allemaal toe gaat leiden.
Nog geen idee.

21 Februari presenteer ik samen met Marco Raaphorst een eerste versie van Media Me tijdens een Hotspot event in Gebouw Beeld en Geluid op het Mediapark te Hilversum.
Voor meer informatie: zie De Media Me werklog.

Laatste nieuws ivm Flick Radio: Er komt een heuse DVD.

Over inzendingen festivals en een mogelijke tv uitzending van Flick Radio later meer...

Wakker Honden, Flick Radio op herhaling bij Radio Rijnmond.

Jacco Giesen.

Radio Rijnmond gaat Flick Radio herhalen in de nacht van 31 januari op 1 februari.
Radiomaker Jacco van Giessen doet zijn uitzending van het programma Wakkere Honden.
Ik ken Jacco van Giessen van Flickr
Hij heeft onlangs tijdens een zogenaamde Rotterdamse Flickrmeeting gesprekken gevoerd met fotografen en daar opnames van gemaakt.
Morgen is het precies een jaar geleden dat ik hier mijn eerste log plaatste!
Flick Radio is jarig!
Dit log bestaat uit 171 teksten.
Op flickr staan 2182 foto's die 24667 maal bekeken zijn.
Ik heb 118 contacts.
Wordt vervolgd.

Krijg een nieuwe opdracht.

Directeur Bill Evans van Musée de l'Elysée in Lausanne legt uit waar het project over gaat.
We're all photographers now.
(Alweer bijna een jaar geleden...)
Mooi project.
Als er zoiets bestaat als De Massa, dan heeft die massa het stilstaande beeld toegeeigend, geclaimed, veroverd.
Zo lijkt het.
Fotografie is van iedereen.
Reclamemakers, filmers, programmamakers en andere beeldboeren hebben ineens heel veel collega's.
Amateurs, maar toch...
Dat doet iets met de fotografie en met fotografen.
"Wat doe jij?"
"Ik ben fotograaf."
"Ik heb ook een toestel."
"Hoe zag jouw eerste foto eruit?"

Er zijn ook peutertoestellen in de handel en onderwatercamera's.

Vakar (50 jaar) laat een reactie achter op Stage6, waar Flick Radio te zien is.
(Heden 2083 views.)

Renewed my interest in flickr.
I must revisit my account.
Only had joined to post photos then never followed thru with anything other than a few comments on others photos.. and then never came back.
I think basically I was afraid of what is mentioned in the film, getting swallowed up by it.
But the artistic edge of what can be done has been stimulated in watching this.
New thoughts of how to approach it.
New non-limitations of what it can be about... various ways it can be imaginatively explored.
Thank You.
Vakar.

Passie is de helft.

Weer in Amsterdam.
Stil huis.
Ramen gelapt.
Het geluid van de branding van de zee en de wind in de bomen is vervangen door het geruis van de stad en de A nogwat.
Morgen naar Hilversum voor een Radio Vergadering.
De RVU gaat een nieuw programma maken voor Radio 5, op de middengolf.
Tussen 18.00 en 19.00.
Dagelijks.
Maar niet alleen de tijden van dit nieuwe programma staan vast; er zijn voorgeschreven regels waar de RVU zich aan moet houden...

Radio 5 is al weer enige tijd geleden vernieuwd.
Daarvoor werd grondig nagedacht over doelgroepen en marktaandelen.
Motto: Als iets niet wordt beluisterd heeft het geen bestaansrecht.
(Een regel die op internet niet geldt.)
Bureaus werden ingeschakeld, rapporten geschreven, onderzoeken gedaan, peilingen.
Een volledige metamorfose vond plaats.
Radio 5 is nu een gecalculeerd station volgens commerciele wetten en het werkt.
De luistercijfers stijgen.
Ook de radiomarkt is keihard en machtig.
Rendement is alles en alles is rendement.
Zo moet 60 % van de tijd muziek gedraaid worden (volgens een playlist) en mag er in de resterende 40 % gesproken worden, anders haakt men af.
Het motto van de nieuwe Radio 5 is: Je voelt je thuis.
Het gesproken woord kan overal over gaan.
Spelletjes, korte gesprekjes, als het maar niet te lang duurt.
De sfeer is bepaald.

Het nieuwe radioprogramma moet een programma worden voor 50 plussers.
En internet moet een belangrijke rol gaan spelen.
Zoveel is duidelijk.
Maar hoe precies en wat en wie en waar?
Ook de naam van het nieuwe programma is volgens mij nog niet bekend.
Dus daarover wordt vergaderd.
(Wie is dat eigenlijk? De gemiddelde 50 plusser? Zou die bestaan? En waar zit die op te wachten tussen 18.00 en 19.00 op een doordeweekse avond op een middengolfzender?
Want dat is het enige dat hetzelfde is gebleven aan Radio 5.
Wat bestaat nog niet?)

Marco Raaphorst schreef vandaag over Roel1943 (Ook 50 plus volgens mij.)

Roel ken ik via Flickr.
Omdat hij zulke mooie foto’s van Den Haag maakt.
Noem hem een amateur, hoewel dat woord nauwelijks meer waarde heeft op internet.
Roel wordt steeds vaker benaderd door opdrachtgevers, architectenbureaus bijvoorbeeld.
Een vergroting van een van zijn foto’s werd op Haagse trams geplakt (zie bovenstaande foto).
Roel vertelde mij dat ineens mensen hem begonnen te benaderen nadat hij Creative Commons licenties voor zijn foto’s ging gebruiken.
Een voorbeeld dus dat je dankzij Creative Commons en onder duidelijke vriendelijke voorwaarden je foto’s kunt delen met anderen en er tegelijkertijd ook nog wat aan kunt verdienen.

Waarop Roel reageert:

Het is inderdaad waar dat ik meer aanvragen krijg.
Er wordt vaak gezocht op Creative Commons.
Zo ben ik ook benaderd door de Curator van het Museum of Chinese Australian History Inc voor een fotobijdrage.
Ruim een half jaar geleden wist ik niet wat Creative Commons inhield maar door jouw (Marco's) warm pleidooi ben ik geintereseerd geraakt en sindsdien gaat het steeds beter met de verzoekjes.

Ik laat een reactie achter.

Dezelfde uitwerking heeft Marco op mij gehad Roel.
Dankzij hem is Flick Radio 100 % Creative Commons.
Ik ontmoette Marco op de Club van 100, van de RVU.
Het eerste seizoen deed ik de voice-over van het tv programma, later werd ik een soort moderator op de site en zat ik nota bene dagelijks in een live radioprogramma te praten met chatters.
Inspirerende periode: alles was nieuw en absurd en interressant en persoonlijk, kortom, fascinerend.
Iedereen op de Club van 100 heeft een profiel met een vraag en een aanbod.
Marco's profiel ging over Creative Commons.
Nog nooit van gehoord.
De Club van 100 bestaat nog steeds en ondertussen is Flick Radio een feit.

Zoals Marco schrijft wordt de grens professioneel/amateur steeds vager.
Ik ontmoet regelmatig professionelen die zich amateuristisch opstellen ten opzichte van bijv. de creatieve kracht van internet.
En ik ontmoet amateurs die zich uiterst professioneel gedragen, omdat ze gepassioneerd zijn en de juiste (internet)-technieken beheersen.
Een gevaarlijke combinatie voor… succes!

Ander kenmerk van deze "amateurs" is dat ze uitblinken in communiceren.
Ze weten wat ze willen vertellen en hoe.
Iets waar anderen een opleiding voor nodig hebben.
Passie is de helft!

De amateuristische professionelen, (ik noem hen internieten), werken overal dus ook bij omroepen.
Ik ken ze.
Ze zijn professioneel, maar gedragen zich als amateurs zodra ze het internet opgaan.
Ze zien niet de mogelijkheden van het medium, maar de problemen.
Ze raken in de war van het tempo, het talige, overdadige, het anonieme en interactieve.
Te klein, zeggen ze al snel.
Te persoonlijk en grillig ook.
Amateurs! Wat moet je ernee? Wie is er nou geinteresseerd in een amateur?
Wij doen aan massa-communicatie. En internet gaat niet over massa’s, maar over individuen. Wij zijn geen niche. Wij zijn broad, niet narrow.
Etc.

De internieten laten op die manier kansen liggen en houden vast aan dingen als: exclusiviteit, routine en hechten nog veel waarde aan de autoriteit van het oude massa medium. Eenrichtingsverkeer.
Dat wat op internet niet werkt.
Als je doorpraat, in discussie gaat, blijkt het vaak over angst te gaan.
De angst voor het nieuwe bestaat uit een verlangen naar het oude.
De rest is pijn die hoort bij afscheidnemen.
Afdeling onzekerheid.
Loss of control.

Ik sprak gisteren een personal coach op een verjaardagsfeest.
Een lange vrouw met donker haar.
Ik had nog nooit een personal coach ontmoet.
Ze was gestopt met roken, maar rookte mijn halve pakje leeg.
We kregen het over professionals.
Ze zei: "Mensen wiens werk en leven verbonden is, samenvallen, zijn vaak succesvol.
Ze zitten dicht bij de kern van hun ding, hun passie. Ze zijn trouw aan zichzelf en aan hun werk, raken niet in de war zodra prive en werk door elkaar heen gaan lopen maar zien er de voordelen van. Hun stress gaat altijd ergens over, heeft betekenis en nut. Ze hebben een goeie “synergie” gevonden tussen het een en het ander.
Dat maakt hen sterk omdat ze handelen vanuit een overtuiging."

Wat ze zei was helemaal volgbaar.
Ik vond het ook heel erg internet.
Dat begreep ze niet.
Ik gaf haar een Flick Radio kaartje en zei: "Kijk hier maar eens naar.
Op mijn werklog zijn ook alle grenzen zoek."
En toen waren de sigaretten op.

Wordt vervolgd.

Prachtige tram Roel en gefeliciteerd daarmee.
(Zie je jezelf rijden!)

Update: Collega Willem Davids belt.
De vergadering gaat niet door.
Iedereen is ziek.

Ik kan loggen waar ik wil (2)

Post!
Nieuwe Collega Rozwithart stuurt mij een vel met tien Flick Radio postzegels.
Dank Rozwithart!
En dank TNT.
Alles is tegenwoordig persoonlijk, dus ook de postzegel.
(Je kan er ook ansichtkaarten maken.)
Nog steeds op Vlieland
Piet werkt samen met zwager Dirk aan een grootscheepse renovatie van Informatiecentrum De Noordwester en ik fotografeerde op verzoek van de Cultuur Historische Vereniging Vlieland een oud pand in de Dorpstraat.
Ondertussen loopt de Amsterdamse agenda vol.
Een vergadering.
Een lezing.
Een afspraak.
Een feest.
Pling.
Een SMS van Marco Raaphorst.
Hij heeft weer een nieuw klankschap gemaakt op een tekst
die ik insprak vorig jaar pasen.
Titel: Ik kan loggen waar ik wil.
Zittend in hetzelfde kantoortje luister ik naar de remix.
Verder een aantekenboekje vol met plannen, maar dat komt.

Ondertussen worden er evaluatieverslagen geschreven.
Zoals deze voor het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepprodukties.

In januari 2007 kreeg programmamaker/schrijver/regisseur Bert Kommerij (RVU) de opdracht een project te realiseren rond het thema “Grip.”
Onduidelijk was bij aanvang waar dit project in zou resulteren.
De vraag luidde: “Hoe houden mensen grip op het verhaal van hun bestaan?”

Om deze vraag te onderzoeken werd Kommerij lid van online foto-community www.flickr.com, begon te fotograferen en hield tegelijkertijd een werklog bij: www.flickradio.nl, waarop hij al schrijvend en fotograferend verslag deed van zijn bevindingen. Een unieke werkvorm voor een programmamaker, vanwege het interactieve en persoonlijke karakter.
Het gehele werkproces en alle aanverwante ontwikkelingen was en is openbaar en online te volgen.

Vanwege het internationale karakter van www.flickr.com werd er veel in het Engels geschreven. Daarnaast raakte Kommerij gefascineerd door de mogelijkheden van de Creative Commons beweging (sharing, non commercial) en besloot verder te publiceren onder een Creative Commons Licentie. Van het internet, voor het internet: open en verlost van stagnerende copyrightsystemen.
Uit de teksten van zijn werklog en de comments op Flickr destilleerde hij een tweetalig script voor radio: Engels/ Nederlands.
De grens fictie/werkelijkheid vervaagde. Een verhaal ontstond.

Het script werd ingediend bij het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties voor produktiesubsidie radiodrama.

In dit plan konden bezoekers van flickr op de Flick Radio audiotrack hun eigen slideshow samenstellen.

Kommerij nodigde de volgende mensen uit mee te doen aan dit audioproject:
Marco Raaphorst: muziek.
Geluidsvormgever Jaap Vermeer: stemregie en opname techniek.
Televisie/filmmaker Pepijn Kortbeek: Geluidsvormgeving/ eindmontage.

Ondertussen schreef Kommerij door op zijn werklog, deed verslag van alle ontwikkelingen op internet en onderzocht andere platforms zoals CC-Mixter, Hyves, YouTube, Twitter, Mobile Reporters, BlipTV etc.
Zijn netwerk onder collegabloggers groeide.
Hij schreef artikelen voor het e-zine www.aboutblank.nl, zat in de jury van de Dutch Bloggie Awards en plaatste podcasts op de CC-Mixter.

Op het moment dat het script, na een eerdere afwijzing, alsnog gehoneerd werd, was een nieuwe rolverdeling binnen het team ontstaan. Marco Raaphorst, die oorspronkelijk alleen de muziek verzorgde, zou in samenwerking met Jaap Vermeer ook de sounddesign op zich nemen.
En met Pepijn Kortbeek, die eerder voor de soundesign had getekend, zou een slideshow met CC foto’s, inclusief ondertitels, gemaakt worden.

De audio van het hoorspel zou als basis van deze slide show dienen. Er waren geen opnamesessies nodig. De beelden waar de slide-show uit zou bestaan waren reeds voorhanden. De begroting stond het toe.

Het hoorspel werd uitgezonden op 29 september 2007 op Radio 5 tussen 20.00 en 21.00 uur en kon dankzij de CC Licentie aangeboden worden als podcast.
De slideshow inclusief ondertitels werd gepresenteerd op het NPOX festival, 19 november 2007. Mediapark. Gebouw Beeld en Geluid.

De reacties op zowel de radiouitzending, de podcast als de slide show waren en zijn verbluffend:
- Er verscheen een lovend artikel in nrc.next van internetjournalist Marie-Jose
Klaver. Zij blogde over Flick Radio op verschillende internetplatforms.
- Herbert Blankensteyn interviewde Kommerij in zijn programma De Elektronische Eeuw.
- HollandDoc nam Flick Radio op in haar ondemand documentaire-site, waardoor er
voor het eerst een online cross gemaakt werd tussen VPRO/Human/Ikon en de RVU.
- De Slideshow verscheen met groot succes op YouTube (in een week tijd meer dan
1000 downloads.) En het nieuwe Stage6. (DVD kwaliteit.)
- Wim de Bie schreef over Flick Radio op zijn weblog Bieslog.
- Het IDFA diende zich aan en plaatste Flick Radio op hun site. (“Een aanwinst.”)

Op dit moment wordt onderzocht op welk officieel filmfestival Flick Radio, de slideshow, in premiere zal gaan. (Is het een film? Een documentaire? Is het fictie?)
Plotseling blijkt dat Flick Radio zowel in vorm als inhoud, als in de ontstaansgeschiedenis, een uniek, interessant, veelzijdig en zeer actueel project te zijn.
Ook verschillende reakties uit het buitenland geven dit aan.

Momenteel wordt een tv uitzending overwogen (eerst moet er toestemming zijn van de zendercoordinator).
Op internet gaat Flick Radio zijn eigen weg, buiten alle reguliere publiciteitscampagnes en traditionele uitzendmodellen om.

Naast het oorspronkelijke thema “Grip” dook een nieuw thema op: “Grenzen.”
Grenzen staan erom bekend dat je ze pas opmerkt, zodra je ze overschrijdt.
Flick Radio, van werklog, tot hoorspel, tot "film."
(Very personal.)

Gelukkig Nieuwjaar! Happy New Year!

Hier zit ik achter op een motor en ga met 80 kilometer per uur langs de vloedlijn.
Mijn nicht Kim (17) rijdt.
Het is duidelijk, dit werklog verandert in een vakantielog.
Eten, wandelen, lezen, slapen.
En crossen.
Weet niet precies wanneer ik weer terug ga naar Amsterdam.
Mis de stad niet.
(Mis de stad nooit.)
De 22-ste heb ik een belangrijke afspraak bij de RVU.
Krijg ik een nieuwe opdracht.
Geen idee wat het wordt.
Ze hebben een Macbook Pro voor me aangeschaft, zodat ik straks overal kan werken waar ik maar wil.
Besef me niet dat er op dit moment een tentoonstelling aan de gang is in Amsterdam van De Media Me groep.
Er is geen opening geweest.
Een beamer werd aangesloten op de computer en nu flitsen de foto's voorbij op de Ruyschdaelkade 2, naast het Rijksmuseum.

Ik wens alle Flick Radio lezers, luisteraars, kijkers, reaguurders en lurkers een inspirerend 2008, digitaal en in het echt.

Over projecten

Zit op Vlieland en maak foto's.
Dat wat in Amsterdam de afgelopen tijd niet lukte, lukt hier wel.
Kan weer uploaden.
Ik sla ze op in de map Vlieland today.
De voorkeur gaat uit naar grote, lege vlaktes.
Plaatsen waar niets gebeurt, maar waar ieder moment iets zou kunnen gebeuren.
Marco Raaphorst maakt muziek op foto's.
Hij kijkt eerst naar de foto en dan komen de klanken.
"Er moet muziek in een foto zitten," zegt hij.
Klankbeelden, noemt hij het.
Iedere vrijdag plaats hij een klankbeeld.
De muziek in bovenstaande foto is hier te horen.

Vrolijke berichten

Vanaf nu alleen nog maar vrolijke berichten.
December is begonnen.
De Flick Radiotellers op You Tube en Stage6 stijgen met de dag.
De reakties zijn tot nu toe positief en inspirerend.
Sommigen willen de film na afloop nog eens zien.
Sommigen willen weten wat nou echt is en wat niet.
Is Kendra echt? Ja, zij is echt. (Andel Sudik speelt haar.)
Wat vindt Kendra van Flick Radio?
Mooi! Speechless.
Bestaat de Engelsman?
Ja. Evenals de Fransman, de Sissy en de Portugees.
Wat vinden zij ervan?
Mooi en verrassend bovendien! Flick Radio is universal.

Verder nog een paar ontdekkingen.
Vrouwen worden door de film sneller emotioneel geraakt dan mannen.
(Identificatie.)
Mannen zijn vooral onder de indruk van de muzikale, strakke en intrigerende beeldmontage van Pepijn Kortbeek. Over iedere knip is nagedacht. Iedere afbeelding vertelt een verhaal. Het ding barst van betekenis bijna uit elkaar. (Foto's maken kan iedereen, maar welk verhaal vertel je ermee?)

Iedereen houdt van de muziek van Marco Raaphorst en van de muzikanten op Cc Mixter.

Ook de eerste klanken die je hoort zodra de film start, gemaakt door Barbara Okma, vinden velen mooi.
On top, of eigenlijk de basis in dit geval, het dramatische, muzikale oor van geluidsvormgever Jaap Vermeer. Hij stemde tekst en muziek naadloos op elkaar af.
Met Marco achter de knoppen.
Hun grip op het complete materiaal was enorm.
Deze geluidsmontage was uiteindelijk bepalend voor de film, want het fundament.

Afgelopen week eindelijk de DVD aan Andel Sudik overhandigd.
Ik zocht haar op bij comedy-cafe Boom Chicago, waar ze werkt.
Enorm gelachen.
Het gaat goed met haar.

Wat betreft de filmfestivals.
Filmfestivals willen graag zoveel mogelijk premieres.
Je krijgt te maken met selectiecriteria en categorieën.
Onder welke categorie valt Flick Radio?
Documentaire? Speelfilm? Docu-drama? Slide-shows? Nieuwe Media? Een multi-mediale radiofilm?
De research is in gang.

Ben Groenendijk, directeur RVU, gaat Flick Radio laten zien aan Lennart van der Meulen, zendercoordinator.
Dan wordt een tv uitzenddatum gepland.
Of niet.
Misschien zegt Lennart van der Meulen: "Dit is goed voor internet, maar niet voor TV."
Ik ken hem niet.

Ik ga hier verder geen namen noemen, maar er komen ook wonderlijke reakties binnen.
Zoals die van Themakanaal Nederland E. (E staat voor Educatie.)
Nederland E wil Flick Radio wel willen opnemen in de carrousel, zoals dat heet, maar dan moet "de piemelscene" er waarschijnlijk uit. "Want die past niet in het verhaal."

Ik heb het bericht tien keer overgelezen voordat ik begreep wat er stond.
De piemelscene.
Past niet in welk verhaal?
Dat is de scene met de handen en de Sissy.
De nachtscene met de sexgroepen.
De scene die eindigt met de stelling:
"Het gaat niet om het lot zelf, maar over hoe je het vormgeeft."
Waarop het anonieme meisje (Lobke van Beuzekom) zich afvraagt: "Oh ja?"
Kan niet.
Moet weg.
Zouden meesters en juffen er aanstoot aan nemen?
Heeft het iets met leeftijd van doen?
Voorziet men klachten anno?
Maar dan kijk je toch gewoon naar een cursus sierraden maken?
Of je doet een gootsteen.
Het moet een misverstand zijn, te denken dat met een deleteknop "dit probleem" verholpen zou zijn.
Welk probleem?
Ik moet me er misschien niet te druk om maken, en er zijn vast meer mensen die er zo over denken, maar ik vind het te stom voor woorden.
Ook kan ik nu niet meer normaal naar die ene scene kijken.
Piemelscene, denk ik de hele tijd. Piemelscene.
Het is de meest educatieve scene uit het hele verhaal.
Dat zie je toch zo?
Nu ja.
Wat voor mij gewoon is, geldt voor een ander niet.
Dat zal het zijn.
(Er wordt niet geknipt.)

Tijdens een zoekactie naar een oude mail, iets heel anders, vond ik deze.
Geschreven op 4 otober 2005 om 14.28 aan collega Marieke Hermans (projectcoordinatie Hotspot.)
Er staat:

"Ha Marieke.
Idee: Een programma maken dat alleen maar uit stilstaande beelden bestaat.
Heb jij wel eens van flickr.com gehoord? Ik niet.
Groet, Bert."

Dat is langer dan twee jaar geleden.
Zo lang zit iets in een hoofd voordat het eruit komt.
En nu dan?

Morgen naar Vlieland.
Geen kerstborrels dit jaar.
Ik hoor een duin!

Flick Radio op IDFA website

1.
Beste Bert,
Heb zojuist Flick Radio gezien.
Ben erg onder de indruk en zou hem graag opnemen in het online programma op de IDFA website. Sinds kort vertonen we hierin zowel traditionele als crossmedia documentaires. Het programma wordt het hele jaar door aangevuld met nieuwe titels.
Flick Radio zou een echte aanwinst zijn wat mij betreft.
Voor zover mij bekend is er behalve de film mysecondlife, op documentairegebied nog relatief weinig substantieels gedaan met dit onderwerp.
Ik hoop snel van je te horen.
Groeten, Caspar Sonnen
Coordinator IDFA Online

Een uur geleden ontving ik deze mail.
Reeds nu staat Flick Radio op de IDFA site.
In de Stage6 versie. (update. stage6 bestaat niet meer.)

2.
Een bericht van Marie-José Klaver.
Ze heeft het nrc.next artikel uitgewerkt, inclusief afbeeldingen, voor Sync, het online magazine voor innovatie en ondernemen, in Nederland en daarbuiten.

3.
Het Hollanddoc-logo is uit de YouTube versie verwijderd. De teller stond op 1100 views en is weer terug bij af.
Kijkcijfergewijs.
(Waarschijnlijk moeten mensen die hem gelinkt hadden het nieuwe adres invoeren.)

Flick Radio in nrc.next

Het artikel van Marie-José Klaver in nrc.next is
hier te lezen.
En hier.

Publiciteit

still Flick Radio.

Update:
1. Het artikel van Marie-José Klaver verschijnt morgenvroeg al in nrc.next
2. Wim de Bie heeft Flick Radio ontdekt en schrijft erover op zijn Bieslog.

Oproep:
Mocht iemand tips hebben wat betreft verdere verspreiding van Flick Radio (festivals binnen- en buitenland etc) laat een bericht achter of stuur een mail.

Stuck in my mind all day

Cover Open

1. Twaalf december aanstaande vindt de presentatie plaats van het tijdschrift Open in het Lloyd Hotel in Amsterdam. 's Avonds om 20.00.
In Open staat een groot artikel over Flick Radio, met veel foto's.
Ik heb voorgesteld om dan, de twaalfde december, een kleine viewing te organiseren.
In een grote hotelkamer met een beamer.
(Nog niets gehoord.)

2. Update reacties:

The video stuck in my mind all day. Loved the playing with identity: the real person, the flickr person and the fictional character. The honesty and authenticity, down to using the voices of your parents etc. Your own voice (to die for!) The music (great job Marco Raaphorst!). All very creative, very strong, good fun. Wish you luck for the future! Good times ahead.
Audringje / Berlin.

De digitale wereld en "analoge" wereld lopen in grote mate gelijk maar zijn toch ook heel verschillend. Uit ervaring heb ik geleerd dat je die 2 werelden/karakters best gescheiden houdt van elkaar om teleurstelling en verwarring te vermijden. Dus je moet ergens kiezen in welke wereld je wil leven of liever welke wereld je prioriteit geeft. En ik wil de confrontatie aangaan met de echte wereld, maar soms heb ik het gevoel dat ik me te veel terugtrek in de digitale wereld, omdat die nu eenmaal veiliger, makkelijker en minder complex is. Een beetje zoals Kendra. Het is een soort drugs, het kan, maar het mag je leven niet bepalen.
Anoniem / Antwerpen.

I liked your film. Interesting work.
Jean-Piere Balpe, the Frenshman in Flick Radio / Paris.

Veel mensen vergeten tijdens het kijken hoe ze middels tekst en muziek door het verhaal geleid worden, zo wonderlijk natuurlijk is de synthese tussen beeld en geluid geworden. En er zijn zelfs enthousiaste reacties van mensen die doorgaans problemen hebben met filmpjes die langer dan tien minuten duren, terwijl ze nu na drie kwartier verbluft constateerden dat ze nogmaals willen kijken...
Jaap Vermeer. (Geluidsvormgeving Flick Radio.)

Mooie film, met ontroerende momenten. Heel herkenbaar, de verslaving, dat je daarin soms niet goed weet of het iets toevoegt of iets verruilt in je leven.
Kokjebalder / Groningen.

Flick Radio is a great homage to the idea of creative sharing.
Nikola / Skopje, Macedonie.

Flick Radio goes YouTube!

Let op: Het beeld is onscherp, de ondertitels onleesbaar en het geluid mono.
Flick Radio goes YouTube.
De komende week wordt gekeken of het beter kan.
Op HollandDoc, is de windows mediaplayer versie te zien.
Stukken beter.
Alle andere uitzendplaatsen op internet worden onderzocht.
Zoals de Themakanalen Nederland E, en Cultura, Google video, Blip TV, Stage6.com etc.
Het aantal podia op internet is ontelbaar, maar waar komt de kwaliteit het best tot zijn recht?
Interessant onderzoek.
Zorg dat je vindbaar bent.
(Tips zijn welkom.)

De premiere tijdens NPOX afgelopen maandag was een succes.
Veel collega's, vrienden en flickr-fotografen aanwezig.
Sommigen vroegen zich af wat er nu verder met deze internetfilm gaat gebeuren.
Komt Flick Radio op TV? Dat moet de zendercoordinator bepalen.

Enkele reakties op de film tot nu toe:

Een aanrader. Zwaar onder de indruk.
Erwin Blom, hoofd digitaal VPRO.

Het gebeurt maar hoogst zelden dat ik 45 minuten lang naar een film op m’n monitor zit te kijken zonder me te laten afleiden.
Akbar Simonse.

Flick Radio is amazing and very thought provoking. You don't really think when posting images of your life how people will react to them other than simply in terms of liking or disliking, even though it may only seem to lead to an exchange of a few simple words, the connection made can be far more meaningful and permanent.
I enjoyed the movie very much, and I hope you are proud of what you have produced.
Rob Rogers, the Englishman in Flick Radio.

Flick Radio is een jaloersmakend project.
Wim Brands, Briefgeheimen/ De Avonden VPRO.

Een verhaal van een mens over mensen.
De eerste film over het leven op internet, in beeld gebracht zonder jargon of technisch geneuzel.
Maurits Burgers.

I was amazed with the movie you've made!
It's a piece of Art, I'm sure!
Ezequiel Coelho, The Portuguese in Flick Radio.

Hypnotiserend mooi.
Conno van Wijk, Gooi en Vecht Studio.

Tot slot.
Gisteren een ultra kort interview met Herbert Blankensteijn in zijn BNR radioporgramma De Elektronische Eeuw .
Zie: Uitzending 22 november.
Het item zit in het begin en duurt vijf minuten.

Morgen

made by martijn de boer.

Update:
Morgen om 13.00 gaat Flick Radio in premiere tijdens het NPOX festival.
Beeld & Geluid. Mediapark. Hilversum.
Vandaag hebben Pepijn Kortbeek en ik de laatste punten op de i gezet.
Vanavond om 20.30 houden we een technische doorloop in de Blauwe Zaal.
Kijken hoe het eruit ziet. En klinkt!
Dinsdag staat ie op de site van Holland Doc.
Top!
Dezelfde dag vindt de meeting Alle loggers verzamelen plaats.
Praten over de zin en onzin van loggen samen met Bert Janssens van de Humanistische Omroep.
Bert Janssens staat op het punt om te gaan loggen, en ik kijk terug.
Heb een reader samengesteld voor deze meeting met daarin geselecteerde teksten van dit log over internet, "de revolutie" en loggen.
Kan uitgedeeld worden.
Ton Zijp van about:blank zal ook aanwezig zijn.
Ton is een logger van het eerste uur.

De preview afgelopen week bij de RVU ging goed.
Iedereen enthousiast.
Kendra heeft vandaag de laatste versie gezien en schrijft:

Speechless. I don't know what to say.....
I'm overwhelmed with the good I am doing and the way it is now being seen.
I don't even KNOW how I should comment Bert.
I'm just blown away.
In a good good way.

Back to the basics.

Ik ontvang emails van verontruste mensen die zich afvragen wat er aan de hand is.
Zo stil.
Het antwoord heet: werk.
Ik verwaarloos dit log.
Schrijven doe ik alleen nog in geheime documenten, emails en schriftjes.
Back to the basics.
Ook foto's maak ik niet meer.
De camera is stuk.
De laatste foto dateert van 28 oktober jl.
Jules kijkt uit het raam.
De activiteiten op flickr liggen op dit moment zo goed als stil.
I would die if my camera broke, schrijft Kendra.
En dat ze het tweede jaar ingaat van de 365 dagen groep.
Ze kijkt uit naar de movie.
It'll be freaky at first, but great in the end.

Pepijn en ik zijn ondertussen aangekomen in de laatste fase van de montage.
Morgen over een week gaat Flick Radio in premiere tijdens het NPOX festival.
Donderdag hebben we een preview bij de RVU voor de directie.
Update: op de voorpagina van de festivalsite staat een interview van een half uur, inclusief enkele previews uit de film.

Dat het maken van de film meer tijd kost dan gedacht kon niemand weten.
Er zou een prijsvraag uitgeloofd moeten worden: uit hoeveel foto's bestaat Flick Radio?
Ik schat dat we inmiddels met ongeveer tweeduizend afbeeldingen te maken hebben.
En samen moeten ze 1 verhaal vertellen.
Misschien is tweeduizend foto's overdreven, maar zo voelt het.
Het is een gevoelsaantal.

Meer info over het NPOX festival:

Op 19 en 20 november ontmoet je in Beeld en Geluid je collega's, makers, beleidsmakers, freelancers, communicatie- en pr-medewerkers.
NPOX zorgt dat je op de hoogte bent.
Geen bla bla over de verre toekomst maar praktische ideeën om direct dagelijks te gebruiken.
NPOX gaat over formats, over broad-, web-, en narrowcast, over netten, zenders, portalen en kanalen, interactie en participatie, links en rechts, wit en kleur, randstad en provincie, kunst en cultuur, maker en publiek.
Kortom alle onderwerpen die de omroep omroep maken.

Zie NPOX.

Van werklog, tot hoorspel, tot film

Negentien november gaat Flick Radio in premiere tijdens het NPOX festival.
12.45, Blauwe Zaal, gebouw Beeld en Geluid, Mediapark, Hilversum.
Een mooiere plaats had ik niet kunnen bedenken.
Npox is een festival voor publieke omroepers, maar wat mij betreft is iedereen welkom.
Even vragen of dat kan.

(Uitnodigingen regelen.
Adressen verzamelen.)

Ondertussen zijn Pepijn Kortbeek en ik ons uit de naad aan het werken om het op tijd af te krijgen.
Het klinkt misschien eenvoudig, een film maken bestaande uit foto's, maar zodra je eraan begint ontdek je hoe complex het is.
Klinkt lekker algemeen, maar ondertussen.
"Je zou er een boek over kunnen schrijven."
Van werklog, tot hoorspel, tot film.
(Waarover later meer.)

NB: Op de tweede dag van het NPOX festival, 20 november, staat de meeting Alle loggers verzamelen, op de agenda.

Tekst:

Wat doet een programmamaker met een log en wat doet dat log met de programmamaker?
Ervaren bloggers vertellen hun verhaal. Wat werkt, wat niet?
Beginnende bloggers leggen hun plan voor. Wat te doen?
Kennis en ervaring uitwisselen onder leiding van expert Bert Kommerij (RVU) en beginneling Bert Janssens (HUMAN).

Dat van die expert heb ik niet verzonnen.

Aanmelden kan bij npoxevents@omroep.nl

Tot slot een een reaktie uit Philadelphia, USA.
Roberta schrijft:

Hi Bert! Thanks for making me a contact! I love your Flick Radio project!
And the whole idea about how technology connects people but that it's all false somehow if most true and very interesting. Good luck with it!

Ik moet nu in het Engels gaan schrijven.
Het buitenland luistert mee.
It's a big world out there.

To be contiunued...

Creatieve Expressie

Sinds tijden weer de woorden creatieve expressie gelezen.
Met z'n allen het internet op en mooie dingen maken.
Heen!

Tekst:

De cultuurmaker van tegenwoordig loert vanuit zijn computer de hele dag naar alles wat er gebeurt in de wereld.
Via het bloggen, googelen en gamen creeert hij een overzicht.
De anarchie van beelden en teksten geplaatst op YouTube, MySpace, Flickr, Second Life en andere communities en platforms voor cultuur speelt hierbij een belangrijke rol.
Er ontstaat een wildgroei van nieuwe mogelijkheden voor creatieve expressie.
Het Cross-gebied heeft z'n bestaanrescht bewezen!

De cultuur begeeft zich in een nieuw gebied.
De nieuwe media zijn niet nieuw meer en de grenzen tussen verschillende kunstdicsiplines zijn zo goed als opgeheven.
Realiteit en virtualiteit worden gelijkwaardig, de publieke ruimte is grenzeloos.

We bevinden ons momenteel in de situatie dat gangbare platforms van positie veranderen.
De musea, de publieke omroep, de kranten en tijdschrijften, maar ook vertrouwde internetsites verliezen status, terwijl andere meer tijdelijke mogelijkheden voor creatieve expressie de aandacht en het succes opeisen.
Wat betekent dit voor makers en producenten van kunst en cultuur?

De Stifo@Sandberg conferentie is een dag waarop ontwerpers, mediaporducenten, kunstenaars en andere makers informatie uitwisselen omtrent veranderingen en vernieuwing op het gebied van mediaproductie.

Theater van 't Woord
2 november 2007.
Openbare Bibliotheek Amsterdam
Oosterdokskade 143
Tijd: 9.30-17.00

(Dit is nieuws)

We zijn ongeveer op de helft (20 minuten), Kortbeek en ik.
Over een maand moet het af zijn.
Dit gaat lukken.
Flick Radio, 'de film', wordt dan gepresenteerd 'tijdens het NPOX festival, in het gebouw van Beeld en Geluid, op het Mediapark.
Officiele aankondiging volgt.
(Dit is nieuws.)

Bovenstaande foto (coffeebreak at Pepijns) bleek de aanleiding voor een nieuwe groep: Dutch Me.
This group is about The Dutch Identity.
Does it excist?
But how does it look like?
Give us all the Dutchness you have in you.
(Foreigners are always welcome!)

Tot zover de actualiteit.
To be continued...

I cried

Kendra Chaparral, selfportrait.

Kreeg dit bericht net binnen van Kendra.
Ik vroeg wat ze van de podcast vond.

I cried, schrijft ze.
I just can't believe it.
I am making a difference already.
I can't wait until what more I can make for the world.
Thank you all.
I just feel like this is a blessing and I can never change the way I
affected you all.
I'm very touched.

K.

Hello Kendra,
Thank you so much.
This means a lot to me aswell.
I was worried about if you liked it or not.
I mean, it's YOU allover.

You look so alive and great in the "movie".
It will rock your world, and others.
Your pictures are splendid.
Pepijn is still wondering about if you are real or not.
He says: "What is it with her pictures, they are all good and special."
I agree.

Tot zover Amerika.

Op about:blank, het e-zine door webloggers voor webloggers een mooie samenvatting gelezen.

Flick Radio gaat over een man die op fotocommunity Flickr verdwaald raakt.
Hij komt daardoor in contact met anderen. Oa de Amerikaanse teenager Kendra.
De man vraagt Kendra hoofdpersoon te worden in een verhaal dat hij gaat schrijven.
Bijna letterlijk zo gebeurd, maar er wordt vast een andere draai aan gegeven.
Want uiteindelijk is het verslaan van de ontwikkelingen die tot Flick Radio hebben geleid, het werklog van Bert Kommerij, fictie geworden.
Een speciaal soort fictie, want diverse interactieve media zijn er voor gebruikt, waardoor je niet meer weet waar de grens van de werkelijkheid loopt.

In de Flick Radio groep, worden ondertussen foto's geupload die gebruikt worden tijdens het monteren.
Evelyn Marsman (Berlijn), vraagt zich af wat het thema is van Flick Radio.
Beinvloeding, schrijf ik.
Waarover later meer.
Morgen verder werken aan de beeldversie.
Flick Video.
Het script ken ik inmiddels uit mijn hoofd.

(Affection.)

Voortgang

Brief aan de Portugees.

Ez,
Long time.
I wanted to write you much earlier.
How are you?
As you know I'm in this project called Flick Radio.
I wrote a script about Flickr and you're in it!
Your charactername is "The Portuegese."
Now we are producing a slideshow and we would like to use some of your pictures. (Only the best!)
Would you let us to?
Trust me, it is going to be wonderful.
Or at least... special.
A real tribute to Flickr and photography.
Hope to hear from you.
Bert.

Dear Bert,
Ofcourse you can use my pictures.
It's a honour!
(You can use my name.
I don't mind.)
Let me see the result, OK?
Best wishes to your project and, of course to you too!
Ez

Nog geen reaktie van Kendra gehad op het radioprogramma...

To be continued...

"Ik vond de podcast toch beter."

made by roel1943.

Even overwogen we de Flick Radio Podcast pas aan te bieden zodra "de film" af was, maar dat is te flauw.
(Dit om te voorkomen dat men gaat zeggen: "Ik vond de podcast toch beter.")
Kijken naar de film zal een heel andere ervaring opleveren.
De foto's vertellen hun eigen verhaal en versterken de soundtrack.
En vice versa.
De ondertitels maken het internet-proof.
(Nu nog een YouTube account aanmaken waarop het in zijn geheel te bekijken en versturen valt.
YouTubefilmpjes mogen doorgaans niet langer duren dan 10 minuten.
Flick Radio duurt meer dan veertig minuten.
En we gaan er niet in knippen.
Dus hoe doe je dat?
Antwoord: Informeren bij de VPRO, die kunnen het ook, dus.)

Over de vertaling gesproken.
We voeren de tekst per zin handmatig in.
Het anonieme meisje praat in cursieven.
Ondertitel, geluid en beeld moeten samen een geheel gaan vormen.
De kijker mag niet het idee hebben dat ie naar enkel stilstaande beelden kijkt.
Een zin timen is een kunst opzich.
Stem en zin moeten samenvallen.
Me nooit zo gerealiseerd.

Wordt vervolgd...

Gisteren

made by marco raaphorst.

Gisteren ging het programma de lucht in.
De internetversie zal zo spoedig mogelijk online gezet worden als mp3.
(Zonder de compressor van Radio 5. Technisch verhaal.)
Hieronder enkele enthousiaste reakties tot nu toe.
Maandag weer doorwerken met Pepijn aan de film...

Prachtig!
Precies wat ik horen wil. Moderne klanken in hoorspelen.
Sir B.

Heb volop in de uitzending gezeten, met soms kippenvel op de armen en benen.
Wat gaat de tijd dan snel:-)
Judith.

Heerlijk om mee te maken.
Bedenk me zonet dat ik nog geen kontakten heb gehad vandaag anders dan via de computer....
Ga er zeker nog vaak naar luisteren. Zoveel bekende dingen. Zo dichtbij en tegelijkertijd zo eenzaam.
Hetjo.

Wat een stil hoorspel. Gevoelig. Teder. Een hoorspel van: stoor me even niet, ik hoor iets dat me goed doet. Weldadig.
Dank je wel voor je kunst en een uur genieten.
Marjo

Nu, ik heb er van genoten!
Mooi verhaal, prachtige muziek.
En nu hetzelfde met plaatjes, dat moet helemaal wat worden.
Was mooi Bert, om ook nog te zeggen; goed!
Dirk.

Prachtige beelden zie ik voor me, en dat alleen door jullie tekst
Heerlijk :) Ook SUPER geluid op de achtergrond, lekker "mysterieus en relaxt". Kendra klinkt ook goed, echt hoe ik haar stem had voorgesteld m.b.v. haar foto's.
Tom.

Het was heel mooi Bert! Voor het eerst sinds jaren weer eens naar een hoorspel geluisterd en het smaakte naar meer!
Akbar.

Ik heb genoten, met als beeld je foto's als slideshow. Soms was de foto zo precies op zijn plaats, wonderlijke combinaties van beelden en de prachtige luistershow. Het was bijna lang genoeg, de slideshow herhaaalde zich pas vanaf de laatste 3 of 4 minuten.
Ik ga het snel nog eens beluisteren.
Inspirerend.
Marco's muizek en soundwerk maakt het eigenlijk een soort luisterschilderij.
Maurits.

Super-ervaring.
Gelijktijdig door de streams van genoemden zitten klikken; cactussen, Fictiongroep, Kendra's haarborstel...
Ja Flickr heeft ons veranderd.
Mooi gemaakt!
Galerie op weg.

Helemaal top. Ik zou 'm graag nog eens beluisteren en ik ben heel benieuwd naar de film.
Marie-ll

Mooie uitzending Bert, na jaren weer eens naar de radio geluisterd af en toe herkende ik mezelf of anderen die ik ken ben benieuwd hoe non flickrs dit beleven en top muziek van Marco.
Roel1943.

I like it...! I like it...! It is a new experience...? It is fantastic...!! I like these blues, I like the depth, I like it all... CLAP! CLAP! CLAP! (applause)
Renquedochan (Spain.)

to be continued...

Morgen.

beeldfragment Flick Radio, the movie.

Het verzamelen van de beelden stopt niet.
Het effect van sommige combinaties is frappant.
Moeilijk uit te leggen, je moet het zien, lezen en horen.
(Hoeveel beeld kan je aan?)

Morgen maak ik samen met Jaap Vermeer de finale radiomix af.
Marco is klaar.
Vreemd.
En dan is het 20.00 uur.
Vandaag nog enkele achtergrondgeluiden opgenomen.
Ik werk het liefst net zo lang door aan een programma tot het niet langer kan.
(Voetstappen mochten niet ontbreken in dit verhaal.
Jaap kwam met het idee om open te eindigen, een deur die opengaat, buitengeluiden, bevrijding.
Dus dat hebben we zo gedaan.)

Heb een Flick Radio groep opgericht.
Hierin kunnen foto's geplaatst worden die we kunnen gebruiken voor de film.
Kan van alles zijn, als het maar ondersteunend en inspirerend is voor het geheel.
Moet men eerst de audio horen natuurlijk.
Komt eraan.
Morgen.

Things to do:

* De Portugees inlichten.
* Een aankondigingsmail sturen naar mijn complete adresboek.
Denk aan je PR...

"Je speelt een rol in een film!"

made by roel1943

Reis tussen Hilversum en Amsterdam heen en weer.
Zit in treinen en trams.
Geluidstechnicus en vormgever Jaap Vermeer heeft met Marco Raaphorst de afgelopen dagen hard gewerkt aan de eindmix van Flick Radio.
Tekst, muziek en achtergrondgeluid werden naadloos op elkaar afgestemd.
Iedere avond staat er weer een nieuwe mp3 op de inbox.
Pepijn laadt deze bestanden in zijn computer, en zo bouwen we verder.
Flick Radio groeit waar je bijstaat.

De audio, het radioprogramma, is mooi geworden.
Een opzichzelfstaand half produkt.
Precies, stemmig, in balans, beeldend.
Ondertussen verzamelen Pepijn Kortbeek en ik foto's voor de film.
Het stopt niet.
(Terwijl ik dit schrijf moet ik eigenlijk foto's selecteren.
We need tons.)
Een internetfilm ontstaat, bestaande uit foto's en ondertitels.
Hoor je nederlands, lees je engels.
Hoor je engels, lees je nederlands.
Flick Radio goes international.

Pepijn plaatst de foto's onder categorieën.
Kendra anoniem.
Kendra face.
Landscapes.
Flowers.
De Portugees.
Nachtfoto's.
Jules.
Etc.
Etc.

Vrijdagavond tussen 20.00 en 21.00 is de Radio uitzending.
Hoe lang we met de film bezig zullen zijn weet ik niet.
(Internet heeft andere deadlines.)

De vragen die we tegekomen:
Welke foto's passen bij welke tekst?
Moeten we alleen mooie foto's gebruiken?
Ondersteunen de teksten de beelden, of andersom?
Welke invloed heeft de muziek op de foto's?
Hoe letterlijk moet je zijn?
Wordt het een stripverhaal, een mega-videoclip of een gedicht?
Welk tempo hou je aan?
Hoelang kan je naar een foto kijken, zonder dat je je gaat vervelen?
Wat gaan de hoofdpersonen er van vinden?
(Ik moet nog steeds De Portugees inlichten.
Hij plaatst zijn foto's onder een Creative Commons Licensie, dus ze mogen gebruikt worden.
Maar hoe zal ik het brengen?
"Je speelt een rol in een film!")

You make me feel like I am making the world a better place...

CC foto: Kendra Chaparral

Marco Raaphorst heeft zijn laptop meegenomen naar Hilversum om het audiobestand over te zetten op de RVU computer.
Samen met Jaap Vermeer worden de punten op de i gezet.
Levels, details, verhouding tekst muziek.
Aanstaande dinsdagavond komt Isabella Chapel de inleiding en aftiteling etc inlezen.
(Isabella is tegenwoordig de vaste stem van Vodafone.
"Make the most of now".
Dat is 'r.
Daarnaast is ze in dienst bij toneelgroep De Appel in Den Haag en repteert aan verschillende stukken tegelijk.
Zij zit in al mijn produkties, zo ook nu.
Het is altijd jammer als Isabella klaar is met spreken.)

Ondertussen is Pepijn Kortbeek begonnen met het downloaden van foto's.
Dit gebeurt in Amsterdam.
Met de ondertiteling ernaast, wordt gezocht naar de juiste beelden.
"Ik zit in de opnames," zegt Pepijn.
Alleen foto's met een Creative Commons licensie worden gebruikt.
Op die manier omzeilen we het traditionele copyright systeem.
(Hoe zou het met de Sena gaan?)

De hoeveelheid Kendra-pictures in de map Kendra neemt toe.
We zitten nu op ongeveer driehonderd.
Ik mail: Welke mogen gebruikt worden en welke niet?
Ze schrijft:

I can never decide what to print so, more power to ya all who can DECIDE what is good.
I can't.
I like all my work, it is something special.

:] You are all wonderful.
You make me feel like I am making the world a better place.

Kendra

We vragen ons met z'n allen af wat de impact van Flick Radio gaat hebben op haar.
Als het af is.
Inclusief ondertitels.
Zij is de personificatie van Flickr.

Extra:
* Dit weekend met de recorder naar mijn moeder.
Zij heeft drie zinnen in het script.
De kers op de taart.
* Boekpresentatie en opening verzorgd van de foto tentoonstelling 'Do' 'van Christien Jaspars bij galerie HUP te Amsterdam.
* Morgen helaas niet aanwezig bij een radiomeeting te Utrecht.
* Marie Jose Klaver noemt Flick Radio op haar nrc weblog een internet-romance...
(Ik laat een reactie achter: "Niet iedere ontmoeting hoeft een romance te zijn."
Vreemd. In geen enkel persbericht wordt gesproken over een romance.)
* Linken volgen.

Iedere knip is een keuze

Hier zit Marco achter zijn synthesizer.
Zoekend naar paradijselijke klanken onder een doodgewone dialoog.
Ik weet hoe het eindresultaat klinkt en het klinkt goed.
Het doodgewone krijgt iets... bijzonders.

Nu de montage vordert, neemt het loggen af.
Vreemd.
Had ik niet verwacht.
Blijkbaar is monteren een intieme bezigheid waar het vooral draait om concentratie, uitproberen en doen.
De ontwikkelingen zijn nauwelijks bij te benen.
Iedere knip is een keuze.
Achter iedere toon schuilt een doel.
Na een dag zoeken en vinden is de behoefte het allemaal ook nog eens te noteren klein.
Een blogger van niks, net nu het leuk begint te worden, maar het echte werk gaat op dit moment even voor: geluid!

En zo begint Flick Radio contouren te krijgen.
Er zit meer muziek in dan ik gedacht had.
We hebben het voornamelijk over wendingen in sfeer en tempo.
Ook worden de teksten vaak opgeknipt, zodat ze meer ruimte krijgen.
Favoriete blokken ontstaan, waarin de balans tekst, muziek, geluid perfect is.
Deze favoriete blokken bepalen hoe de rest moet worden.
De lat ligt hoog.

Door de wisseling van muziek, per "scene", verlies je het besef van tijd.
Ik hou daarvan.
Na tien minuten denk je dat je veel langer hebt zitten luisteren.
Het is nogal... gevuld.

Agenda:
Dinsdag kom ik thuis met een CD waar Pepijn mee aan de slag kan (beeld en ondertiteling.)
Vanaf dan worden muziek en beeld op elkaar afgestemd.

Er is weer een re-mix gemaakt van een stempost. Titel: Verder geloof ik nergens in.

Op de site van Creative Commons Nederland aandacht voor Flick Radio.

Me aangemeld voor Picnic07. Inclusief profiel en foto.

"Sena verbiedt NPO podcasts, luisteraar de dupe"

Via de mail lees ik over de laatste ontwikkelingen wat betreft de Sena, de Publieke Omroep, en de podcasts.
Die laatste, de podcasts, zijn illegaal, volgens de Sena, ivm rechten, en nu krijgen alle omroepen een boete.
Hilarisch!
Dus zo amputeert men een medium.
Nieuwe problemen; oude oplossingen.
Problemen? Mogelijkheden!
Weg dienst aan je publiek!
Weg creativiteit.

Gelukkig valt Flick Radio onder een Creative Commons Licensie en daar heeft de Sena helemaal niets over in te brengen.
(Er zitten geen achtergrond zangeressen in.)
Flick Radio valt niet onder welk ouderwets copyright systeem dan ook.
(Of ik moet iets over het hoofd hebben gezien.)

Kom net uit Den Haag.
Het zoeken naar de juiste mix daat door.
We willen allebei tevreden zijn over het resultaat, dus dat betekent veel uitproberen en op een lijn komen.
Dit lukt.
We hebben nu iets van 25 minuten.
(Mijn gevoel zegt meer.)
De meest aandacht gaat naar de muziek.
De muziek mag de tekst niet dichtsmeren, zoals dat heet.
Less is more, etc.
Maar soms werkt more beter: afdeling effecten.
Alleen de muziek kan de stem de juiste richting opduwen.
De sfeer bepalen.
Een kleine bewerking van de stem betekent ineens: afstand.
De muziek versterkt de tekst, de inhoud, door te illustreren, te accentueren en te variëren.
Etc, etc, etc.
Andere aandachtspunten:
- Verstaanbaarheid.
- Toegankelijkheid.
- Balans.
- Inhoud.

(Ik hoop dat de podcasts er snel weer op kunnen.
Daar zijn toch regelingen te treffen?
Mijn werk bestaat uit het maken van podcasts!
Hm?)

Het wordt wat. (Vertaling als comment.)

Hier zit Marco achter zijn computer te monteren.
Ik ben even het balkon op gegaan, zodat hij zich kan concentreren.
We zoeken naar de juiste mix tussen stem, muziek en achtergrond geluid.
Een heel associatief proces.
Hoe klinkt het zus, hoe klinkt het zo.
Keuzes maken.
Dat Flick Radio geen doorsnee hoorspel zou worden wisten we al, maar wat is het dan wel? Een luisterboek met muziek? Een collage?
Regel 1: De luisteraar mag niet afhaken.
Maar hoe hou je de spanning vast? Wat is waar nodig?
Plus, we moeten Pepijn inspireren tot het maken van de slideshow, de film.
Dat betekent ook ruimte laten, in lange lijnen denken.

De vertaling/ondertitels zijn binnen.
Ik heb ze gelijk naar Kendra verstuurd.
This means a lot to me, schreef ze.
En hoe het allemaal gaat.

De moo cards zijn binnen.
(Volgens bestelling.)
Op de achterkant staat www.flickradio.nl, mijn emailadres plus mobiele nummer.
Handig om uit te delen.
En mooi bovendien.
Visitekaartjes op maat.



Morgen weer verder monteren.
Het wordt wat!

NB: Het script stond al online, nu ook de vertaling.
Als comment.
Hieronder.
Klik.

Blok op blok

CC foto: Marco Raaphorst.

Zit te wachten op morgen.
Dan gaan Marco en ik bouwen, zoals dat heet.
Van scene naar scene, blok op blok.
Vrijdag moet het stuk staan.
Daarna volgen de beelden.

Ondertussen is ook Pepijn de Flickr opgegaan, zodat hij foto's kan verzamelen.
(Hij heeft een mooie foto van zijn dochter geplaatst: Lila, a girl with a mission.)

Ik hou Kendra op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en vraag of wij haar foto's mogen gebruiken.
Ze schrijft: Of course! I plan on taking more. Exciting!
Ik kijk op haar profiel en zie het ene prachtige zelfportret na het andere.
Zo heb ik haar nog niet eerder gezien...
Maakt zij foto's speciaal voor ons?

Vanaf nu fotografeer ik heel praktisch.
Beelden die nog ontbreken, maar die nodig zijn voor het geheel.
"I re-picture my own script."

Dinsdag is de vertaling af.

De week daarop komt het beeld.

Hier nemen Marco, Pepijn en ik de tijdsplanning door.
Volgende week staat in het teken van het geluid, de stemmen, de muziek.
De week daarop komt het beeld.

Daar komt het op neer.

Het script wordt naar een vertaalbureau gestuurd, zodat de film die Pepijn gaat maken ondertiteling krijgt. Flick Radio wordt world-wide-proof.
De ondertiteling zal ook een groot deel van de vormgeving bepalen.
We maken gebruik van de foto's op Flickr.
En kleur wordt een belangrijk ingrediënt.

Hou ook de weblog van Marco Raaphorst in de gaten voor de laatste ontwikkelingen.

De meeting gisteren over de workshop webloggen voor programmamakers (NPOX festival) was verhelderend.
Het is een nieuw terrein, en de verwachtingen liggen hoog.
Wat kan je, als programmamaker bij een omroep, doen met een weblog?
(En wat doet dat weblog met die programmamaker, het programma, en zijn omroep?)

Aanwezig: Bert Janssens en Cora van Dijk (Humanistische Omroep), Marieke Hermans (HOTSPOT/NPOX) en Ivo Lochtenberg (Nieuw Akademia.)
En ik.

Eenmaal thuis meteen een aantal punten op een rij gezet.
Dergelijke gesprekken schreeuwen om overzicht.
Mijn bevindingen uit de praktijk tot nu toe:

1. Als je bij een omroep werkt, en je begint met bloggen, zoals ik, doe je de meest wonderlijke ontdekkingen.
De meeste bloggers die je tegenkomt zijn hobbyisten. Ze doen het graag.
(Je ontmoet ze zodra je zelf comments gaat achter laten.
Als je geen comments achterlaat, weet niemand dat je er bent.)
Je collegabloggers uiten zich, vergroten hun netwerk, vertellen een verhaal, hun ding,op hun manier.
Er zijn geen regels.
(Wat je er doorgaans instopt, krijg je ook terug.)
Ik heb geen weblog, maar een werklog.

2. Wil je een werklog bijhouden, moet je heel ontzettend erg verschrikkelijk veel van je werk houden.
Zo erg, dat je het alleen nog daar over wilt hebben.
Je moet een beetje aanleg hebben voor bezetenheid, en goed het verschil kunnen blijven maken tussen zin en onzin. (Al blijkt iets dat eerst heel onzinnig leek, later een veel grotere rol te gaan spelen dan je aanvankelijk dacht.)

3. In je nieuwe werk, want zo mag je het gerust noemen, moet je nieuwsgierig zijn, kritisch, creatief en gedisciplineerd.
En je moet bovenal van communiceren houden.
(Zoals goeie obers van communiceren houden.)
Verder moet je ervoor zorgen dat je geen ruzie krijgt.
(Internet is een emotioneel medium).

4. Een mislukte weblog is uit den boze. Je doet er alles aan om te slagen.

5. Je moet volharden en doorgaan, niet alleen voor je eigen eer, maar ook om aan te tonen dat het nut heeft wat je doet, dat het iets oplevert: een programma, een produkt. Iets wat anders niet tot stand had kunnen komen. Iets waar de omroep, waar je voor werkt, zijn handtekening onder wil te zetten.

6. Al deze ongeschreven regels (er zijn nog veel meer) hebben de volgende concequenties:

a. Je mag geen schrijffouten maken, geen onzin verkopen, altijd de waarheid spreken, inspiratie uitstralen, "met nieuwe dingen komen", niet teveel in herhaling vallen, nooit over collega’s klagen, sowieso nooit klagen, en altijd loyaal zijn aan de omroep waar je voor werkt.
Je bent niet alleen een bloggend individu, je bent, zodra je als programmamaker het web op gaat, tegelijkertijd ook je omroep.
Tenzij je er voor kiest om onder pseudoniem te opereren.

b. Je kunt maar beter geen al te hoge verwachtingen hebben van je gelog; in het begin niet, en later ook niet.
Hou het "eigen plezier" in de gaten.

c. Je weet nooit precies hoe de reis eruit gaat zien, wie je gaat ontmoeten, wie je publiek wordt.
Je moet tegenslagen kunnen incasseren. Doorgaan.
Niet schrikken van weken die voorbij gaan zonder comments.
Je niet opwinden over lurkers (mensen die wel meelezen maar nooit reageren.)
Je koers in de gaten houden.
Inloggen en… je uiten.
Zoals iedere blogger zich, op wat voor manier dan ook, uit.

d. Zodra je meer openstaat voor anderen, neemt je kwetsbaarheid toe.
De luisteraar (in mijn geval) die eerst stil in de zaal zat, (hij was een cijfer, kwam pas tot leven in statistieken), staat ineens pal naast je op het podium.
Of voor je.
In hetzelfde licht.
Met dezelfde microfoon.
Je exclusiviteit verdampt terplekke.

e. Op internet speelt iedereen omroepje.
Veel traditionele omroepers kunnen daar niets mee.
Research-gewijs handig, and that’s it.
Als omroepblogger laat je niet alleen zien wie je bent, maar ook wat je doet.
Je trekt de oude media gordijnen voor de ramen weg.
Iedereen kan ineens meekijken. En zich ermee bemoeien.
(Vaak gehoorde reaktie: “Aha, jij werkt in Hilversum? Maar je lijkt wel een mens!”
Vooral dat lijkt is kwetsend.)
Je gaat over een grens, je breekt ergens doorheen.
Je zoekt niet de nadelen van internet, maar de voordelen.
Je gaat voor inspiratie.

f. Je moet tegen kritiek kunnen. En er je voordeel mee doen.

g. Je moet een doel hebben met je log, een deadline, bij de oude media: een uitzenddatum.
Je moet ergens naar toe kunnen werken, iets willen bereiken.
Je hoopt ergens op.
Je laat je verrassen.

h. Zoals ik op mensen afstap op internet, zo stappen mensen op mij af.
Ik kies mijn publiek maar deels.
Onder het publiek zitten ook buren, familieleden, anonieme gasten, collega's en ex-geliefdes.
Op internet bestaat de grens privé/werk niet, of nauwelijks.

Wordt vervolgd.

NB: Lees net de tekst nog eens.
Het aantal "je moets" is een beetje overdreven en stoot misschien af.
Voor alle duidelijkheid: werkloggen gaat niet over moeten, maar over doen.

Persbericht

PERSBERICHT
Flick Radio
uitzenddatum 28 september 2007
20.00 - 21.00 Radio 5.

Een Nederlandse man en een Amerikaans meisje ontmoeten elkaar op Flickr.com, de grootste fotocommunity op internet.
Aan de hand van foto's beschrijven zij hun leven.
Tot de man haar uitnodigt hoofdpersoon te worden in een verhaal dat hij wil gaan schrijven.
Het meisje trekt zich terug, de man blijft achter met de foto's.
Hij ziet in haar een personage. Of is hij het zelf?
De grote vraag luidt: hoe krijgen mensen grip op het verhaal van hun bestaan en welke rol speelt internet daarin? En de fotografie?

Programmamaker Bert Kommerij bracht enkele maanden door op flickr.com.
Op zijn werklog www.nieuwe-verhalen.blogspot.com hield hij dagelijks de ontwikkelingen bij en zo kwam het script voor Flick Radio tot stand.
Een verhaal waarin mensen met elkaar verbonden zijn door de techniek en waar niets is wat het lijkt.
NB: Het werklog van Kommmerij is nog steeds actief. Het volledige maakproces wordt gedocumenteerd.

"Flickr makes the world feel real for me."

Idee, tekst en regie: Bert Kommerij.
Muziek en sounddesign: Marco Raaphorst. (www.marcoraaphorst.nl)
Studiotechniek en stemregie: Jaap Vermeer.
Beeld: Pepijn Kortbeek.
Adviezen: Piet Marsman.
Eindredactie: Monique Mourits.

Verteller: Bert Kommerij.
Kendra: Andel Sudik.
Anoniem meisje: Lobke van Beuzekom.

Met dank aan Kendra Chaparral en vele anderen.

In Flick Radio wordt Engels en Nederlands gesproken.
Flick Radio is licensed under a Creative Commons License.

Flick Radio is een rvu drama produktie en komt tot stand met steun van het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties.
www.flickradio.nl

PS: Marco Raaphorst laat hier het eerste fragment uit Flick Radio horen.
Versie 1.

Agenda:
Woensdag 12.00: Marco Raaphorst en Pepijn Kortbeek werkmeeting.

Goed gevoel

Het eb-filmpje.

Als antwoord op mijn ansichtkaart stuurt Marco mij een geluidskaart met daarop het grip fragment.
Klinkt goed!
Bovendien een heel toepasselijke quote, want als er iets is wat ik op dit moment niet heb dan is het grip.
Marco heeft de stemmen in zijn laptop en maakt er muziek van.
Ik ben sinds tijden niet zo nieuwsgierig geweest.
Goed gevoel.
Zondag weer terug naar Amsterdam.
Maandag moet het Flick Radio persbericht de deur uit voor de gidsen e.d.
Dinsdagmiddag een bespreking over het NPOX festival.

Wordt vervolgd...

Kopikopi Twitter Wiki Google YouTube Wifi Flickr Ilse Yahoo.
Het zijn allemaal zachte namen met bijbehorende geluiden die je kunt murmelen tegen een baby.
Olvarit-taal.
Verleidelijke onschuld.
Bonbons.
(...)

Een ansichtkaart voor Marco Raaphorst

Beste Marco,

Hoe gaat het daar, op de Veluwe?
Ik zag dat je vandaag in Hoenderloo was.
Prachtige bossen.
Hier zit ik met mijn gezicht richting het zuiden.
Ik zwaai met de camera rustig van links naar rechts.
Wat je ziet is het Wad tijdens hoogwater.
Morgen zal ik het bij eb nog eens doen.

Iedere dag luister ik naar de CD met daarop de tekstfragmenten en iedere dag hoor ik iets anders.
Ik weet niet of dat goed is.
Soms vind ik het allemaal mooi, precies de goeie toon, volop mogelijkheden, en ja zelfs hoor ik dan vaag op de achtergrond de juiste mix van geluiden en muziek.
De volgende dag wil ik alles overdoen.
Bij wijze van.
Vandaag vond ik iedereen een beetje netjes.
We sloegen geen letter over.

Ben erg benieuwd wat jouw volgende stappen zijn.
(Beschouw mijn ongeduld maar als enthousiasme.)
Ga je de stemmen bewerken?
Rek je de pauzes op?
Maak je het kunstmatige nog artificieler?
Worden het blokken, met allemaal een eigen sfeer en tempo?
(Noteer jij dat soort dingen of zit het in je hoofd?)

We moeten snel afspreken met z'n drieen volgende week want ik wil horen wat je gaat doen.
En hoe zal dat gesprek gaan zodra we het over beeld gaan hebben?
Wat gaat Pepijn maken?
Uit welke beeldbron gaat hij putten?
En zal dat weer invloed hebben op de sounddesign?
OMG wat elementair allemaal.
(Laten we weer naar Wilhelminadok gaan, al was het daar de vorige keer wel een kolere herrie.)

Wat nog steeds opvalt aan Flick Radio, is de opbouw.
Het zijn episodes, waar tijd tussen zit.
Ook is de verteller erg zoekend.
Hij doet meer zijn best om grip te krijgen en te houden dan ik dacht.
Als er een dramatische lijn is, dan is dat 'm.
(Hoe klinkt dat?
Zoeken?
Grip?
Zijn dat ritmes, of melodieen?
Geruis.)

Soms hoor ik de teksten en denk, stel, ik weet niets van internet, en al helemaal niets van fotocommunities als Flickr, waar luister ik dan naar?
Jij zei laatst: het wordt een luisterervaring.
Maar wat voor luisterervaring precies?
Met welk gevoel, met welke gedachte zadelen we de luisteraar straks op?
In welke hoek duwen we hem?
Is de boosdchap eenduidig?
Ik denk dat Flick Radio zo dubbel als wat moet worden.
Vrolijk en droevig.
Lekker om naar te luisteren en dan weer even heel irritant.
Dynamisch en statisch.
Alles om en om, maar het liefst tegelijkertijd.
("Zoals internet zelf.")
Er heerst uiteindelijk een totaal eigen logica, met misschien zelfs een nieuw soort psychologie.

Tot zover deze ansichkaart.
Krijg je als je te lang over het water tuurt.
Morgen eb...

Veel plezier op de Veluwe!

Groet,
Bert.

Wordt vervolgd...

De CD met daarop de teksten van Flick Radio is klaar!
Met dank aan Jaap Vermeer.
(Alleen de engelsman ontbreekt nog...)

Het team viert de komende week vakantie.
Marco Raaphorst is op pad met zijn dochter.
Pepijn Kortbeek werd ondertussen vader en komt even bij van zijn Tante in Marokko.
En ik vertrek morgen naar Vlieland.
Eenmaal terug komen we bij elkaar en zal er alleen nog gesproken worden over muziek, achtergrondgeluid en beeld.

Wordt vervolgd....

Sta je daar.

Het geluid van een fototoestel dat inzoomt, hoe klinkt dat?
Zo.
Je gaat heel dicht bij een spiegel staan en blijft drukken op de zoomknop.
Het toestel krijgt een onmogelijke opdracht binnen want er valt niets om in te zoomen.
(Je bent er al.)
Het toestel denkt niet na en blijft zich uit de naad werken, het beeld blijft vaag.
Het zoeken naar de juiste focus duurt.
Stopt.
En begint opnieuw.
Een mini fotodrama.
Misschien niet goed voor de gezondheid van het toestel, maar precies goed voor Flick Radio.
Het overspannen geratel van de lens doet denken aan een oude matrix printer, schrijft Nieuwe Collega Habaneros.
Klopt.
Alsof er woorden worden geprint, die nooit geschreven zijn.

Dit geluid wilde ik al weken vastleggen, maar je doet het niet zo snel.
Het lijkt zo onzinnig.
Sta je daar.

Als je naar Flick Radio luistert heb je zo nu en dan het idee dat je met je hoofd midden in een computer zit.
Alle personages zijn met elkaar verbonden door de techniek en toch is iedereen in wezen alleen.
Altijd weer alleen, met de computer.

Dat een computer geluid maakt is bekend, maar wat gebeurt er als je de microfoon er bij wijze van spreken inpropt en de levelknop van je recorder helemaal opendraait?
Geknars, gepiep en geruis.
Wonderlijk.
Het lijkt wel of ie ademt.

Na mijn avonturen voor de spiegel en in de computer, trok ik met de microfoon verder door het huis.
Op zoek naar nog meer elektronische geluiden.
Het fototoestel liet ik even in de badkamer.

Ik kwam uit in de keuken, bij de koelkast, de afzuigkap en uiteindelijk zat ik in het verwarmingshok, waar weer een heel andere atmosfeer hing.
Allemaal heel computerachtig en waarschijnlijk hoogst bruikbaar in de montage.

Uitzenddatum

Net terug uit Hilversum met groot nieuws.
De uitzenddatum staat vast!

Vrijdagavond 28 september 2007 tussen 20.00 en 21.00 wordt Flick Radio uitgezonden op Radio 5.

Dit betekent dat a, we een deadline hebben en b, het persoffensief kan beginnen.
Met een persbericht, stukjes in radiobodes, kranten, tijdschriften en wie weet zelfs interviews met vragen als: Waar gaat het over en waarom?

Aanstaande vrijdag wordt er weer verder geknipt en geplakt in de studio.
Dan zal de eerste, kale tekstversie klaar zijn.

Staat meteen veel beter.

Een man en een meisje ontmoeten elkaar op internet.
Wat hen bindt is de fotografie.
De man ziet in haar een personage.
Of is hij het zelf?

Ik ben op zoek naar een goede, bondige inleiding.
Denk aan de trailer van een film, of de achterflap van een boek.
Een paar zinnen die niet alles verklappen, maar die je de juiste kant opsturen, die nieuwsgierig maken.
Om tot de kern te komen ben ik met een tippexpot door de originele inleiding gegaan.
Op dit werklog, maar ook de rvu site, stond maanden:

Een homoseksuele schrijver ontmoet een ongewoon Amerikaans meisje.

In het kader van de openheid leek mij dit goed.
Als je homoseksueel bent, moet je dat niet vergeten te vermelden.
(Emancipatie.)
Zeker nu, vanwege de actuele en verontrustende ontwikkelingen.
(Geweld.)
Maar, bij nader inzien, denk ik: wat is dat eigenlijk, een homoseksuele schrijver?
Schrijft hij homoseksuele woorden?
Met een homoseksuele pen?
Op homoseksueel papier?
Is Flick Radio een homoseksueel verhaal?
Nee.
Hier die tippexpot!
Ik verander de homoseksuele schrijver in: een man.
Punt.
Staat meteen veel beter.
Het is een detail in het verhaal.
En details horen niet thuis in een inleiding.
Plus, Flick Radio gaat over heel andere actualiteiten.

Inmiddels zijn alle teksten opgenomen.
Dat wil zeggen bijna allemaal.
Ik ben nog steeds opzoek naar een Engelsman, met een Portugees accent.
(Als ik een Amerikaanse teenager kan vinden, moet dit ook lukken.
Hij heeft slechts een paar zinnen, maar toch.)

De werkwijze is nu als volgt.
We zetten alle teksten en dialogen "schoon" in de juiste volgorde.
Dit doet Jaap Vermeer.
Deze mega-track, bestaande uit enkel tekst, wordt vervolgens getransporteerd naar de computer van Marco Raaphorst, die zich verder ontfermt over de sounddesign: de geluiden, de vormgeving, de muziek.
Deze volgorde is een heel nieuwe manier van werken voor mij.
Meestal gaan in het proces de stemmen gelijk op met de geluiden en de muziek.
Nog nieuwer wordt het als Pepijn Kortbeek zich binnenkort aansluit en zich gaat ontfermen over het beeld.

Wordt vervolgd...

I am an avatar

uit Flick Radio, het script:

Hier op de kade woont een man.
Hij reageert op een foto van Jules.
"Die zie ik altijd lopen."
Geen idee wie het is.


Comments.

Bert:
Speechless!

Wue:
Ja, we hebben een goede zonsondergangenzomer dit jaar...

Kokjebalder :
Super!

Bert:
Dit is het uitrengebied van Jules, Kokjebalder.
Kan je voorstellen dat ik soms omhoog kijk of ik Wue zie staan?
(Loop ik daar?)

Kokjebalder:
Dat kan ik me voorstellen.
Het witte busje is essentieel op deze foto.
Hebben jullie elkaar al eens ontmoet Bert & Wue?

Wue:
@Bert, kan ik me ook voorstellen...
Ter oriëntatie: ik zit op de hoek en op mijn balkon staat een parasol (ecru).
Vreemd genoeg zie ik jou en Jules eigenlijk niet zo vaak lopen op de punt.
Kennelijk zitten we in verschillende "tijdsvensters". Wel ontdekte ik jullie onlangs op een van mijn vele zonsondergangetjes (althans, dat denk ik)!
@Kokjebalder, nee, nog geen ontmoeting, maar dat komt er vast wel eens van binnenkort...

Bert:
Ja! Daar sta ik.
Samen met Bep, een andere Ierse Terriër.
En wie die derde is weet ik niet.
Ik vind dit geweldig.
Het loopt nu al een tijdje anders op de Kop.
Ik denk er altijd even aan.
Bewustzijn, meer is het niet.
Alsof Wue mijn persoonlijke GoogleEarth is.
De ontmoeting zal wel spontaan gaan.
(Heb jij rollerskates?)
Oh, Wue en Jan,
Kan ik deze dialoog zo op mijn werklog zetten?

Wue:
Prima, Bert!
Een hele verantwoordelijkheid, persoonlijke GoogleEarth...
Ik kijk opeens ook heel anders naar mijn foto's van de Kop.
(En nee, geen rollerskates)

Bert:
En kan ik dan de foto erbij zetten, waar ik op sta ?
(Ik groette laatst een man op rollerskates en dacht dat jij het was.)

Wue:
Natuurlijk!

Kokjebalder:
Ja, doen! Bert.
Kijk Wue, nu heb ik jouw fantastisch uitzicht ook, gewoon in Groningen.

Bert:
Nu laat ik mijn hond uit op een screensaver!!
Hoe zeg je : I am an avatar, in het gronings?

(met dank aan Sander Bos en Jan Glas.)

You will hear !

Kendra!
Finally I found a good actress to play your role.
Her name is Andel Sudik.
Here she is, on YouTube.
I made this film after the audition!
What do you think of her?
Friday Andel will be in the studio.
Hope you're alright.
B.

Wow Bert, she is super!
Sorry for the delay within the email.
I've been super busy uploading and stuff.
Missed ya!!
I'm fine.

Thank you Kendra!
So glad to hear that.
She's on myspace.
Maybe you both can have contact with eachother!
Keep on uploading!
Missed ya too.
Character you.
Bert.

Bert,
I emailed her on myspace, saying YAY for being me.
But she never replied. Woo!
Kendra.

Kendra.
Shame on her ;)
She must have been confused or busy.
Yesterday we had the recordings and it went great!
Her voice is very outspoken, and sometimes a bit on the sharp side (pronounced).
You will hear...

B.

Ik kom hier om te schuilen.

Zit in de openbare bibliotheek, eerste verdieping.
Was opweg naar huis toen het begon te regenen.
Iedereen kan hier vrij naar binnen lopen.
Je hebt geen pasje nodig.
Naast de ingang staan twee portiers in uniform.
De vrouwen achter de balie dragen allemaal hetzelfde.
Zwart met grijs en een rood detail.
Ik loop langs de computers, maar ze zijn bezet.
Een man staat op.
De stoel is nog warm.
(Ik moet de muis verplaatsen.
Die lag links van het toetsenbord.)

Ben in Den Haag geweest bij Marco Raaphorst.
Ik wilde zijn computer zien.
Het programma waarmee hij Flick Radio gaat monteren.
Zag er imponerend uit.
Navertellen wordt lastig.
Alles is mogelijk op zijn Sony laptop, laat ik het zo zeggen.
Het is beangstigend en inspirerend tegelijk.
Je moet duidelijk weten wat je wilt, anders verdwaal je in het bos der muzikale mogelijkheden.
Klopt, zegt Marco.

Zoals je foto's kunt shoppen en bewerken, zo kan hij geluiden en stemmen shoppen.
Soundshopping.
Hij vertraagt en versnelt. Ja zelfs toonhoogtes zijn manipuleerbaar.
Filters. Metertjes. Knoppen.

We gaan Flick Radio zo maken dat het beelden oproept, daar komt het op neer.
De soundtrack van een mooie film.

Nog veel meer besproken.

Terwijl ik dit schrijf, zit een vrouw in mijn rechterooghoek.
Beneden, op de begane grond.
Ze draagt een witte bloes en een korte rok en zit op een grote rode stoel.
Ze leest.
Haar schoenen liggen naast haar tas.
Blote voeten op een poef.
(Het zou kunnen zijn dat zij in slaap is gevallen.
Het is alweer even geleden dat zij een bladzijde omsloeg.)

Naast mij staat een man op en een andere man neemt plaats.
Hij draagt een blauw trainingspak.
De computers zijn razend snel. De verbinding is goed.
Een vrouw met een vest tikt aan een stuk door.
Haar ogen gaan van het beeldscherm, naar het toetsenbord, en weer terug.

Waar je kijkt: boeken, tijdschriften, computers.

Dit is een openbare huiskamer waar beschaving heerst.
Of in ieder geval: concentratie.
Niemand misdraagt zich.
Er wordt weinig gesproken.
De meeste gesprekken zijn functioneel.
Waar staat wat? Hoe zit dat?
Wat je hoort is het gezoem van de roltrappen.
Stemmen bij de servicebalie.
Ding dang dong. De lift.
Heel zacht.

Achter ieder ontwerp schuilt een idee, hier.
Er is nagedacht over de gepimpte atomen in de lucht, de emotie der dingen.
Sfeer, licht, luchtvochtigheid, akoestiek.
Kleur: wit, veel wit, houten vloeren.
Ventilatieputjes.

Je kan net niet zien wat de man met het trainsingspak aan het doen is.
Zoekt hij iets op?
Kijkt hij naar Youtube of koopt hij een huis?
Plotseling legt hij zijn gezicht in zijn handen.
Hij heeft iets gezien wat hij niet had willen zien.
Nu is zijn scherm wit.
Hij staat niet op.

Volgens mij is het weer droog.
Naar huis.

(Marco ontdekte vanmiddag dat Lobke werkelijk tot aktie is overgegaan. Naast een Twitter account, post zij het ene na de andere bericht op haar kakelverse weblog.)

Sommige verhalen zijn niet af.

Actrice Lobke van Beuzekom, het anonieme meisje in Flick Radio, is niet anoniem meer.
Zij overwon vandaag haar weerstand tegen alle negatieve, verwarrende, oppervlakkige, vrijblijvende, bedreigende, overdadige en onthutsende aspecten van internet, en maakte een weblog aan.
Lobke gaat voor de inspiratie.
Nu de technische vaardigheden nog.
Wij volgen haar eerste schreden op het wereld wijde web.
Zal het haar inzichten brengen die ze anders nooit zou hebben?

Het interessants en sterkst is internet zodra het iets positiefs teweegbrengt.
In je eigen leven, of in het leven van een ander.
Het moment waarop je denkt: dit had zonder internet nooit en te nimmer kunnen gebeuren.
Maar hoe organiseer je dat soort voltreffers?
Want vaak heeft dat met toeval te maken. En geluk.

Vandaag realiseerde ik me dat er aan deze werklog een aantal losse draadjes hangen.
Sommige verhalen zijn niet af.
Zo schreef ik een tijd geleden over Homa, die liever anoniem wilde blijven.
Zij reageerde heftig op een foto, die ik maakte in het Flevopark.
Thema: hoofddoek.
Wij zouden elkaar ontmoeten.
En ik zou deze ontmoeting documenteren.

De ontmoeting heeft plaatsgevonden, in de lobby van het Lloydhotel in Amsterdam, op een zondagmiddag om 16.00, maar ik heb geen bewijsmateriaal.
Er zijn geen foto's gemaakt.
De recorder bleef in de tas.
Misschien de volgende keer, want zij bezoekt Amsterdam regelmatig en het gesprek verliep goed.
(Weet niet precies waarom er geen foto's gemaakt werden.
Het leek op de een of andere manier ongepast.)

Nog een losse draad.
Bert van Kruijssen, de castingdirector uit Berlijn, liet na een paar dagen stilte plotseling een bericht achter.
Wegens persoonlijke omstandigheden was het niet van een casting-advies gekomen.
Excuses geaccepteerd. En sterkte!

Kendra, geen losse maar een rode draad, is momenteel bij haar Grootouders en zit even zonder internet.
Ik ben benieuwd naar haar reaktie op het filmpje van Andel, die haar gaat spelen.
Hoe zou ik reageren als een acteur in een ver land recht in de Youtubecamera zou zeggen: "Hi, I'm Bert!"

Real becomes fiction and fiction becomes digi and everything turns upside down!

Morgen naar Den Haag!!!

Agenda

Ook 's avonds neem je het fototoestel mee, tijdens wandelingen met Jules.
Je loopt anders door de buurt dan voorheen.
Je ziet meer. Dat weet je zeker.

fragment uit: Flick Radio.


Agenda voor de volgende week.

Dinsdag 14: werkbezoek Marco Raaphorst Den Haag.
Woensdag 15: verjaardag Vader.
Vrijdag 17: opnames met Andel Sudik in Hilversum.

Ondertussen alle opnames van Lobke weer beluisterd en de beste takes genoteerd in het script.
Ze doet het geweldig.
Ik neem alle partijen afzonderlijk van elkaar op, zodat de natuurlijke adem uit de dialoog verdwijnt. Hoe zeg je dat. Flick Radio moet een heel kunstmatig geluid krijgen, het moet klinken als een machine, en daarin communiceren de mensen, wij.

Start maken met het opnemen van binnenhuis geluiden...
Moet machine geluiden hebben.
Computers, wasmachines, verwarmingsbuizen, alles wat ratelt, zoemt en tikt.

En dan zijn er nog twee mannenrollen en enkele losse zinnen die opgenomen moeten worden.
Waarover later meer.

Op de mail een vertaling van het artikel dat ik schreef voor het tijdschrift Open.
Ik lees het engels en het bevalt me.

As soon as you are on the Internet you look in the mirror.
It immediately shows you what you’re doing.
You look for yourself in every task.
It’s both therapeutic and confrontational.
It records processes, makes them visible.
Every click of the mouse defines you, and what you do, what affects, stimulates or drives you.
Your favourites form a fingerprint of your hobbies, your interests.
Show me your favourites and I know who you are, or would like to be.
Your identity grows, is makeable, expands every day.
You become an archive, you pile up.
Work and private life blend together seamlessly.
It’s a matter of organisation.
Speed gives you a feeling of control, of power.
I form the Internet as it forms me.

Pepijn belde.
Hij zit nog steeds midden in de samenstelling en montage van het rvu programma Tante in Marokko. Het programma wordt enorm goed bekeken. Meer dan 500.000 kijkers. Dan heb je een hit!!
Hij heeft veel zin om in te voegen in het proces, en volgt de log op de voet.
Marco en ik verzamelen tot die tijd beeldmateriaal: foto's en films.
Deze beelden kan Pepijn eventueel verwerken tijdens het monteren/editten.

Andel Sudik is Kendra !

Cafe De Jaren, Amsterdam, 12.35.

Twee Kendra's

Aanstaande donderdag om 12.00 ontmoet ik Andel en Lauren in cafe De Jaren.
Camera mee.
Script mee.
Agenda mee.

Ik hoop volgende week al opnames te kunnen maken met een van de twee.
Ook hoop ik dat ik niet hoef te kiezen, maar dat een van de twee Kendra IS.
Zoals ik denk dat ze is.
Donderdag wordt er hoe dan ook een knoop doorgehakt.

To be continued...

Let's meet and cast.

Van Jon Rosenfeld (Boom Chicago) de emailadressen gekregen van twee mogelijke Kendra's. Ze heten Andel en Lauren.
Ik schreef hen direkt het volgende.
(NB: Op bovenstaande foto moeten Andel en Lauren staan, alleen ik weet niet wie wie is. De foto werd gemaakt tijdens mijn bezoek aan Boom Chicago afgelopen mei.)

Hello,

For the project Flick Radio I'm looking for an actress who could play the role of Kendra, a 17 year old girl, who's addicted to photography and the www.flickr.com. She lives on the internet.

It will take one day work in the studio (recordings in Hilversum).
(The recordings will be soon, if possible.)

Is one of you interested?
I hope so.
Call me, or email for further information.
Let's talk, meet and cast.

Kind regards and hope to hear from both of you.

Bert Kommerij

PS: The script is online on www.nieuwe-verhalen.blogspot.com. (link)

Marco Raaphorst stuurt me deze montage en vraagt wat ik ervan vind.
Sprakeloos, schrijf ik.
De muziek van Gurnonark werkt goed.

Het is foto, niet voto.

Nog een keer en dan iets rustiger.
Let op de s, die klinkt nu als een z. Het is personage, niet perzonage.
En let op de f, die klinkt nu als een v. Het is foto, niet voto.
Maak van zijn, z'n.
Neem even een slokje water want je begint te plakken.
Je struikelde een beetje na de komma.
Kan je weer iets dichter bij de microfoon komen?
Oh, nu plopt je p. Nog een keer graag.
Ja. Alleen de laatste drie zinnen eindigden op de zelfde toon dus kan je iets meer variatie aanbrengen?
Nog een keer en dan nog intiemer, maar het mag geen sexlijn worden.

Twee opnamedagen achter de rug.
Ging goed.
Woensdag zat ik in de spreekcel en donderdag Lobke van Beuzekom.
Jaap Vermeer deed de opnametechniek.
Daarnaast is Jaap specialist in tekstzegging.
Zinnen herschreven en geschrapt.
Woorden verdwenen en kwamen weer terug.
De juiste toon gezocht en gevonden.
Ik had twee regisseurs, Marco en Jaap.
Lobke had er drie.

Laten we even iets gaan eten. Ik hoor haar buik knorren.

Zodra je in een spreekcel zit, wordt je stem onder de microscoop gelegd.
Je hoort alles. En meer.
Kraakjes, smakjes, haperingen.
Nu liggen er drie CD's met daarop de eerste opnames.
Het was spannend, onthutsend en verhelderend tegelijk.
Op papier kan een zin of een dialoog kloppen, maar wat gebeurt er zodra je hem gaat uitspreken?
Een korte pauze, midden in een zin, kan de inhoud van die zin totaal veranderen.
En dan heb ik het nog niet eens over de intonatie.

De wereld van het geschreven woord en de wereld van het gesproken woord zijn twee totaal verschillende werelden.
Voor een schrijver is het afscheid nemen van de wereld van het geschreven woord een hel.
Voor een stem is het aankomen in de wereld van het gesproken woord, het walhalla.
Spreekt de schrijver zijn eigen teksten in, dan komt hij even terecht in de wereld van de tijdelijke schyzofrenie.

Marco heeft opnames gemaakt met de camcorder.
Op zijn weblog zijn de eerste muziekproeven hoorbaar. Prachtig.

Nog steeds geen Kendra gevonden.
Ik stuurde haar een update met de laatste ontwikkelingen.
Find a good one, antwoordde ze.
We doen ons best.
Kendra, where are thou?

To be continued.

Praktisch

Werkscripts wachten op acteurs...

Nieuwe collega Habaneros schrijft:

Ik volg Flick Radio met veel interesse.
Vind het mooi om zo mee te maken.
Spannender dan televisie of een DVD met de making off.

Ik antwoord:

Dank Habaneros.
Je bent getuige van een experiment.
Een communicatie experiment.
Het werken in het openbaar is overigens best nog een klus.
Wat laat je allemaal zien en wat niet? En vooral ook: waarom?

Om heel eerlijk te zijn had ik direkt na de uitslag van het Stimuleringsfonds een enorme dip. Zo van, en nu moet het ineens allemaal gebeuren. Bij nader inzien. Waarom?
Ja vooral die vraag liet me niet los.
Waarom moet dit nu ineens wel gemaakt worden?
Maar ook, waarom noteer ik dingen op een log?
Wat is hier grappig aan?
Wie wordt hier vrolijk van?
Tot welk inzicht brengt ons dit? Maar waarheen en wat dan?
Allemaal heel onpraktische vragen.
Ze zetten je stil.
Dus dat werkte niet.
Ik ontdekte een nieuwe open deur: Internet heeft twee kanten. Een openbare kant en een gesloten kant. Een voor- en achterkant.
Heb ik bijvoorbeeld een emo-dip of een stomme tegenvaller, dan behoort dat tot de achterkant, en valt buiten het kader.
Maar is er weer een acteur gevonden, dan laat ik dat onmiddellijk weten aan de voorkant.
Tot zover de achterkant.

Woensdag gaan we voor het eerst de studio in.
De spreekcel en de WPM zijn geboekt.
Woensdag zit ik in de spreekcel.
Donderdag is Lobke van Beuzekom aan de beurt.
Jaap Vermeer zal de opnametechniek voor zijn rekening nemen.
Ben ik erg blij mee, want dan kan hij me tegelijk regisseren.
Ik heb al vele malen met Jaap gewerkt.
Wij maakten samen de vierluiken Familie Holland, Mijn Bedrijf en Screened.
Staat allemaal hier.
Marco zal aanwezig zijn met camera.
Pepijn zit nog steeds druk in de montage van het tv programma Tante in Marokko.

Iemand vraagt: Hoe gaat Flick Radio nou precies klinken?
Ik zeg: Intiem en kunstmatig, snel en slow, aangenaam en verontrustend.
Alles dubbel en tegelijkertijd, maar hoe dan ook meeslepend.
Alsof je in een machine terecht bent gekomen.
Een communicatiemachine.

De typende aap

Dit artikel lezen kan hier. Het einde der tijden is in zicht.
Zie ook de weblog van Andrew Keen.

NB: Onder dit artikel (toeval) een wervend stukje over de tv serie waar Pepijn op dit moment nog hard aan werkt. (Samenstelling en montage.)

Things to do

Foto: Hinke. Kunstenaar: Christopher Wool.

Things to do on thursday:

- Jon Rosenfeld van Boom Chicago bellen ivm rol Kendra.
(Tot volgende week op vakantie.)

- Rikkert W van de produktie inlichten en bijpraten over budgetten en honoraria medewerkers.
(Maaike S tot 8 augustus op vakantie.)

- Woensdag en donderdag aanstaande eerste opnames in Hilversum.
Aanwezig: Jaap Vermeer (opnametechniek), Marco Raaphorst en Lobke van Beuzekom. (Kan donderdag tot 17.00)

- Nog enkele dialogen uitwerken plus extra teksten verzamelen.

- De inleiding van het Flick Radio artikel voor het tijdschrift Open is af.
Met Geert van de Wetering over en weer gemaild, net zo lang tot het goed was.
Met dank aan Rozwithart.
Nu staat er het volgende. Ook een stukje ervoor meegenomen. Interessant.

(...)
Het begint bij de maker. Juist hij/zij dient een mentaliteitsverandering te ondergaan. Waar traditionele programmamakers hun publiek vooral willen informeren, daar willen 'nieuwe' makers vooral communiceren met hun publiek. Mediafilosoof Bas Könning kan deze nieuwe rol niet vaak genoeg benadrukken. In het interview in dit nummer zegt hij: "Men is tegenwoordig veel minder gevoelig voor de status-quo. En dat is het gevolg van de enorme groei van het aanbod en de informatiestromen. De gebruiker/kijker/luisteraar is niet meer afhankelijk van jou, maar andersom. Sterker nog: de wereld kan over jou discussiëren zonder jou. Dat is voor veel programmamakers even wennen."

De technologische veranderingen maken de dialoog tussen zender en ontvanger niet alleen steeds makkelijker, de hokjes waarbinnen iemand opereert worden steeds diffuser. Een ontvanger kan het materiaal van de maker immers opnieuw gebruiken en vervolgens distribueren. Daarmee wordt hij zelf zender. Dit hergebruik is deel van drie belangrijke ontwikkelingen die de essentie van het nieuwe webgebruik omvatten. Könning: "De huidige hiërarchie is user driven, dat wil zeggen: de zender heeft het de ontvangers mogelijk gemaakt om onderling een hiërarchie aan te brengen in de aangeboden content door applicaties als 'tagging' (beschrijven en benoemen), 'rating'(valideren) en 'sharing' (delen)."

Heb je een nieuw idee voor een programma, begin direct een eigen blog. Dat is het dwingende advies van Könning. Geef inzage in het wordingproces en je creëert niet alleen je toekomstige publiek, maar de kans dat je nieuwe wegen bewandelt als gevolg van suggesties van lezers van je blog is groot. Het mes snijdt dus aan twee kanten. Zo was ook de ervaring van Bert Kommerij, van wie de beeldbijdrage Flick Radio - Makes my world feel real is opgenomen in dit supplement. De Nederlandse hoorspelschrijver Bert Kommerij (Ameland, 1964), wordt, zoals hij het zelf verwoordt 'het internet opgeschopt door de omroep waar hij werkt. Hij krijgt van de RVU de opdracht onderzoek te doen naar de vraag hoe mensen grip op hun leven krijgen. En hoe ze dat houden. En welke rol internet daarbij speelt.'

Kommerij besluit lid te worden van de grootste foto-communitiy op het internet: Flickr.com. Hij begint zijn leven te documenteren met een Kodak Easyshare-toestel. Daarnaast doet hij verslag van zijn foto-avonturen op een werklog. Alles is openbaar. Iedereen kan meekijken. De zin en onzin van internetcommunicatie staat centraal. Hij onderzoekt de grens tussen fictie en werkelijkheid; communiceert met een Portugees die alleen maar cactussen fotografeert. Hij beschouwt het internet meer en meer als een verlengstuk van zichzelf. Dan leert hij een Amerikaanse teenager kennen: Kendra.
Zij is verslaafd aan Flickr. Haar foto's zijn altijd emotioneel. Zij heeft constant een camera bij zich. Zij maakt een real life soap van haar leven. Zij is media en creëert een eigen publiek door op een podium te gaan staan.

De hoorspelschrijver nodigt haar uit hoofdpersoon te worden in een verhaal dat hij wil gaan schrijven.
Kendra zegt ja. Dialogen volgen. Het script wordt geschreven. Dat trekt zij zich terug. De schrijver blijft achter met de foto's.

Kommerij: "Zodra je het internet op gaat, heb je publiek. En ben je publiek. Op internet ben je nooit één persoon tegelijk. Praat je met het publiek, dan praat het publiek terug. De monoloog van de massamedia verandert in de dialoog van het internet. Waar echtheid heerst, tegelijkertijd kunstmatig en fictief."

Het werklog van Kommerij maakt deel uit van een project dat resulteert in een hoorspel. Het verschil tussen script en blog wordt steeds kleiner. Samen met Marco Raaphorst (muziek en sounddesign) en Pepijn Kortbeek (montage) maakt hij in Flick Radio een personage van zichzelf en geeft hij zijn nieuwe, digitale vrienden een stem. Acteurs vertellen een waargebeurd verhaal waarin fotografie de hoofdrol speelt.

"Zodra je het internet op gaat kijk je in de spiegel. Het toont direct waar je mee bezig bent. Iedere muisklik definieert jou, en dat wat je doet, raakt, stimuleert of dwingt", aldus Kommerij. "Je favorieten vormen een vingerafdruk van je liefhebberijen, je interesses. Laat me je favorieten zien, en ik zeg wie je bent, of zou willen zijn. Je identiteit groeit, is maakbaar, breidt zich iedere dag uit. Je wordt een archief, je stapelt op. Werk en privé vloeien moeiteloos in elkaar over. De snelheid geeft je een gevoel van controle, van macht."

Eerste keer

Nu doet zich het volgende voor.
Niet alleen op dit werklog zal verder geschreven worden over Flick Radio, maar ook op de weblog van Marco Raaphorst zijn de ontwikkelingen vanaf heden volgbaar.
Ik laat de volgende reaktie bij hem achter.

Mooi Marco,
Het filmpje en de eerste accoorden.
En wat zien we er gelukkig en blij uit.
Het lijkt wel een reclamefilmpje voor, verzin het maar, Flick Radio?
We hebben volgens mij een goede start gemaakt.

Vandaag Lobke van Beuzekom ontmoet in de Jaren.
Gepraat over het script en twee stukjes opgenomen met de camera. First reading.
Het anonieme meisje is de meest onduidelijke rol in het script.
Zij bestaat eigenlijk alleen in het hoofd van de verteller, van Bert.
Een imaginair gesprekspartner.



Verder foto's gemaakt en gepraat over internet, theater, acteren, mime, fotografie, goede manieren, het buitenland, potplanten, anonimiteit, eenzaamheid, pornografie, de woningmarkt en verslaving.
Lobke heeft niet veel met internet, maar zou er best meer mee willen.
Zij heeft er ideeen over, maar is nog niet overgegaan tot uitvoering.
Ze vindt heel veel dingen vreselijk aan internet. Ze ziet meer negatieve dan positieve aspecten.
We spreken af dat ik haar de komende tijd zal wijzen op vooral de inspirerende aspecten van internet.

Lobke speelt de rol van anoniem meisje in het script.
Wat dat betreft is deze casting geslaagd.
Lobke speelt niet alleen het anonieme meisje, zij is het.
Zoals ik mijzelf ga spelen.
Want ook dat staat nu vast.
Hier filmt Lobke mij.

Wat kan internet klein zijn.

Zondagmiddag 14.54.
Nog steeds op Vlieland.
Morgen de ochtendboot van 7.00.
's Avonds een afspraak met Marco Raaphorst en Pepijn Kortbeek.
Eerste werkbespreking.
Agenda mee.
Dinsdagmiddag ontmoet ik Lobke van Beuzekom in De Jaren.
Ik weet het niet zeker, maar volgens mij is zij het geschikte anonieme meisje.

Het bellen, mailen en sms-en ging de afgelopen dagen gewoon door.
Was niet de bedoeling.
De komende weken zullen er knopen doorgehakt moeten worden ivm de casting.
Het peinzen, het uitstel, heeft lang genoeg geduurd.
(Nog steeds niets gehoord uit Berlijn.)

Kendra viert vandaag haar verjaardag.
Achttien jaar.
Haar trouwe contacten hebben een speciale kadogroep voor haar opgericht.
We heart Kendra.
(Private area. Only for contacts and friends.)

De Media Me groep groeit nog steeds.
Inmiddels 66 members from all over the world.
In de pool 372 foto's.
Naar aanleiding van de Media Me groep ontving ik een mail van Maarten.

Bert,

Wat kan internet klein zijn.
Ik zat in de HKU project groep over crossmedia/mediaoverload: HoeveelInformatmatieKunJijAan.nl waarvan jij de inbreng verzorgde namens de RVU.
Drie jaar geleden?

Bij het lezen over Flickr Radio dacht ik bij de combinatie flickr, narrative en documentary aan deze (oude) flickr mashup.
Juist geen script, maar random foto's met bijbehorende teksten en random geluiden en overgangen wat resulteert in een 'documentaire'
Groet,

Maarten

Ik bekijk de site en zie allerlei mogelijkheden voor Flick Radio.
Beeld, tekst, geluid.
Maarten is tegenwoordig afgestudeerd webdesigner.
Ik herinner me het project goed.
Information Overload.
Het blijft een goed onderwerp.
Ik voeg hem meteen toe aan de lijst Nieuwe Collega's.
Wie weet kan hij iets betekenen voor de www.flickradio.nl?

Bospadgroet voor Martijn de Boer.

Lukt het toch om films en foto's te uploaden vanaf hier.
De geheugenkaart gaat in de printer en het volgende moment staat alles op de computer.
Dirk heeft er meer verstand van dan ik.

Nog even over Nieuwe Collega Martijn de Boer.
Hij maakte een serie filmpjes rond het thema Bossen en Paden.
Martijn woont in Tilburg en de natuur daar is overweldigend.
Ik heb een film van twee minuten gemaakt, als reaktie op deze serie.
Ik noem het een bospadgroet.
In deze mini reportage gebeurt van alles.
Jules loopt rond, de vogels fluiten, de zon breekt door, ik zwaai naar mijn eigen schaduw en groet, voor het eerst, de camera.

Lobke staat op de voicemail.
Ze is net terug van een verre reis en zit nog onder de jetlag.
Morgen ga ik haar bellen om een afspraak te maken.
Ik zou haar willen vragen voor de rol van het anonieme meisje.

Nog steeds niets uit Berlijn gehoord van Bert, de castingdirector.
Ik hoop niet dat er iets is.

Update.
Van Martijn de Boer ontving ik een prachtige videogroet terug.

Weblogpionier.

Nieuwe Collega Martijn de Boer moedigt mij aan meer filmpjes te maken.
Martijn is beeldend kunstenaar, ontwerpt en bouwt websites en maakt schilderijen.
Hij ontwierp mijn logo. Het hoofd met het groene randje.
Martijn maakt de laatste tijd ook filmpjes en plaatst ze op Youtube.
Het zijn eerlijke videoboodschappen aan de wereld.
Waaronder een verslag rond de tentoonstelling Een Mieterse Tijd in Tilburg.
Hier filmt hij collega kunstenaar Hans Stevens.
Een weblogpionier op papier.
Dag A-viertjes.
Fascinerend.

Ik schrijf dit op Vlieland.
Vanmiddag enorme onweer gehad.
Op Texel is een man getroffen door de bliksem.
Op het strand, dood.

Nieuwe Collega Dirk begrijpt niet waarom ik een acteur zoek voor mijn rol.
Dat kan je toch zelf het beste, zegt hij. Jij hebt het geschreven, dus jij weet hoe het gedaan moet worden. Je maakt het jezelf veel te moeilijk.
Ik zeg dat ik een personage ben. En dat ik daarom een acteur zoek.
Dat zal wel, zegt Dirk. Toch kan jij het beter dan een ander.

Kan geen foto's en filmpjes uploaden hier.
De zee schijnt nog best koud te zijn.

Een paar punten voor vertrek

M'n eerste trouwreportage gemaakt.
Margreet, zus van Piet, ging trouwen met Jan.
Alkmaar.
Ging hartstikke goed.
Foto's maken tijdens een bruiloft is een dankbare taak.
Het toestel is letterlijk getuige, er zijn emoties, en iedereen ziet er mooi uit.
Margreet was prachtig in het rood.
Nog niets gehoord uit Berlijn, van Bert, de castingdirector.
Maandag 23 juli een afspraak met Marco en Pepijn.
Dan kunnen er concrete werk afspraken gemaakt worden.
Morgen vertrek Vlieland.
Bedoeling is een week.
Script gaat mee.
(Dialogen.)
Mail en log worden redelmatig gechecked op nieuws.

Nog altijd op zoek naar ideeen voor de website: www.flickradio.nl
Rozwithart helpt met het artikel voor het SKOR tijdschrift. Geweldig!
En een interessante email ontvangen uit Hilversum.

Beste Bert,
Ik zal me eerst voorstellen. Mijn naam is Ivo Lochtenberg en ik werk voor Nieuw Akademia.
Nieuw Akademia heeft de opdracht gekregen om in november (19 en 20) het mediafestival Npox te organiseren voor de publieke omroepen. Wat is Npox:

NPOX in 2 minuten:
Actuele ontwikkelingen in de maatschappij en in de media leiden tot diverse vormen van fragmentatie; fragmentatie van de samenleving in subculturen en fragmentatie van mediagebruik en bereik. Hoe complex het schuivende medialandschap ook is, het is duidelijk dat het antwoord op deze fragmentatie ligt in het realiseren van crossovers: crossculture, crossmedia, crosscommunity.

Tijdens NPOX (spreek uit: enpox), het mediafestival van de publieke omroep op 19 en 20 november 2007, wordt het medialandschap in kaart gebracht en wordt getoond hoe de omroepen inspelen op de huidige ontwikkelingen. Welke verbindingen tussen de media en de samenleving zijn er al en welke kunnen en moeten er gemaakt worden, op het gebied van informatie en cultuur, wat betreft het gebruik van de diverse media, en gericht op alle groepen in de samenleving.

NPOX zoekt niet naar vergezichten, NPOX is geen podium voor het eenrichtingsverkeer van lezingen en presentaties. NPOX brengt makers en omroepmedewerkers in contact met elkaar, met huidige en nieuwe mediaconcepten, en met de samenleving. Om concreet de mogelijkheden en uitdagingingen van de media te exploreren, niet om te bezien wat er ooit gaat komen, maar om te bedenken wat er nu te doen is. Elk omroepinitiatief dat hier op gericht is, is van harte welkom een onderdeel van het programma te vormen."

Marieke Hermans wees me op jouw weblog. We zijn op zoek naar iemand die met ons voor het festival een workshop over bloggen wil organiseren. Jouw Krassen in de Loodslab beschrijft exact waar de workshop over moet gaan: de zin en onzin van bloggen. Ik zou graag met je van gedachten wisselen over jouw eventuele bijdrage.

Hartelijke groet,
Ivo Lochtenberg.

Ik heb Ivo meteen een mail terug gestuurd, dat ik het een interessant idee vind, en dat we zeker contact houden over de invulling.

Vanmiddag om 16.19 precies dezelfde mobiel gekocht, vlakbij de Dam.
Een oranje Nokia. Prepaid. Nieuw nummer.

Mobiel kwijt

Net ontdekt dat mijn mobiel weg is.
Hier ligt ie nog gezellig bij de tomaten.
Ik gebruikte hem het laatst in de bibliotheek.
Nergens te vinden.
Ontdekte het thuis.
Weer terug gefietst.
Gevraagd bij de beveiliging, de receptie.
Niets.
Kan me niet voorstellen dat ik hem heb laten liggen.
Uit de jas gerold.
Gestolen?
Help mij.
Het nummer is 06 14562684.
Als er opgenomen wordt, zeg dat ik hem terug wil!
Mijn Nokia.
Vaarwel.

Casting continues

Ik heb kontakt met Berlijn.
Daar woont Bert van Kruijssen.
Bert is castingdirector, en we mailen over de rolbezetting van Flick Radio.
Omdat ik er niet uitkom.
Ik heb dit nog nooit gehad.
Meestal weet ik precies wie wie moet spelen.
Nu niet.
Ik zie er waarschijnlijk tegenop.

Bert van Kruijssen besluit het script te gaan lezen.
En ik schrijf.

Beste Bert,

Dit werkt goed.
Ik heb net met je meegelezen en zag alles als nieuw.
Het meisje, dus niet Kendra, heb ik volgens mij reeds gevonden.
Maar ook dat weet ik niet zeker.
Ze heet Lobke en heeft in Utrecht op school gezeten.
Ik deed vorig jaar enkele improvisaties met haar, met microfoon, en zij vond het geweldig.
Ze had duidelijk een klik met de mic en deed heel goed naturel. (Iets waar ik van hou.)
Weken later belde ze op om haar 06 door te geven, want ze wilde graag eens meedoen met iets.
Alleen nu belt ze niet terug....

Cas Enklaar lijkt me interessant voor de Portugees en andere mannenstemmen.
(Hoe zou hij klinken in het engels?)

Rest nog Kendra.
Toch ook naar Boom Chicago gaan?
Met de Amerikaanse dames spreken aldaar?

Ik ben heel benieuwd naar je reaktie op het script en op bovenstaand bericht.

Zit ik op een pad?
Grusse,
Bert.


Een halfve dag later.

B.B.,

Gelezen! Fascinerend.
Ik ga puzzelen met stemmen. Voor "Bert" zou ik
geen kloon van jou stem willen nemen. Ik denk aan een
iets lichter timbre, maar met iets rasperigs er in. Beetje spot,
beetje glimlach... ook een beetje ijdelheid.

Om "Bert" moeten de andere stemmen gedrapeerd worden.
"Kendra", ja ik kan me in jouw beeld van haar vinden... Wat je me
schrijft over Lobke klinkt goed. Cas zou goed zijn.

Ik ga sleutelen aan een castingvoorstel.... met stemvoorbeelden.
Heb ik 24 uur de tijd?

Bert.


Beste Bert,
Ik ben heel erg benieuwd.
Groet Bert.

Cast yourself!

Habaneros is mijn grote voorbeeld op Flickr.
Hij verstaat de kunst van het communiceren zo goed, dat ik me begin af te vragen hoe hij het doet.
Zijn onderschriften en teksten zijn even origineel en helder als zijn foto's.
Nooit opdringerig of stom.
Altijd de juiste toon.
Bijna onnatuurlijk.
Het klikt tussen Habaneros en mij.
Ik heb hem mede administrator gemaakt van de Media Me groep.
Nu kan ook hij van de invite knop gebruik maken.
De invite knop is bedoeld om je groepscollectie zo groot en divers mogelijk te maken.
Zie je als administrator een foto waarvan je denkt: dat is heel erg Media Me, die hoort bij de groep, dan klik je op de invite knop.
Ik ga nog meer nieuwe collega's administrator maken.
De Media Me groep moet groot worden, zodat er een mooi beeld ontstaat hoe mens en media zich tegenwoordig tot elkaar verhouden.
En wie is de baas? De mens, of de media?
Wie was er het eerst?



De casting vraagt meer tijd dan gedacht.
Ik ben aan het uitstellen en weet niet waarom.
Veel mensen zijn op vakantie.
Marco Raaphorst is nog even druk met ander werk.
Pepijn Kortbeek ook.
(En wanneer Vlieland? Het is al juli!)

Er zouden nog een paar extra dialogen in het script mogen.
Ik moet Jon R van Boom Chicago bellen voor de rol van Kendra.
Moet onderhand ook weten wie mij gaat spelen.
Cast yourself!
Ik vraag het aan anderen.
Wie vind jij dat mij moet spelen?
Isabella Chapel SMS't vanuit Tailand: Hans Kesting, omdat zijn stem een beetje lijkt op die van jou.
Ik SMS: Maar is dat dan een plus of een min? Dan kan ik het net zo goed zelf doen.
Isabella: Een ander speelt jou beter dan jijzelf.
Ik: Dat zeg je omdat jij actrice bent.
Anonymous mailt: Cas Enklaar.
Maar die klinkt veel ouder dan ik. En is meer geschikt voor de rol van de Portugees.
Het moet iemand zijn die goed denkend spreekt.
Die je hoort denken terwijl hij spreekt.
Zo zou ik willen zijn in Flick Radio.
Iemand die goed spreekt en denkt tegelijk.
Het zal de luisteraar verder een zorg zijn, maar als je iets maakt, moet je over al deze dingen nadenken.
Wie het ook wordt, ik zie op tegen het telefoongesprek, met daarin de totaal belachelijke vraag: "Wil je mij spelen? Het script staat online."



Vanmiddag met Geert van de Wetering in De Zwijger gepraat over mijn bijdrage aan het supplement bij het tijdschrift van de SKOR: Open.
Geert nam twee exemplaren mee.
Ziet er heel mooi uit. En dik met meer dan 170 pagina's.
Vormgeving: Thomas Buxo.
Ik stel voor om de pagina's er zo uit te laten zien zoals op Flickr.
Met daaronder de comments, en andere teksten.
De verhalen.
Flick Radio als beeldverhaal.
Dit zal in overleg moeten.

Collega Frans Hossenbux heeft ondertussen www.flickradio.nl aangemaakt.
Hoe zeg je dat.
Het domein is geclaimed, alleen is er nog niets op te zien.
Under construction.
Dat is goed, want dat betekent dat er over nagedacht kan worden.

De officiele bevestiging van het Stifo is binnen.
Per brief.
Voor de volledigheid een citaat:

In de hoorzitting heeft Bert Kommerij uiteengezet hoe de keuze voor de vorm voortkomt uit de inhoud. Alles speelt zich binnen af en de achtergrond geluiden illustreren niet de tekst, maar de ruimte waarin de teksten ontstaan en ontvangen worden. Daarbij streeft hij er als altijd naar het publiek te ontregelen. Er is weliswaar sprake van veel algemeenheden, maar in verband met de andere tekst en de vorm krijgen deze betekenis in de zin dat ze het onvermogen en het menselijke tekort onderstrepen. Daardoor wordt ook het particuliere overstegen.

Tot slot een binnengekomen mail van Nieuwe Collega Maurits Burgers.
Hij schrijft:

Ik droomde gisternacht FlickRadio [er was geen spatie tussen] en jij en ik zaten aan een tafeltje in een halfvolle trendy tent, in een mix van Barcelona en Berlijn.
Je vroeg: Doe je dat allemaal met dat kleine cameraatje?
Waarop ik mijn portemonnee trek en een credit card toon die op dat moment meer kon dan een iPhone.
Je zei: da's niks voor mij.

Uitzenddatum is geworden eind september, begin oktober.
Niet verder geinformeerd bij het Radio Atelier.

Wordt vervolgd.

Krassen in de loodslab

Beppe / handen


Krassen in de loodslab.

Een artikel voor about:blank

Vrijdagmiddag.
Harde wind.
Enorme luchten.
Jules doet stom.
Lamsvlees.
Ik ben bezig met het artikel voor about:blank en ik zit even helemaal vast.
Doodmoe word ik van mezelf.
Plus ik snak naar een sigaret.
Maar dat gaat niet, want ik ben gestopt.
(Derde dag.)

De uitzenddatum voor Flick Radio is nog niet bepaald.
Het Radio Atelier wil het niet hebben, omdat die geen hoorspelen uitzendt. Past niet binnen de formule.
Ik dacht dat het een grap was toen ik het hoorde.
Zij hebben de ether gereserveerd voor de echte werkelijkheid: de documentaire. Verzinsels komen er niet in.
Maar Flick Radio is helemaal geen verzinsel!
Het is echt.
Vormgegeven, dat wel, maar echt.
Maandag nog maar eens nader informeren.
Hier is sprake van een misverstand.
Rare kerk.

(Maak me soms zorgen over het bereik van dit werklog.
Van RVU Collega's krijgen ik amper reaktie.
Ik maak me daar zorgen om.
Als ik het Mediapark in Hilversum niet eens weet te bereiken, hoe dan de rest van Nederland, Europa, De Wereld, Het Heelal. Ik bedoel, zeg eens wat in die microfoon!)

Het artikel moet dus een artikel worden over de zin en onzin van loggen.
En wat je er allemaal mee kunt doen.
Over eerlijkheid en leugens.
Over persoonlijk durven zijn. (Op een weblog ben je het produkt zelf.)
En over de ongeschreven regels van Het Loggen.

1. Op een weblog wordt niet gelogen en op een werklog al helemaal niet.
Hier is alles echt.
Wat dat betreft is het net een documentaire.

2. Als je een werklog bijhoudt moet je een beetje verliefd zijn op de wereld en op je werk. Je moet van geven houden. Dan werkt de internetmachine het best. Je geeft en deelt. Met dank aan de techniek. Hier wordt gecommuniceerd.
Maar aan droog gorte non teksten hebben we niets. Emoties zijn belangrijk.
Maar emoties op een werklog... zijn moeilijk.
Je kunt het daar beter zakelijk houden.
Dat voorkomt negativiteit.

3. Het moet dus een persoonlijk artikel worden. Lekker om te lezen.
Niet klagen. Geen miskende of ontevreden geluiden. Positief. Wervend.
Humor is aan te bevelen, ernst stoot af.
En er moet na lezing iets blijven hangen, iets belangrijks, of grappigs.
Een zin, een anekdote, een feit, een emotie zou ook mooi zijn, maar welke?
Niet alleen hoe maar ook wat communiceer je?

4. De eerst log die ik plaatste bestond uit dagboekaantekeningen.
Niet bedoeld voor publicatie.
Het is 19 maart 2006 en ik besluit een projectlog bij te houden rond Screened, de geluidswandeling voor twee personen, waarin de luisteraar de hoofdrol speelde.
(Ook een Stifoproduktie.)
Het motto was: Het plot, dat ben jezelf!

Terwijl ik schreef, hield ik de log op slot.
Read-only. Not ready for the internet, zoals dat heet.
Ik vond reakties meer iets voor gevorderde loggers.

5. Op de Screened werklog plaatste ik berichten over opnamesessie en montage-uren, maar ook binnengekomen emails. En roddels.
Dat laatste moet je dus nooit doen, want dat geeft scheve gezichten.
Je kan wel heel eerlijk alles zeggen wat je denkt en voelt.

6. Werkloggen werd een tweede natuur.
Ik had geen voorbeeld.
Ik deed maar wat.
En eigenlijk doe ik dat nog steeds.
Het gaat mij om het schrijven, het noteren, het documenteren van het proces.
Ik deed dit altijd al in schriftjes en documenten, en vanaf maart 2006 in het openbaar.
Dat ik op die manier een nieuw medium onderzoek is eigenlijk puur toeval.

7. Als je niet van schrijven houdt, moet je niet gaan loggen.
Het ziet er niet uit en het slaat ook nergens op. Waarom zou je?
Tenzij je in ernstige nood verkeert.
Dan zijn alle middelen geheiligd.
Message in a bottle.

8. Laatst was ik op mijn oude kamer, in het huis van mijn ouders.
Daar, net onder het kozijn van het raam, kraste ik vroeger teksten in een loden strip. Dakafdekking. De loodslab.
Ik noteerde data, tijdstippen, weersomstandigheden, etc.
Terwijl ik als puber met een scherp voorwerp, een schaar of een spijker, de gegevens kraste in het lood, had ik het idee dat ik dat moment, die dag, bijzonder maakte.
Anders dan alle andere dagen en momenten.
Het stond immers genoteerd.
Groot geheim. Ik zei het tegen niemand. Waarom zou ik?
Mijn eerste dagboek. Ik was dertien.

Dus ik liep naar de kamer van mijn moeder, deed het raam open, keek, en zag
dat sommige teksten nog half leesbaar waren.

27 februari 1978.
Het heeft een beetje gesneeuwd.
De zon schijnt.
Beppe is er.

Een werklog is niets anders dan een loodslab.
Ik kras en leg vast.
Ik communiceer en creeer tegelijk.
(Rara wat ben ik?)

Alleen mijn Beppe leeft niet meer.
Ik fotografeerde haar handen, ooit.
Iedereen kan meekijken en lezen.
Ik zeg, kan.
Want je weet het niet.
En zo hoort het ook.

9. Ik moet geloof ik even informeren hoe lang het artikel mag worden.

Moment.

Nu alleen de ether nog.

Dit is Marco Raaphorst, muziek en sounddesign Flick Radio.
We zitten hier in het Beeld en Geluid gebouw op het Mediapark, met die knetter oranje banken, vandaar.
I picture you, you picture me.
(Marco heeft onlangs samen met Irene Kress interessante videoreportages gemaakt over de toekomst van de TV voor De Nieuwe Reporter. Kijktip!!)

Uren gepraat over Flick Radio en alles wat daar bij komt kijken.
Hoe gaan we het aanpakken, welke mogelijkheden zijn er allemaal?
We mogen niets overslaan.
Zo moet er snel www.flickradio.nl komen, als dommeinnaam, waar alle informatie verzameld wordt.
(Vandaag voorgelegd aan Joost en Harald van de RVU.
Komt eraan.)

Verder: Wanneer wordt Flick Radio nou precies uitgezonden?
Als we die datum weten, kunnen er concrete afspraken gemaakt worden.
In de ether wordt nu een gaatje voor ons gezocht, want Flick Radio doorkruist alle programeermodellen.
Oeps.

De ontmoeting met Joost, het nieuwe hoofd internet bij de RVU, verliep goed.
Er viel veel te bespreken.
Joost zegt dat ik van de internet guerilla ben.
Ik zeg, dat valt wel mee.
Hij bedoelde het postitief.
Ik zeg: Internet betekent veel voor de RVU, maar wat betekent de RVU voor internet? En stel dat de RVU een persoon zou zijn, wat voor digitaal leven houdt die persoon er dan op na? Waarom gaan we niet veel meer naar de mensen toe? Daar liggen de verhalen.
We spreken over wat je wel op een werklog zet en wat niet.
Ik zeg, ik pas enorm op met wat ik erop zet. Eigenlijk log ik embedded. Je denkt toch niet dat ik mijn eigen glazen ingooi door opruiende of aanstootgevende informatie te verspreiden? Wat ik doe moet voorbeeldig zijn. Ik kan mijzelf geen fouten veroorloven. Ik praat altijd met twee woorden en vloek nooit.
Joost vindt het interessant, maar gelooft er niet in dat je omroepmedewerkers kunt dwingen een werklog bij te houden, zoals ze dat bij de Human aanpakken.
Ik zeg nee, onder dwang krijg je nooit het mooiste naar boven, maar een ander verleiden het internet op te gaan, daar is toch niets mis mee? Er zijn zoveel mogelijkheden, waarom die niet benutten? Kwaad kan het niet.
Klopt.
Verder hebben we het over het artikel van Gerard Hulshof gehad.
En het belang van dergelijke geluiden.


Bert als internet guerilla. Made by Harald de V.

Nog meer namen.
Geert van de Wetering belt met de vraag of ik enkele pagina's wil verzorgen in het tijdschrift van de SKOR.
Tekst en beeld.
Flick Radio als beeldverhaal.
Ik zie het zo voor me.
Plus een link naar de audio, waarop iedereen het kan horen!
We houden kontakt.

Marieke Hermans laat weten dat ik Flick Radio kan presenteren tijdens de aankomende Hotpsot events op 19 en 20 november aanstaande.
Bij wijze van ideaal project.
Duurt nog even.
We doen ons best.
Interessante vooruitzichten en perspectieven overal.

Kendra reageert vol ongeloof over de uitslag van het Stifo.
I don't know what to say, schrijft ze.
It's getting real Kendra! schrijf ik. We all will become fiction.

Alleen nu de ether nog...

Ja!

Zojuist te horen gekregen dat het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepprodukties ja zegt tegen Flick Radio.
Met dank aan het bezwaarschrift en de hoorzitting.
Een brief met toelichting volgt.

Ik bel met Marco Raaphorst en Pepijn Kortbeek en laat een bericht achter bij Kendra!
Jubelstemming allover.
Welke kant gaat het nu op?
Wat kunnen we allemaal gaan doen?
Zetten we de opnames tijdens het werk al op internet?
En is de defitinieve uitzenddatum op de radio al bekend.
Acteurs casten, opnames maken, studio's boeken, monteren etc.

Ter gelegenheid van dit geweldige nieuws verander ik de lay-out van dit log.
De zwarte achtergrond verdwijnt en maakt plaats voor wit.

Felicitatieberichten per sms en mail van Ben, Monique, Maaike, Rozwithart, Marieke, Habaneros, Harald, Emmy, Willem, Judith, Dirk, Andre, Margriet, Jolanda, kortom, Geweldig.
Flick Radio wordt het helemaal.
Of is het al iets?
Dank Stifo, dank RVU. En thanks Marco, voor de fijne foto hierboven.

Dingen te doen.
1. Afspraak maken met Marco (Sounddesign en muziek) en Pepijn (Edit.)
Praten over inhoud en impact. Waar gaat Flick Radio nou eigenlijk over? Wat is de kern van het verhaal? En welke vormen kiezen we daarbij.
2. Mensen bellen.
De zoektocht naar Kendra moet nu slagen.
(En wie gaat mij spelen?)
3. Scripts kopieeren. (Stuk of tien.)
4. Afspraak maken met Maaike Salverda van de produktie.
5. Studio's checken.

Voel een lichte griep opkomen.
Dirk schrijft: De boog kan niet altijd gespannen zijn. Wanneer we weer eens naar Vlieland komen.
Gestopt met roken.
Een regenboog gefotografeerd.
Nieuwe glazen halen bij de opticien.
Met Monique gebeld.

Een artikel overschrijven.

foto: Rozwithart.

Nu ik toch moet wachten op morgen, kan ik net zo goed ondertussen een artikel overschrijven.
Of moet je daar eerst toestemming voor vragen?
Het staat in het mei nummer van actueel, het gratis informatieblad van het Stimuleringsfonds. (Verschijnt 4x per jaar.)
Ik had het in mijn tas gestopt vanmiddag en meegenomen naar huis.
Het stuk heet Mag ik meedoen ? en is geschreven door Gerard Hulshof.
Het staat op pagina 15.
Sinds 1963 is Gerard Hulshof actief in en rond de Publieke Omroep.
Hij was programmamaker, directeur en netcoordinator Nederland 1.
Op dit moment is hij kroonlid van de Raad van Cultuur.

Gerard Hulshof geeft in dit artikel zijn visie op de wisselwerking tussen ontwikkelingen in de media en nieuwe structuren in de samenleving.
In de rubriek: Mijn mening.

Ik heb Gerard Hulshof nog nooit ontmoet, maar ik schrijf het graag over.
Het is volgens mij een belangrijk artikel en ik ben een doorgeefluik.

Mag ik meedoen?

Steeds minder mensen voelen zich gerepresenteerd door de traditionele organisaties en verbanden, steeds vaker wordt gewisseld van voorkeuren in zowel politieke zin als in consumentengedrag, steeds vaker ontstaan (vaak tijdelijke) netwerken op basis van een gemeenschappelijk belang of een gedeelde interesse.
We maken langzaam een omslag mee van een representatie- naar een participatiesamenleving.
Nieuwe media helpen daarbij.
Ze brengen veel gemak in onze vertrouwde wereld. We kunnen mailen en sms'en in plaats van brieven of faxen sturen. Voor tweedehandsspullen zetten we geen advertenties in de krant maar gaan we naar marktplaats.nl.
Maar er is meer.
Dankzij internet, computer en mobieltjes kunnen we die nieuwe netwerken en communities vormen.
De vraag lijkt uitermate legitiem: zijn die nieuwe media hulpmiddelen waarmee we ons oude leventje kunnen voortzetten, of zijn ze de oorzaak van of hebben ze bijgedragen tot het begin van een nieuwe orde waarvan we de structuur nog niet echt kennen.

Misschien ligt er een begin van wijsheid in de volgende ontwikkeling: naast een 'commercial economy' ontstaat langzamerhand een 'sharing economy'.
De eerste wordt gekenmerkt door een read-only-culture, waarin burgers betalen voor informatie (van welke soort dan ook), de tweede door een read-write-culture waarin burgers behalve ontvangers ook producenten of makers zijn van informatie.
Zie de encyclopedie Wikipedia: inmiddels net zo betrouwbaar als de Encyclopedia Britannica ).
En zie ook wat er op YouTube gebeurt: een componist in Amerika plaatste zijn compositie for one instrument met de uitndogiging aan anderen daarmee aan de slag te gaan. Binnen een dag stond van de hand van een Japanner op de site een compositie for two instruments en dat leidde tot een sneeuwbaleffect met hier en daar bijzondere producties.
En wat te zeggen van de NASA die zijn archief van foto's van de maan en planeten wilde verwerken in een landkaart (die altijd een vertekend beeld geven, omdat voor de leesbaarheid details moeten worden uitvergroot).
Men had berekend dat men daar een lange tijd dure specialisten voor zou moeten inhuren. In plaats daarvan deed de organistatie een beroep op die paar honderdduizend Amerikanen voor wie astronomie een hobby is. Het resultaat: binnen een jaar voor realitief weinig geld atlassen van hoge kwaliteit.

Kortom: de samenleving kent weliswaar niet meer de piramidale structuur en organisatie waarin op elk niveau via representatie wordt gehandeld en beslist, maar in de platte structuur van miljoenen individuen ligt een schat aan kennis en kunde, van vrije tijd en ambitie, waarvan het de kunst is om die aan te boren.
Of zoals Lawrence Lessig, hoogleraar aan de Harvard Universiteit stelt: "De bestaande capaciteit moet worden gedemocratiseerd."

Als we oog hebben voor die nieuwe omgeving, als we een beroep willen en durven doen op de creatieve capaciteit van die miljoenen individiduen die - laten we eerlijk zijn - in wezen niets liever willen dan zichzelf uiten, gehoord worden en meespelen, zijn nieuwe media een kans voor open doel. In de allereerste plaats, lijkt me, voor spelers in het publieke domein: de publieke omroep (landelijk, reginaal en misschien wel in de eerste plaats lokaal), inculsief het Stimuleringsfonds. Daar zitten de professionals die content kunnen maken en genereren, daar is de benodigde infrastructuur volop aanwezig, daar heeft men (nog) het vertrouwen als het gaat om kwaliteit en onafankelijkheid. Nu het inzicht nog.
Gerard Hulshof. actueel. Mei 2007.

Meer weten over dit onderwerp?
Zie het boek:Wikinomics.

Ging goed. Denk ik.

Net terug van de hoorzitting bij het Stifo.
Ging goed.
Denk ik.
Tegenover mij, aan een grote tafel, vier bestuursleden, waaronder Hans Maarten van den Brink, de directeur van het Stifo.
Glaasjes water, papieren.
Ik kreeg de gelegenheid een toelichting te geven op het bezwaarschrift.
Maar omdat alles naar mijn idee al in het bezwaarschrift stond, bleef er weinig over om toe te lichten.
Punt voor punt alles toch nog eens doorgenomen.
Het particuliere karakter, de opbouw, het geluidsdecor.
Morgen kan er gebeld worden voor een nieuwe uitslag.

Wordt vervolgd.

Daar zit de emotie.

In het kader van Media Me het volgende radioprogramma: De nieuwste buzz: een zoektocht naar échte media. .(VPRO.)

Het medialandschap is de afgelopen decennia radicaal veranderd. Wij niet. Iedereen is in de war. Twintig jaar geleden dachten we nog dat de komst van doe-het-zelf-media de wereld in sneltempo zou verbeteren. Meer communicatie, transparantie en gelijkheid, de droom van elke journalist en ontwerper. Maar alle websites, blogs en gsm-beelden ten spijt is er nog evenveel ongelijkheid, manipulatie en censuur als in 1987. In plaats van een betere wereld lijken gedemocratiseerde media vooral te hebben gezorgd voor een mistige werkelijkheid waar ‘iedereen’ ‘niemand’ is geworden, en ‘niemand’ lijkt te weten hoe daar mee om te gaan.

Een zeer kritische, zo nu en dan uiterst cynische kijk op laatste ontwikkelingen.
Nergens in het programma wordt genoemd dat internet buitengewoon interessant wordt zodra het het 1 op 1 is.
Ik en de ander.
Of ik en de informatie.
Ik en iets.
Daar zit de emotie, zoals dat heet.
Plus, het toppunt tijdens het surfen: dat je juist dat aantreft, waar je helemaal niet naar op zoek was, maar wat de rest van je dag bepaald. Of je leven.
Uitgebreide informatie over de plaats waar je woont.
Een oplossing voor een probleem.
Het onverachte verhaal van een ander.
(Op marktplaats ontdek je het weblog van je buurman.)
De naam van een plant.
Je toekomstige partner.
Je weet het niet.
Dat toeval, die niet maakbare, nauwelijks te organiseren treffers, dat is internet optima forma.
Met dat soort voordelen en nieuwe vormen kan de traditionele massa-media moeilijk uit de voeten.
Dat persoonlijke.
Omdat massa media anders werkt.
Die gaan - zie naam - over massa's.
Internet gaat ook over massa's, maar altijd eerst over het individu.
Ik heb een computer en jij ook.
Ja, het individu heeft een stem gekregen en doet waar ie zin in heeft of wat ie nodig vindt.

Kunt u nu gaan luisteren naar :De nieuwste buzz: een zoektocht naar échte media.
Duurt ongeveer een half uur.
Voor de liefhebbers.

(Met dank aan Rozwithart voor het doorsturen van het radioprogramma.)

Media Me

Een nieuwe groep gestart op Flickr.
Media Me!
Omschrijving:

In this groupe you can find and add pictures about mediaconsumption. How and were do you use media? Computers, tv, mobilephones, radio, cams etc. How does your mediabehaviour look like? Using media, consuming media, producing media. Mediaspaces, mediatraces and all related actions are welcome.
Please tag all pictures with: mediame

Inmiddels telt de groep 26 members met 76 foto's in de pool.
Media Me! is een typisch work in progress ism Marieke Hermans.
Zij werkt bij de afdeling innovatie en nieuwe media Publieke Omroep als projectleider/eindredacteur van de Hotpsot events.
Een informeel netwerk van programmamakers van alle publieke omroepen.
Doel van Hotspot is om nieuwe ideeën op te doen en onderling van gedachten te wisselen met de blik gericht op de toekomst.

Ik bombardeer Mariekes mailbox met websites en tips.
Wie weet brengt de nieuwe Media Me Groep precies in beeld wat er allemaal gaande is in de wereld van de mediaprocumptie.
(Ik moedig haar aan ook een werklog te starten.
De toekomst is nu etc.)

Bij de Humanistische Omroep hebben ze overigens de smaak ook goed te pakken.

Tot slot nog een paar cijfers ivm de stand van zaken:
Mijn Flickr account bestaat momenteel uit 1503 foto's.
Deze werden in totaal 11.547 keer bekeken.
Mijn contactenlijst bestaat uit 53 mensen.
Op dit werklog staan tot nu toe 86 logs, waarop ik 80 reakties ontving.
Het gemiddelde bezoekersaantal hier schommelt rond de 90.
Hoe meer ik log, hoe meer bezoekers.
(Actie is reaktie, ook in logland.)

Wordt vervolgd.

(Ik wou dat het maandag was!)

Een originele insteek.

Links onderaan deze foto zie je de hand van Diana Derval.
Hier presenteert zij haar boek: Wait Marketing.
We zijn in pakhuis De Zwijger tijdens een Proud to Present avond.
Volgens de folder een succesvolle 'portfolio avond', door ontwerpers, kunstenaars, filmmakers, maar ook producenten en ondernemers, kortom dè plek waar mensen uit de creatieve sector hun werk presenteren.
Ik ging uit nieuwsgierigheid.
Er waren eenenveertig mensen.
In de zaal stonden grote tafels met daarop laptops, mappen en posters.
Diana Derval had een beamer.
Zij is Wait Marketing Guru, werkt in de commerciele sector en is er van overtuigd dat je met adverteren tijdens het wachten goede resultaten boekt.
Ik vond het een originele insteek.
De file, het pompstation, loketten en wachtkamers zijn haar werkterrein.
Communication at the right moment at the right place, is haar slogan.
Bedrijven huren mij in, zei ze, en dan ga ik op onderzoek uit.
Werk je ook voor omroepen, vroeg ik.
Alleen voor commerciele, zei ze.
Ik werk voor een publieke omroep, zei ik.
Ze wierp haar armen in de lucht: Arme man, that ain's easy.
Och, zei ik. En vertelde over de voortdurende zoektocht naar doelgroepen, thema's en in het oog springende formats. Hoe het publiek te bereiken in de huidige mediajungle?
Je moet eerst weten wat je wilt verkopen, zei ze. Dan ga je opzoek naar je doelgroep. Eenmaal je doelgroep bepaald ga je met ze praten. Je ontdekt hoe hun levens eruit zien, waar ze zich bevinden en hoe ze zich gedragen.
En waar ze wachten, zei ik.
Precies! Zo doet Landrover tegenwoordig goede zaken in wachtkamers van dokters en tandartsen. Waarom? Omdat landroverbezitters gezinstypes zijn. Zij hebben vaak veel kinderen. De Landrover is een gezinsauto bij uitstek. Als je veel kinderen hebt, kom je vaker bij de dokter en de tandarts dan gewoonlijk. Niet de mannen, maar de vrouwen! En die nemen de Landroverfolders mee.
Het werd een dynamische avond waar kennisuitwisseling, inspiratie en samenwerking centraal stonden.
Alles wat in de folder stond klopte.
Ik bleek naast Fred van Ommeren te zitten. Regionaal innovatiemanager bij Syntens en nauw betrokken bij Immovator.
Wist alles over themakanalen.
Ook interessant.
We wisselden kaartjes uit.
Ook nog een fotografe ontmoet, die er niets voor voelde om haar foto's op de Flickr te plaatsen.
Het is mijn brood, zei ze. Zodra ik mijn foto's op internet zet ben ik ze kwijt. Ik verdien er niets aan, dus waarom zou ik?
Om 22.00 stond ik weer op straat.

Thuis, op de mail, een uitnodiging van Ton Zijp.
Of ik een artikel wil schrijven voor about: blank, het internetmagazine over weblogs.
Ik ontmoette Ton Zijp tijdens het jureren van de Dutch Bloggies.
Het moet over weblogs gaan, schreef hij. Wat ze zijn. Waarom ze er zijn en waar het toe kan leiden.
Dat doe ik graag, schreef ik terug. Maar het zal niet gaan over weblogs, maar over werklogs.
In juli moet het artikel af.
Bij de VPRO hebben ze het fenomeen werklog ook ontdekt.
Op een 'making of'-weblog zijn de vorderingen tijdens het maken van de serie in Europa van Geert Mak te volgen.
Inclusief podcasts.
Welkom aan boord, staat er op de site. De reis is begonnen! We zijn dan ook erg beniewd naar jullie verwachtingen of horen graag jullie suggesties voor de onderwerpen, plekken en mensen die we zeker niet mogen missen.
Laat het ons weten.

Ondertussen wacht ik op aanstaande maandag.
Om 13.00 vindt de hoorzitting plaats bij het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepprodukties.
Kendra vroeg zich gisteren af of Flick Radio nog doorgaat.
Het gaat door, schreef ik, maar hoe precies en wanneer, dat weet nog niemand.

This subject needs attention

Nog even over mijn bezoek aan het Flevopark, censuur en waar een foto toe kan leiden.
Onder deze foto ontstond een interessante dialoog tussen mij en een vrouw die zichzelf Homa noemt.
Homa wil anoniem blijven, omdat zij een verleden heeft.
Dit verleden speelt zich af in een streng islamitish land.
De dialoog heb ik op haar verzoek verwijderd van de Flickr, maar mag gepubliceerd worden op dit werklog. Haar foto-profiel blijft op deze manier geheim.

You may use all parts of my comments in your worklog.
This subject needs attention.
I do appreciate the anonymity, not because I am a coward, but because I do need to be very careful about 'how' I say what I mean.
You may introduce me as something like:
Homa is a 37 year old bi-sexual woman. She is an academic of Middle Eastern origin who has lived and been educated on three different continents (Asia, America, Europe); hence she is a bit fucked up in the head... but then: aren't we all!?

Tegenwoordig reist Homa veel en leeft soms gedurende enkele weken in verschillende steden, waaronder Amsterdam, Londen, Berlijn en Parijs.
Volgt hier de ongekuiste versie van een gesprek dat nooit plaatsvond...

Homa:
This is one of the things that really surprises me about Amsterdam; the very high percentage of non-integrated foreigners!

Bert:
That's true Homa.
It's amazing.
The moments of contact are rare, or come with violence or suspicion.
In this park (non intergrated) foreigners come together, organise hugh barbeque-sessions, show their familylife, sport or just gather.
Sometimes I think Dutch people are secretly jalous about this phenomen.
They don't know how to gather anymore, in a natural, non-commerical way.
Mixed up in their individualistic ego-thing etc.

Homa:
These "(non integrated) foreigners" come together since many of them (Turks, Moroccans, etc) lead very (extended) family-oriented lifestyles. There is a strong sense of tribalism and co-dependency which inhibit them from stepping outside their immediate cultural surroundings, which in turn prevents them from integrating in the indigenous culture...and very seriously stunts their individual and hence collective growth!
Sorry about this long comment; you are welcome to erase it after you have read.
I am just quite sensitive to this issue!

Bert:
I see.
But does it inspire you in a way?
For its complexity?

Homa:
Inspire? It infuriates me Bert! I am a recovering tribal run-away!
Also, you need to bear in mind that as a woman my outlook is different anyway.
I have to say that I was appalled by all those Turkish and Moroccan teahouses in Amsterdam, full of native men of all ages (!!) who sit around, smoke and play cards. I can assure you that they don't talk about the future of the country in which they live, nor women's right.
Sorry, I do get quite worked up about this.

Bert:
I understand.
But at the same time I only know it from stories.
You're the first recovering tribal run-away I've ever met.
(You want me to delete all comments about this?)

Homa:
I think so, if you would please.

En zo verdween het gesprek en gingen we verder via de mail.

Homa:
Thank you very much for deleting, and your email. I too ended up thinking about this subject for most of yesterday. It actually inspired me to go back to my memories of the first time I visited Amsterdam. I sub-let an artist's studio around the S-straat which is a mixed neighbourhood. And, it was there and then that I felt I was back in the Middle East again. Although I had felt somewhat similar in Berlin... in the Turkish neighbourhoods... but this time for some reason... it was overwhelming. I was actually quite surprised to see so many young men in those teahouses. I can understand the older generation needing a place to go... but when i saw young people and No Women... I felt very disturbed. I really think that people who support these types of insitutions don't understand the cultural forces that are behind them. They are sexist, racist (yes!), and homophobic. What is left to like? What they don't realize is that Islam (since most if not all of these places and people are practitioners of it) is not a private religion. It is very public and quite political. So...yes, to make a very long and complicated argument about which I am very passionate, I do find these institutions and their bearers quite offensive.

Vandaag ontving ik weer een email van Homa.
Zij komt volgende week naar Nederland voor haar werk.
Ik heb een afspraak met haar gemaakt, in de lobby van een hotel.
Het zal de eerste ontmoeting zijn tussen een zogenaamd Flickr-contact en mij.
Ik zal deze ontmoeting documenteren, al weet ik nog niet hoe.

Every picture has the right to exist

Het gaat niet goed met Flickr.
Plotseling is er sprake van censuur.
En censuur betekent actiegroepen tegen censuur.
De nieuwe groep Against Censorship on Flickr bestaat op dit moment uit meer dan 10.367 leden.
Wat is er gebeurt?
Lang verhaal.
Ingewikkeld verhaal ook.
Heeft met safety-filters te maken.
Een safety-filter voorkomt dat je bijvoorbeeld plotseling 18+ afbeeldingen op je bord krijgt. Borsten en piemels.
Je kon er voor kiezen of je de safety filter aan of uit zette.
Je had safe accounts en unsafe accounts.
Ik heb een safe account.
(Vooralsnog blijft mijn piemel buiten beeld.)
Tot zover niets aan de hand.
En toen kwam Yahoo.
Yahoo kocht Flickr.
Om gebruik te kunnen maken van Flickr moest je eerst lid worden van Yahoo.
Yahoo houdt er echter heel andere ideeen op na dan de gebruikers, de fotografen, de community.
Officieel klinkt het zo:

If your Yahoo-ID is based in Singapore, Germany, Hong Kong or Korea you will only be able to view safe content based on your local Terms of Service, so you won’t be able to turn the SafeSearch off. In other words that means, that german users can not access photos on Flickr that are not flagged "safe".

Iets wat eerder wel kon, kan nu niet meer, wordt aan banden gelegd.
En de redenen zijn vaag.
In de genoemde landen kan niet meer worden gekozen of ze unsafe pictures kunnen bekijken of niet.
Dat wordt voor hen gedaan.

Bij de Chinezen en de Koreanen kan je iets dergelijks verwachten, bij de Duitsers niet.
Vraag: Waarom Duitsland? Welk land volgt?
En waar ligt de grens tussen een veilige foto en een onveilige foto?

Iedereen speculeert er op los, want de organisatie van Flickr is al een week stil.
Men communiceert niet met de leden. Zij die Flickr groot hebben gemaakt.
De actiegroepen groeien.

Al eerder werd melding gemaakt van plotseling verwijderde foto's.
Dit gebeurde Gail Orenstein.
Een kunstenares die pornografie en politiek onrecht in woord en beeld samenbrengt.
Haar account werd van de een op de andere dag opgeheven.
Waarom?

Andere vragen die besproken worden in de verschillende forumgroepen: van wie is Flickr? Van de fotografen of van de organisatie? En wie bepaalt wat?

Dus men protesteert.
Met ongelooflijke fotoshopcreaties tegen de censuur tot grijze vlakken.
(Ook zij hebben een eigen groep: Let's make Flickr grey.)

Na het bekijken van de protestfoto's kunnen nu al 4 dingen worden geconcludeerd.

1. Censuur stimuleert de creativiteit.
Censuur gaat over lijden en martelaars. Vrijheid van expressie en straf.
Zo ging ik naar deze website en stelde mijn eigen wereldkaart samen.
Eigenlijk is deze worldmapsite bedoeld om aan te geven welke landen je ooit bezocht.
In Duitsland en in het oosten blijft het op mijn kaart wit.
De tekst luidt: Internet is a free and open medium without boundries.
Every picture has the right to exist.
Een waarheid als een koe.
(Dat maakt censuur zo'n log onderwerp.
Echte vrijheid heeft geen uitleg nodig.)

2. Censuur bindt.
Iedereen maakt hetzelfde mee, heeft door de omstandigheden een gemeenschappelijk doel gekregen: weg met de censuur.
Dit stimuleert de communicatie.
Men heeft direkt stof tot conversatie.
Het best te vergelijken met de gesprekken op straat na hevige sneeuwval of tijdens een hittegolf.
Censuur overvalt je.
"Erg he?"
(Dankzij de censuur heb ik er inmiddels drie nieuwe contacten bij.
Wij zijn het met elkaar eens.)

3. Censuur splijt.
Flickr bestaat momenteel uit twee groepen: actievoerders en geen actievoederders. Dit was voorheen niet zo. Iedereen was gelijk en wat je deelde waren foto's, foto's en nog eens foto's. Geen gemeenschappelijk lot.

4. Censuur maakt verhaal.
Met het invoeren van de censuur maakt Flickr geschiedenis. Leden kunnen refereren aan een periode voor de censuur en een periode na de censuur.
They created their own history: ours.

Onder mijn contacten leeft de actie al langer.
Zo was Marco Raaphorst, muziek en sound design Flick Radio, er als eerste bij.
Op 21 mei jl schreef hij al over censuur op Flickr.
Ik wilde er niet aan en dacht dat het over zou waaien.

Sinds gisteren is nieuwe collega Habaneros ook actievoerder.
Hij veranderde de naam flickr in fuckr, met dank aan de photoshop.
Onder zijn foto staat een interessante beschouwing over censuur.
Ter inspiratie:

Censorship is defined as the removal and withholding of information from the public by a controlling group or body.

Typically censorship is done by governments, religious groups or the mass media, although other forms of censorship exist. The withholding of official secrets, commercial secrets, intellectual property, and privileged lawyer-client communication is not usually described as censorship when it remains within reasonable bounds. Because of this, the term "censorship" often carries with it a sense of untoward, inappropriate or repressive secrecy.

Censorship is closely related to the concepts of freedom of speech and freedom of expression. When overused, it is often associated with human rights abuse, dictatorship, and repression.

The term "censorship" is often used as a pejorative term to signify a belief that a group controlling certain information is using this control improperly or for its own benefit, or preventing others from accessing information that should be made readily accessible (often so that conclusions drawn can be verified).

Klik op de kaart en bewonder de actiefoto's.
To be continued.

We are temporarily out of office

De een iets meer dan de ander

Tijdens een bezoek aan het Flevopark maakte ik elf foto's.
Twee mannen vroegen wat ik aan het doen was.
De een sprak nederlands, de ander niet.
Ik zei dat ik foto's maakte.
Toen wilden ze weten waarvoor het was. Of ik technische foto's maakte.
Dat klopt, zei ik. Het zijn technische foto's.
Of ik journalist was.
Nee, zei ik, ik doe niet aan journalistiek, het is alleen maar technisch.
Toen liepen ze weer door.
Ze wilden pertinent niet op de foto.

Weer thuis vertelt een buurman over de nieuwste ontwikkelingen op zijn werk.
Hij verkoopt computerprogramma's en is hardcore internet.
Google doet het goed, zegt hij. Mapping wordt het helemaal. Verder wordt alles persoonlijk en de mobiel is over een paar jaar onmisbaar. Alles gaat erin. Je tom tom, je bank, je tv.
Ik vroeg hoe hij het bijhield.
Niet, zei hij, ik hou het niet meer bij.
Iedere dag ontvangt hij veertig emails met daarin allemaal nieuwe ontwikkelingen.
Ik ben een emateur, zei ik.
Dat zijn we allemaal. Emateurs. Alleen de een iets meer dan de ander.

Wie zou jij willen zijn?

Hier zien we dichter, romanschrijver en columnist Ilja Leonard Pfeijffer te gast bij Wat Heet van de Vara.
(Ik film tegenwoordig TV.)
Hij is een tijd actief geweest op Second Life en doet daar verslag van.
(Deed hij al in nrc next. Nu met een boek.)
Terwijl Pfeijffer iets probeert te vertellen over zijn fascinatie en zijn ervaringen, doet de presentator er alles aan om het onderwerp terug te brengen tot iets plats en ordinairs.
Een typisch voorbeeld waarin de oude media de nieuwe media probeert te ridiculiseren.
De VPRO documentaire waarover gesproken wordt is hier te vinden.
Nog meer informatie vond ik bij De papieren man.

Update 1: Bij nader inzien valt het ridiculiseren mee.

Update 2: Gerard Joling weet niet wie hij wil zijn. ("Ik heb helemaal niets met internet.")

Het nadeel van vroeger.

Het nadeel van vroeger is dat je er snel in blijft hangen.
Eenmaal in het verleden gedoken, kom je er maar moeilijk weer uit.
Denk aan oude fotomapjes, dagboeken en agenda's uit de vorige eeuw, een tas met favoriete t-shirts, tot op de naad versleten.
De geuren, verhalen, gaten.

Naast zolders, berghokken en vuilniszakken is het internet een plaats waar het verleden zich goed thuisvoelt.
Op internet stikt het van verleden.
Alleen is het verleden op internet onverwoestbaar.
Alles blijft er tintelfris, als nieuw.
Goed geconserveerd.

Dankzij Nostalgienet kwam ik op de site van Andere Tijden terecht.
Een aflevering over de opkomst van de televisie, plus bijbehorende documenten.

Philips had eind jaren veertig, begin jaren vijftig de grootste moeite om Nederland aan de televisie te krijgen. De regering voelde er niks voor - zo'n duur modern medium. Maar er waren nog meer belangrijke tegenstanders: dat waren de omroepen.

Zijn erovereenkomsten tussen toen en nu?
Is internet nu, wat televisie toen was?
Of zijn dit oude vragen?

NB: De naam van de onvolprezen site uitzendinggemist.nl klopt niet.
Is een tv-naam, geen internet-naam.
Ik heb helemaal geen uitzending gemist, want ik zie het, nu, of wanneer ik maar wil.
Hoezo gemist?
Klik.

Hoe wek ik vertrouwen in een zin?

Direkt nadat de telefoon zijn intrede had gedaan kwam men erachter dat niet iedereen even makkelijk met het nieuwe medium om kon gaan. Er waren bepaalde communicatieve vaardigheden nodig. En als je die niet had, dan kon je die leren.
Hoe met elkaar te converseren zonder elkaar te zien?
Zoals mensen toen geleerd werd hoe te praten, zo zou men nu geleerd moeten worden hoe te schrijven.
Want praten kan iedereen, maar schrijven niet.
Op internet wordt meer geschreven dan gepraat.
Plus, je ziet elkaar niet.
In een cursus communiceren op het internet zouden verschillende dingen aan de orde kunnen komen.
Zoals:
Weet wat je schrijft en waarom.
Verplaats je altijd zoveel mogelijk in de ontvanger.
Hoe wek ik vertrouwen in een zin?
En hoe sluit ik netjes een email af?

Bovenstaand instructiefilmpje van de PTT heet: Over beter telefoneren, stamt uit 1965 en werd uitgezonden door Noslagienet.
Waar het verleden tot leven komt...

Wat bestaat nog niet?

Tijdens de weblogcursus van Irene Kress en Marco Raaphorst werd gesproken over techniek, motivatie, taggen, ervaring, dashboards, communicatievaardigheden, openheid, privacy, publieksbinding, kwetsbaarheid, delen, impact, participatie, verveling, Amerikanen, interactie, publiek, anonimiteit, handleidingen, pseudoniemen, copyrights en de toekomst.
En toen was het drie uur.
Het was als internet zelf: veel.
En uiteindelijk moet je het allemaal zelf doen.
Ook werden verschillende voorbeelden getoond, met dank aan de beamer, waaronder Flick Radio.
Ik heb vooral benadrukt dat je met een weblog jezelf een enorm voordeel doet.
Je netwerk groeit, je ontmoet nieuwe collega's, loggen verhoogt je produktie omdat je je handelingen documenteert, je wordt je bewust van de stappen die je zet, en je hebt direkt kontakt met je publiek.
Die je bijvoorbeeld tot personage maakt, of ze opzoekt voor een gesprek.

Sommigen zagen op tegen de reakties.
Wat moet je er mee? Of mag je de reaktieknop ook blokkeren?
Anderen wilden weten hoe je een Youtube filmpje plaatst.
Iemand dacht dat er op weblogs alleen geschreven werd, terwijl er ook fotologs en videologs bestaan.
De wanhopige vraag luidt dan: Wat bestaat nog niet?
Antwoord: Jouw weblog.

Ook nog lang met Marco en Irene gepraat over het zogenaamde internet-gen.
Tot vandaag op de mail aan toe.
Hoe kan het dat de een wel iets met internet heeft en de ander niet?
Moet je een bepaalde aanleg hebben om er plezier in te krijgen?
Zou je dat kunnen testen?
Maar op welke vragen moet je dan een antwoord geven?
En iemand die het internet-gen mist, zit niet op internet, en doet dus ook geen test.
Waarom zou hij?

Ik weet ook niet hoe serieus je het moet nemen.
Het gen verhaal.
Het heeft iets noodlottigs.
Zo van: "Als je het internetgen niet hebt, zul je het nooit krijgen ook."
Ik denk niet dat dat waar is.
Omdat ik mensen heb zien veranderen.
Van digibeet tot verslaafd.
Mijn vader bijvoorbeeld.
Vanaf het moment dat hij zijn eigen huis op Google Earth zag, is er iets gebeurd.
Hij is er niet vanaf te slaan en mijn moeder begint te klagen.
"Hij zit maar achter dat ding."
Een heel modern probleem.
(Ik heb het van hem.)

Nog meer vragen.
Waar appelleert Internet aan? Is De Internetmens een nieuw soort type? Kan je hem en haar herkennen op straat? Is ie socialer of juist a-socialer? Toleranter? Intelligenter? Meer geemancipeerd? Minder eenzaam? Bezitten ze bepaalde karaktereigenschappen? Moet je van nature nieuwsgierig zijn? Is een kritsiche houding een plus of een min? Beschouwt dit nieuwe Type de virtuele realiteit als echter, rijker en mooier dan de "echte" werkelijkheid? Is een internetbehoefte het gevolg van een gebrek? Hoe kan je webwise worden, of moet je het al een beetje in je hebben? En hoe haal je het onderste uit de digitale kan?

Irene Kress mailt:
"Internet is een wereld waarin iedereen zich kan bewegen.
Je markt bepalen, benaderen en veroveren zonder het internet was altijd al een kunst/vak/talent apart. Internet gaat over communiceren, maar niet iedereen is even communicatievaardig. Voor een deel kan je dat leren en voor een deel is het de aard van het beestje. Het internet is communiceren zonder lijfelijk aanwezig zijn, of zonder materie in het algemeen. Dat geeft mogelijkheden en beperkingen.
Het gaat om voorstellingsvermogen. Daar doet het een enorm beroep op, omdat het de wereld van de immateriele dingen is. Daarom denk ik ook dat de sufste dingen soms interessant lijken."

Ondertussen is de onderbroekfoto op de Flickr een kijkcijferhit.
Terwijl ik dit schrijf zijn de honderdzeventig views gepasseerd.
In twee dagen.
Dit breekt alle records.
De les die eruit geleerd kan worden is schraal: naakt in de natuur verkoopt.
Sommigen vinden het dubieus en aanstootgevend, anderen willen meer.
(Er hoeft geen onderzoek gedaan te worden naar kijkcijfers en ondergoed op internet.
Het naaktgevoel slijt.
De cijfers kleden mij weer aan.)

Het kan ook heel naakt voelen.

Morgen tussen 10.00 en 15.00 zal ik aanwezig zijn bij een cursus werkloggen die Marco Raaphorst en Irene Kress van Cirocco gaan verzorgen bij de VPRO.
Acht documentairemakers van Holland Doc schuiven aan.
Zij hebben de opdracht gekregen een log bij te houden, over hun werk, omdat men ervan uitgaat dat dit betere programma's op zal leveren.
Maar hoe doe je dat?
En hoe web-wise moet je zijn voor je het internet opgaat?
Gisteren lang met Marco en Irene hierover gepraat.

Het is een complexe materie en tegelijkertijd is het zo eenvoudig als wat.
Je merkt pas wat het oplevert, zodra je het doet.
Over de term exclusiviteit kan je het ook uren hebben.
Programmamakers die het gewend zijn om in beslotenheid aan hun produkt te werken -
het gaat om het produkt, niet om mij- worden plotseling uitgenodigd ramen en deuren te openen.
Want daar komt het op neer.
Achter het eindprodukt schuilt ineens een maker, waarmee direkt gecommuniceerd kan worden.
Iek!
Het proces wordt bijna even belangrijk als het produkt.
Je gunt anderen een kijkje in de keuken en het is de kunst om daarmee je voordeel te doen.
Maar hoe dan?

Voorheen was het exclusief wat wij deden, makers van radio en tv.
Maar zodra je het internet opgaat met je werk, verlies je die exclusiviteit.
En wat krijg je ervoor terug?
Ineens zie je jezelf terug tussen vele anderen.
Amateurs en professionals beschikken over dezelfde middelen.
Hoe onderscheid je jezelf dan nog?
En hoe word je populair op het web?
Welke andere regels en wetten gelden daar?
Stel: de Youtube-filmpjes van je buurman zijn populairder dan die van jou.
Terwijl jij programmamaker bent en hij niet...

Ook hebben we het gehad over het internet-gen.
Hoe kan het dat de een wel iets met internet heeft en de ander nauwelijks?
Het heeft niets met leeftijd te maken, noch met geslacht.
(Zo heeft mijn vader wel het internet-gen, en mijn moeder niet.)
Maar hoe zit dat dan?

Op dit moment heb ik 1.316 foto's geplaatst op de Flickr en werden er tot nu toe 9,412 views geteld.
Bovenstaande foto is nummer 1.317.
Hij zal de teller zeker doen stijgen.
Een hilversumse hoorspelmaker in zijn onderbroek.
Wie wil dat nou niet zien?
(Het kan ook heel naakt voelen. Werkloggen.
Dan kan je er dus maar beter voor zorgen dat je er zo goed mogelijk opstaat.)

Muziek en beeld

Duet Elisabeth Fraser en Jeff Buckley / All Flowers In Time.
Niet officieel uitgebracht, wel officieel op YouTube.
(Van Radio6.nl)

Toeval

Emmelie belde.
Of ik al iets wist over de rol van Kendra.
Ik zei dat ik nog niets wist.
Je bent in Boom Chicago geweest, zei ze.
Dat klopt, zei ik.
Ik heb het gelezen op je weblog. Alles is uitgesteld. Het bezwaarschrift.
Ja, zei ik, vijfentwintig juni.
Moeilijk hoor, zei Emmelie, wachten.
Nou.
Ze begreep het.
Dus ik maak nog kans.
Natuurlijk, zei ik, alleen ik heb nog nooit een casting georganiseerd.
Zal ik alvast een stukje doen?
Nee, zei ik. Casten is vergelijken, we moeten wachten. Meestal weet ik precies welke acteur welke rol moet spelen, of ik schrijf voor acteurs die ik ken. Dat is nu allemaal anders. Ik hou niet van stemmen die acteren. Als het moet, ok, maar liever zo min mogelijk. En als je acteert, wil ik niet horen dat je acteert. Snap je? Acteren doe je maar op tv, niet op de radio.
Emmelie zei, een stem is het, of niet.
Ze klonk resoluut en toch vriendelijk.
Precies, zei ik. Kort samengevat komt het daar op neer.
Dus je zegt eigenlijk dat ik het niet ben, want anders had je dat al gehoord.
Ik zei dat ik het nog niet wist.
We houden kontakt.

Voor Chris Bajema en Paulien Cornelisse sprak ik vandaag vijf zinnen in.
Twee als Illusionist en drie als detective.
Chris en Paulien maken een bijzondere voorstelling.
Het is geen hoorspel, het is geen theater, het is geen film, het is View-o-rama.
Naast henzelf, speelt de ouderwetse bakalieten viewmaster met 3D beeld en schuifbare kijkschijf de hoofdrol.
Het publiek zit in een tent, ziet een 3D voorstelling op zijn viewmaster en luistert naar het verhaal via boxen.
Als het belletje klinkt, klik je door naar de volgende foto.
De voorstelling gaat naar bijna alle zomerfestivals zoals Oerol, De Boulevard, De Parade en over het IJ.
Ik denk dat het een hit wordt.

Met het filmpje van Jules op de site van Llink gaat het goed.
Na mijn uploadactie ontving ik een email van Geert Rozinga, de eindredacteur en samensteller van het programma In Natura.
Toeval.
Ik ken Geert Rozinga.
Hij heeft lang bij de RVU gewerkt.
Ik heb voice-overs voor zijn programma's gedaan en ben vaak met hem meegereden naar Hilverum en weer terug.
Wist niet dat hij tegenwoordig bij Llink werkte.
En nu gaat hij van Jules een TV Star maken.
Ik denk dat het gaat lukken.
Met dank aan Youtube.

Wordt vervolgd.

PS: Bovenstaande foto werd toevallig genomen.
We hadden lang in het gras gezeten, mijn camera en ik.
De zon was al onder.
Toen ik opstond drukte ik perongeluk op de knop.
Vanochtend zag ik het pas.
De juiste bloem op de juiste plaats.
Er bestaat meer toeval dan je denkt.

Of wat je aan te bieden hebt.

Naast foto's maakte Nieuwe Collega Rozwithart een videoverslag tijdens The Hague Jazz festival.
Hier zingt Percy Slegde Sitting on the dock of the bay van Otis Redding.
(Dit filmpje is speciaal voor Monique!)

Nu Llink kijkers vraagt om Youtubefilmpjes voor op TV, kan de RVU niet achterblijven met bijdrages van kijkers.
Film je collega's op de werkvloer.
Of wat je aan te bieden hebt.

Ik ga een wervingsactie beginnen.

Bovenstaand natuurfilmpje heb ik bij omroep Llink op de website geplaatst.
Het is voor het TV programma In Natura.
De rubriek heet De Groene Camera.
Ze zochten vrolijke lentebeelden.
Waarschijnlijk wordt het uitgezonden op TV.
(Ik doe aan cross-broadcasting.)
Het is een goed filmpje.
Zodra het uitgezonden wordt op TV kan ik kiezen tussen twee prijzen.
Gratis toegang tot dé Landgoedfair van de Betuwe.
Of mijn mooiste natuurfoto vereeuwigd op canvas.
Het filmpje heet Jules in the park.
Ik denk dat ik ga voor de natuurfoto op canvas.
Al levert de Landgoedfair foto's op.
Ondertussen stuurt Nieuwe Collega Rozwithart een live verslag door vanaf het The Hague Jazz festival.
De foto's plaats ik op de Flickr.
Hier knielt Percy Sledge op het podium voor zijn vrouw.



Met GregPC wordt gecorrespondeerd over de eerste Same Allover The World Groupe foto's.
Greg stelt voor om met z'n allen in het gras te gaan zitten met een pebble in de hand. Daarbij glimlachend in de camera.
GregPC lacht altijd als hij zichzelf fotografeert.
Het steentje vind ik veel te symbolisch.
Veel logischer zou het zijn als we allemaal gewoon beginnen met zwaaien naar de camera.
Dit ga ik hem voorstellen.
Marco Raaphorst heeft zich inmiddels ook ingeschreven bij de groep, die op dit moment bestaat uit 11 members.
Ik ga een wervingsactie beginnen.
Daar is Rozwithart weer.
Ze heeft even een plaspauze genomen en fotografeert zichzelf in de spiegel.



Het The Hague Jazz Festival is in volle gang.
Over het water varen boten met lampjes.

U bevindt zich hier

Dit toneelbeeld van Dries Verhoeven, scenograaf, stond gisteren in de krant.
Het heet U bevindt zich hier en is te zien op het Festival aan de Werf.
Het artikel bij de foto staat hier.
Afdeling inspiratie.
Publiek is toeschouwer en hoofdpersoon tegelijk.
U bevindt zich hier bestaat uit veertig kamers en een spiegelplafond.

The same all over the world.

In Litouwen heet ik Berto Komerio.
Dat is niet erg.
Ik ben nog nooit in Litouwen geweest.
In 1995 schreef ik mijn eerste tekst voor radio met als titel: Er stroomt water door de goten van Parijs.
Deze werd uitgezonden door de Tros, en ging in een engelse vertaling de internationale hoorspelmarkt op.
Een liefdesgeschiedenis in veertig minuten, met een verteller.
Na een uitvoering in het Ests (twee jaar geleden) werd afgelopen zondag het stuk in Litouwen uitgezonden onder de titel Paryžiaus latakais teka vanduo.
(Liefdesgeschiedenissen zijn absurde tongbrekers als je de taal niet verstaat.)
Ik krijg een Litouwse CD opgestuurd, maar nog liever zie ik foto's van de acteurs, de studio, de opnamesessies.
Deze komen eraan.
De CD komt op de plank vertaalde projecten.
Naast de finse Alankomaan perhe (Familie Holland) en de franse Face B (Kant B.)

Met Jon R van Boom Chicago hou ik kontakt ivm de actrices.
Nu de uitzenddatum van Flick Radio is uitgesteld, kijken we in juni verder.
Waarschijnlijk maken Andel en Lauren de meeste kans.
Ik kon het nauwelijks beoordelen.
De show was extravert en uitbundig.
Een spreekcel vraagt meer om intieme geluiden.
De vraag: Stel, je leven is fictief, welke acteur is dan het meest geschikt voor jouw rol, blijft interessant.
(Als het maar echt klinkt.)

Nieuwe Collega Greg PC heeft een nieuwe groep opgericht.
De TSAW groep.
TSWAW staat voor "The same all over the world."
De groep bestaat op dit moment uit negen leden en heeft een ambitieus doel.
This group is about how much we all have in common.
It is a place to show images of as many people as possible in the same situation. What that situation is has not been decided and so any ideas would be welcome.
Let's make Flickr a tool to show and share that we really are the same all over the world.

Er wordt nog gezocht naar goede situaties.

Casting you

Kendra
So perfect. I love the red with black.

Bert
Thank you!
This is the comedycafe I talked about.
I saw two actresses who are perfect for your role.
Casting Kendra, casting you :)
To be continued...

Hopende op een nieuwe oordeel.

Het bezwaarschrift gaat de deur uit.
De geplande uitzenddatum van 1 juni wordt verschoven.
Zesentwintig juni volgt de nieuwe uitslag.
Komt ie.

Hierbij tekenen wij bezwaar aan tegen het besluit van het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepprodukties om Flick Radio van Bert Kommerij (RVU), niet te steunen.
De drie hoofd kritiekpunten, in de beknopte afwijzingsbrief van 2 mei jl, komen eenduidig over, zijn nauwelijks uitgewerkt of onderzocht op motief en effect, worden niet in verband gebracht met elkaar, en roepen dus vragen op.
Daarnaast worden sommige bijzondere elementen uit het script niet genoemd, zoals oa de tweetaligheid en het internationale karakter, de interactieve totstandkoming op het weblog www.nieuwe-verhalen.blogspot.com , de mengvorm fictie/documentaire en de nieuwe toepassingen van de muziek van Marco Raaphorst (Creative Commons).

De drie kritiekpunten zijn:
1. Het script overstijgt niet het particuliere niveau, terwijl anderzijds veel algemeenheden ten beste worden gegeven.
2. Het verhaal kent nauwelijks dramatische ontwikkeling.
3. De geluiden hebben onvoldoende bedding in het drama en geven de luisteraar niet genoeg houvast.

Ten eerste.
Wat wordt hier bedoeld met particulier?
Slaat dit op het kleine, het persoonlijke, het eigene, en wordt dit door het Fonds geïnterpreteerd als nietszeggend en oppervlakkig?
Er is namelijk alles aan gedaan om de teksten van Flick Radio zo persoonlijk mogelijk te maken, vanuit de achterliggende gedachte dat een uitvoering door acteurs en een uitgekiende regie, dit "kleine leven" betekenis kan geven, groot kan maken, universeel en herkenbaar.
Daarnaast dienen de algemeenheden een doel. Zij komen voort uit het verlangen iets te vatten wat nauwelijks te vatten is.
Afdeling mond vol tanden.
De algemeenheden gaan in die zin over onvermogen en het menselijk tekort.
Zijn deze overwegingen meegenomen in uw oordeel?

Ten tweede.
Waarom wordt in de brief genoemd dat er nauwelijks dramatische ontwikkeling is, terwijl dit al aangekondigd wordt in de inleiding?
Flick Radio is geen traditioneel drama met een keurig begin en eind.
Er is in Flick Radio gekozen voor de suggestie van een dramatische ontwikkeling ipv de dramatische ontwikkeling zelf.
Om alle schijn van fictie te vermijden, om het zo echt mogelijk te laten klinken.
Is het zo dat het Fonds Flick Radio heeft beoordeeld vanuit de verwachting een traditioneel well made play te lezen?
Inclusief klassieke dramaturgie?
En heeft u kennis genomen van de unieke, interactieve ontstaansgeschiedenis op het weblog www.nieuwe-verhalen.blogspot.com ?

Ten derde.
De keuze om huisgeluiden te gebruiken in de montage bij wijze van decor komt voort uit de inhoud van Flick Radio.
In de tekst worden afstanden moeiteloos overbrugd en is er geen sprake van tijd.
Maar in het geluid blijven we binnen, zijn we thuis.
De achtergrondgeluiden in Flick Radio illustreren dus niet de tekst, maar de ruimte waarin de teksten ontstaan en ontvangen worden.
Daarbij verhoogt dit het documentaire karakter van Flick Radio. Plus het creëert een gevaarlijk soort vertrouwdheid.

"Eigenlijk is met dit derde kritiekpunt hetzelfde aan de hand als bij de vorige punten.
Het Fonds zegt dat de luisteraar geen houvast heeft en stil gezet wordt op hetzelfde moment.
Maar is er stil gestaan bij het feit dat dit juist de bedoeling is?
En is het de taak van een hedendaagse hoorspelmaker om de luisteraar houvast te bieden?
Ik streef juist altijd naar het tegenovergestelde.
Ik probeer zijn waarneming aan te tasten.
Ik breng de luisteraar in verwarring door met informatie en verwachtingen te spelen.
In die zin is de geluidsbenadering weloverwogen en verre van mager te noemen.

Flick Radio laat horen wat er in het hoofd van een actieve internetter plaatsvindt en welke invloed dat heeft op zijn doen en laten. De arena blijft het zelfde: een community waarin alles kunstmatig is en mensen met elkaar communiceren aan de hand van foto's. Een oerwoud van beelden, waar echtheid heerst, waar iedereen zichzelf is, of wil zijn. Waar mensen elkaar ontmoeten en ontwijken. Waar het gebruik van algemeenheden een overlevingsmiddel is.
Waar niemand elkaar kent en iedereen tast en zoekt.

Ik pas mijn stijl en werkwijze altijd aan bij het onderwerp dat ik behandel en stel mijn oordeel altijd uit.
Mijn werk is nooit af; de luisteraar maakt het af.
Ik probeer de realiteit te kantelen, waardoor je er met nieuwe ogen naar kijkt en verhalen hoort die je anders nooit hoort.
Daarvoor maak ik gebruik van kopieertechnieken en schuw het particuliere en persoonlijke niet."

Tot slot.
In uw brief staat dat het Fonds waardering heeft voor het eerdere werk van de maker.
Wij willen daarom graag citeren uit een evaluatieverslag nav Screened (2006).
Dit lezende komt Flick Radio in een heel ander daglicht te staan.
Stifo-adviseur A.H beluisterde veel "oud werk" en schreef het volgende (enkele citaten):

Kommerij werkt gestaag door aan een geheel eigen repertoire, met een zeer persoonlijke vormgeving en structuur: collage technieken en gelijkertijd spelen met de lange lijnen, waarbij hij handig gebruik maakt van de mogelijkheden die de meerlagigheid bieden. Hij doet dat met toenemen van zijn producties m.i ook op een interigerend artistiek niveau.

Hij kiest vaak en graag voor langzame tempi en maten rust. Hij doet dat om de fantasie van de luisteraar de ruimte te geven, in beweging te zetten. Hij is daar goed in geworden en het werkt volgens mij ook.

Zijn keuze om te werken met echte acteurs gecombineerd met leken vind ik geslaagd. Juist door het inzetten van leken verhoogt hij de perceptie van authenticiteit. Zijn acteurs overacteren niet, waardoor een prettig naturel onstaat. Als luisteraar mag je uitzoeken waar je je bevindt op de lijn tussen fictie en factie.

Zijn manier van werken sluit m.i goed aan op de thema¹s die hij kiest. Ik noem er een paar die regelmatig voorbij komen:
-Het gewone weer bijzonder maken, omdat het bijzondere al zo gemeengoed is geworden, dat niemand er meer van opkijkt.
-Het minimalistische verheffen tot radio art. (In die zin toont hij verwantschap met alle andere minimale kunstdisciplines)
-Het toevoegen van de verbeelding aan de realiteit. (Oa door het mengen van fictie en factie.)
-Luisteren als ulitieme zekerheid die de luisteraar nog rest in de een wereld die bol staat van de communicatiemiddelen.
-Communicatie. Hoe je het ook wendt of keert, Kommerij wil communiceren. Hij biedt niet een kant en klaar product aan, maar zoekt een weg naar de luisteraar, eigenlijk wil hij binnendringen in de wereld van die luisteraar, die hij vervolgens dwingt zijn eigen pad te kiezen.
-De menselijke stem als drager van de ziel. Communiceren met de stem gebeurt bij Kommerij op allerlei manieren. Zingend, prachtig sprekend, zuchtend, kreunend, al dan niet via de telefoon, internet of scanner. Het levert voyeurisme via het oor.
-Laat Kommerij verder zoeken in het schemergebied van de communicatie. Hij heeft beslist gevoel voor het metafysische.

Tot zover.
Hopende op een nieuw oordeel.
Met vriendelijke groet.

Nieuwe collega's

Het bezwaarschrift bestaat momenteel uit zes pagina's.
Dat zijn er vijf teveel.
Het begint meer en meer op een script te lijken.
Dit is niet de bedoeling.
Alle mogelijkheden worden onderzocht.
Ondertussen gaat de zoektocht naar Kendra door.
Zo ga ik aanstaande vrijdagavond naar de Late Night Show van Boom Chicago, een comedycafe.
Zij hebben verschillende jonge amerikaanse actrices in dienst.
Ik ben nog nooit in een comedycafe geweest, maar kan me er een voorstelling van maken.
Tafels met stoeltjes en een klein podium met een microfoon.
Rokerig ook.
Mocht iemand zin en tijd hebben om mee te gaan, laat dan een bericht achter.
Mijn emailadres is bert.kommerij(at)rvu.nl en het begint om 23.00.
Jon R, de artistiek leider van Boom Chicago, vermoed dat ik hier een geschikte Kendra ga vinden.
Nog geen kontakt gehad met Emmelie Z.

Gurdonark heeft zonder dat ik het doorhad een nieuwe remix gemaakt van de lezing die Marco Raaphorst en Irene Kress schreven: Sharing Economy.
Een onmogelijke opdracht, omdat hij geen woord nederlands verstaat.
Gurdonark woont aan de rand van een Texaanse prairie.
Zijn passie is muziek.
Hij heeft mijn stem door een telefoonmix gehaald.
Het reslutaat is verbluffend.

Ik ga mijn linklijst aanvullen met de namen van mijn nieuwe collega's.
Zodra je het web opgaat met je werk, ontmoet je ze vanzelf.
Alleen daarom al is het noodzakelijk dat meer oude collega's het web opgaan.
Je groeit waar je bijstaat en er valt nog veel werk te doen.
(Op de foto: collega's Maaike Salverda en Leendert Hoejenbos bij de RVU.)

Niet genoeg houvast

De brief is binnen.
Hij is veel korter dan ik dacht.
Zal ik hem nu wel of niet op de log zetten?
Dat vraag ik me de hele dag af.
De brief hoort bij dit verhaal, dit project, maar niet iedereen stelt het op prijs om ongevraagd in het openbare circuit geslingerd te worden.
Als het project wel gehonoreerd was, en er iets anders in de brief had gestaan, dan had ik me dit allemaal niet afgevraagd.
Dan stond ie er al lang.
Ik neem een besluit.
Ik zet hem erop.
En als ie er weer afmoet, om wat voor reden dan ook, dan hoor ik dat vanzelf.
Het bezwaarschrift wordt morgen besproken.

Met de geraadpleegde adviseurs is het bestuur van mening dat uw voorstel op zichzelf een interessant uitgangspunt heeft.
De community flickr.com kan de aanleiding zijn voor een mix van verschillende media.
Daarnaast heeft het fonds waardering voor het eerdere werk van deze maker.
Het nu voorliggende scenario stelt echter teleur.
Enerzijds overstijgt het niet het particuliere niveau, terwijl anderzijds veel algemeenheden ten beste worden gegeven.
Het verhaal kent nauwelijks een dramatische ontwikkeling.
Pas als het personage Kendra verdwijnt is er van enige spanning sprake.
Deze krijgt echter geen vervolg, omdat er geen zoektocht naar haar volgt.
De visie op geluid tenslotte wordt als mager en tamelijk voor de hand
liggend beoordeeld.
De geluiden hebben onvoldoende bedding in het drama en geven de
luisteraar niet genoeg houvast.
Op grond van bovenstaande overwegingen verwacht het bestuur niet dat
uw plan in zijn huidige vorm zal kunnen leiden tot een radiodrama
van de artistieke kwaliteit die het fonds te bevorderen heeft.
Punt.

Wat opvalt is dat de mengvorm fictie/factie niet wordt opgepikt.
En de keuze om te werken met musicus Marco Raaphorst, die thuis is in de Creative Commons beweging.

De zoektocht naar Kendra gaat ondertussen gewoon door.
Nog geen nieuwe respons gehad op mijn mail en bel acties.
Zo wacht ik op een reactie van een jonge vrouw die Lemba heet.
En ben ik benieuwd naar de stem van Cyber Linda, een tip van Martin Butler.
Wel nog enkele adressen gekregen van instituten waar veel Amerikanen zitten.
Zo attendeerde Marlies Cordia mij op Boom Chicago, het comedycafe op het Leidseplein.
Tips blijven welkom.

Op de foto staat Ramses Shaffy.
Hij was op tv, maar bewoog zo snel, dat hij twee monden kreeg.

It's just not easy.

De dag na de afwijzing, het negatieve oordeel, het bericht, ben ik naar Vlieland vertrokken.
Ondertussen alles gedacht over het script wat je over een script kan denken.
Van totale onzin, tot geniaal.
De waarheid zal in het midden liggen.
Misschien is Flick Radio een gemiddeld script.
Ik denk het niet.
Op maandag kwamen we weer terug.

Vrijdag spreek ik Maaike Salverda, hoofd van de produktie, om te kijken hoe we nu verder gaan.
Maken we er een low budget produktie van, maar hoe low is dat, en wie zit daar op te wachten?
Of gaan we de brief bestuderen en bezwaar aantekenen?
De brief zal vrijdag wel binnen zijn.

Om door te kunnen werken ben ik overgegaan tot het casten van Kendra.
Een Amerikaanse actrice vinden met een stem van een zeventien jarige kost tijd, dus daar kan je niet snel genoeg mee beginnen.
Bij ieder gesprek hou ik een slag om de arm.
Over honoraria kan ik het nog niet hebben.
Ik informeer bij theaterscholen en bel iedereen die een amerikaanse actrice zou kunnen kennen.
Ik mail en google.
(Over mijn rol denk ik nog na.
Waarschijnlijk speel ik mijzelf.)

Vandaag sprak ik de eerste Kendra.
Ze belde om kwart over vier.
Ik wilde net een bericht achterlaten bij een van haar foto's, maar wist niet wat ik moest schrijven.
Ze leunt tegen een boom en kijkt zoals gewoonlijk recht in de camera, met een sombere, nadenkende blik.
Ze weet het even niet meer.
The threat is real, staat er op haar t-shirt.
Haar haren hangen nat, of vet, langs haar gezicht.
Ze heeft slecht of niet geslapen.
Het schors van de boom is groen.

En toen belde Emmelie Zipson.
Een tweetalige actrice (Engels/Nederlands) met een kleinkunstachtergrond en een getrainde stem.
Ik kreeg haar naam doorgemaild via Isabella Chapel.
Die haar weer kende via Roos.
Emmelie heeft ook een website.
Ik vroeg haar of ze Kendra wilde spelen.
Ze vroeg wie dat was.
Ik keek naar het beeldscherm.
Heb je een computer bij de hand, vroeg ik?
We keken samen naar de foto bij de boom.

Ik heb een Britse achtergrond, zei ze.
Dat is geen Amerikaanse, zei ik. Het moet Amerikaans zijn.
Waar woont ze?
Minnesota.
Emmelie zei dat ze dat ook kon.
Ze ziet er niet gelukkig uit, zei ze.
Nee, zei ik. Ze haat school, hunkert naar liefde, is verward over Virginia Tech en verslaafd aan Flickr.
Je kijkt naar je rol.
Fotograferen en schrijven zijn haar passies.
Ze houdt van hardrock.
Ze is bi-seksueel en haar ouders zijn gescheiden.
Ze wil kunstenaar worden en zich specialiseren in de fotografie.
Ze neemt haar fototoestel overal mee naar toe en probeert zo nu en dan een te verkopen.
Ik vroeg haar eens door wat voor actrice zij gespeeld zou moeten worden en toe zei ze: shy but outspoken.
Maar dat zijn twee verschillende dingen, zei Emmelie.
Dat klopt, zei ik. Kendra is een modern, veelzijdig personage.

We hingen op.
Emmelie gaat het script lezen.
Binnenkort bellen we weer.
Ze klonk heel enthousiast.
Ik keek naar de foto van Kendra bij de boom en schreef:
It's just not easy.